บทที่ 1090 ทำทุกวิถีทาง

โทชิโอะ คามิยะที่รอดพ้นจากการโจมตีที่รุนแรงถึงขั้นเอาชีวิตนี้ได้ ก็รีบถอยห่างออกไปทันที จากนั้นจึงสังเกตการเคลื่อนไหวของหลี่ฝางอย่างระมัดระวัง ไม่ให้โอกาสเขาได้ลงมืออีก

เขาเชิญปรมาจารย์สิบคนมาสู้เอาชีวิตกับหลี่ฝาง ไม่ใช่ทำทุกอย่างไปอย่างไร้ค่า

ปรมาจารย์สิบคนทำให้หลี่ฝางได้รับบาดเจ็บ ตราบใดที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็จะสามารถถ่วงเวลาหลี่ฝางไปตลอดจนกระทั่งสามารถฆ่าหลี่ฝางได้

ตอนนี้เขาได้เปรียบอย่างมากขนาดนี้แล้ว อย่างนั้นเขาก็สามารถวางใจได้แล้วและไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเข้าสู้ขนาดนั้น

ในใจของโทชิโอะ คามิยะเกิดความคิดดังกล่าวแวบขึ้นมา

วินาทีต่อมา จู่ๆ ก็มีคมดาบปรากฏขึ้นมาในสายตาของโทชิโอะ คามิยะ

ที่แท้ในขณะที่เขากำลังเสียสมาธิไปเมื่อครู่นี้ ฉินเฟยก็จับช่องว่างของเขาได้แล้ว!

ในพริบตา ออร่าของโทชิโอะ คามิยะก็ปะทุขึ้น เขาหันศีรษะอย่างกะทันหันภายในไม่กี่มิลลิเมตร ทำให้ดาบหักวาดลึกเป็นเส้นบนลงใบหน้าของเขาและเห็นถึงกระดูก ขณะเดียวกันเขาก็เตะออกไปและกระแทกเข้าใส่ร่างหลี่ฝางอย่างแรง

เมื่อถูกเตะด้วยนี้ หลี่ฝางคล้ายกับรถที่สูญเสียการควบคุม เขากระเด็นออกไปทันทีและชนเข้ากับกำแพงของถนนฝั่งตรงข้าม

ผู้ชมเห็นเพียงเงาดำกระเด็นออกมา หลังจากเสียงกระทบดังลั่นขึ้น ร่างก็ถูกกำแพงที่พังลงฝังเอาไว้

จากนั้น พวกเขาก็พบว่าโทชิโอะ คามิยะยังคงยืนอยู่ในซากปรักหักพังเช่นเดิม ดังนั้นจึงเข้าใจในทันทีว่า คนที่ลอยออกไปก็คือ ฉินเฟย

ทันใดนั้น ความปีติยินดีในทุกรูปแบบก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนเหล่านี้ จนกระทั่งมีคนไม่น้อยที่โห่ร้องเชียร์ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ท่ามกลางฝูงชน มีเพียง ริโกะและตงหมิงเท่านั้นที่ใบหน้าแสดงความกังวลอย่างชัดเจน

ตงหมิงได้เริ่มเตรียมการสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ และครุ่นคิดว่าหากออกไปช่วยหลี่ฝางในตอนนี้ จะมีอันตรายอะไรหรือไม่

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

ตงหมิงรีบรับสายทันทีโดยไม่แม้แต่จะต้องคิด

“นายยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?” เสียงของฉิงจื่อดังขึ้นมา

“อาการบาดเจ็บของคุณหลี่เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ครั้งนี้เกรงว่าเขาจะต้องแพ้ มีการเตรียมการใหม่อะไรหรือไม่?”

เสียงของฉิงจื่อ เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็คำสั่งของเบื้องบนออกมา

“ตงหมิง เบื้องบนบอกว่า จะต้องช่วยคุณหลี่ออกมา แม้ว่า...”

คำพูดด้านหลังเธอไม่ได้เอ่ยออกมา เป็นเพราะเธอพูดไม่ออก

"เข้าใจแล้ว" ตงหมิงกลับตอบแค่สั้นๆ จากนั้นก็วางสายไปในทันที

นั่นเพราะเขากังวลว่าหากเขารอต่อไปอีกสองวินาที ฉิงจื่อก็จะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา

และเขา ที่กำลังปฏิบัติงานอยู่ก็ไม่ควรฟังคำพูดเหล่านั้น

ในเวลานี้ โทชิโอะ คามิยะถือดาบยาวอยู่ในมือและกำลังมองมายังสถานที่ที่หลี่ฝางอยู่ เขาปล่อยให้เลือดไหลลงบนใบหน้าของตนโดยไม่แม้แต่จะไปเช็ดมัน