บทที่ 1095 สิบสองอัศวิน

หลี่ฝางฟังออกถึงความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นยินดีจากน้ำเสียงของมานากะ

สมองของสาวน้อยคนนี้เติบโตมายังไงกัน วันนั้นเธอเห็นกับตาว่าตนและโทชิโอะ คามิยะต่อสู้กับแบบพลิกฟ้ามัวดิน แต่กลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย?

“ไม่ ฉันก็แค่ผ่านมา” หลี่ฝางพูดโดยไม่ลังเล

มานากะจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตของเธอยิ้มราวกับพระจันทร์เสี้ยวและกล่าวว่า "ท่านหลี่ พวกคุณมาเป็นแขกที่บ้านฉันเถอะ! ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้! อีกทั้งบ้านของฉันก็อยู่ใกล้ที่นี่อย่างมาก รีบไปตอนกลางคืน จะต้องไม่มีใครค้นพบแน่!"

หลี่ฝางมองไปที่มานากะด้วยความงุนงงและสงสัยว่าคืนนี้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ตกใจหวาดกลัวจนซื่อบื้อไปแล้วหรือเปล่า

หรือบางทีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ในสมองอาจมีแผนร้ายอยู่ด้านใน ตัวอย่างเช่น ทำให้ตัวเองปลอดภัยก่อน จากนั้นก็ค่อยขายตนเองออกไปอย่างไม่ลังเล

"ฉัน ฉันก็แค่อยากช่วยพวกคุณ" มานากะเห็นความสงสัยในดวงตาของหลี่ฝางและรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูความจริงใจบนใบหน้าของเด็กสาว หลี่ฝางก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อคำพูดของเธอ

แต่แรงจูงใจของเธอนั้นยังคงไม่มากพออยู่ดี

คงไม่ใช่เป็นเพราะตนเองช่วยเธอเอาไว้หรอกนะ?

ถ้าเป็นแบบนั้นอย่างมากเธอก็แค่ช่วยเก็บความลับให้เขาและไม่จำเป็นต้องพาตัวเขากลับบ้านเพื่อให้ที่ซ่อน

“ท่านหลี่ ทาคาดะหลังจากหนีไปจะเล่าเรื่องนี้ออกไปแน่ ต่อให้เขาไม่รู้จักคุณ แต่ว่าด้วยพลังอำนาจและความรอบคอบของแก๊งยามาโตะ พวกเขาก็มีโอกาสสูงอย่างยิ่งที่จะมาค้นที่นี่อย่างละเอียด ถึงเวลานั้นท่านหลี่จะต้องถูกค้นพบแน่"

มานากะช่วยหลี่ฝางวิเคราะห์ "ดังนั้นท่านหลี่ได้โปรดมากับฉันเถอะ! แม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่ก็กรุณาคิดเพื่อสาวงามข้างๆคุณดู”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ฝางก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังหยางฉง

มานากะพูดถูก หากเป็นแค่เขาเพียงลำพัง คิดจะซ่อนยังไงก็ได้ทั้งนั้น ถ้าถูกแก๊งยามาโตะพบเจอแม้แต่นิดเดียวทุกอย่างก็ถือว่าเป็นเขาที่พ่ายแพ้

แต่ตอนนี้หยางฉงอยู่กับเขา เขาจำเป็นต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของหยางฉง

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดอะไรอีก และตอบรับไปตรงๆ

ขณะออกมา ใกล้ๆมีร่างเงาคนกลุ่มหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว ดูเหมือนว่ากำลังตรวจสอบสถานการณ์ของที่นี่

ปฏิกิริยาความเร็วของแก๊งยามาโตะ ทำให้ในใจของหลี่ฝางเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

การพูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ บนท้องถนน ทำให้หลี่ฝางได้รู้ถึงตัวตนของมานากะ

เธอเป็นคนของตระกูลนางาโตะ

และเป็นเพราะการต่อสู้เมื่อก่อนหน้านี้ นางาโตะถูกฝ่ามือเดียวของหลี่ฝางไปจนกระอักเลือด แต่สุดท้ายเขาก็ได้รับบาดเจ็บและรอดชีวิตมาได้

"นางาโตะเป็นอะไรกับเธอ?"

“เขาเป็นลุงใหญ่ของฉัน” มานากะตอบ

“แล้วเธอยังพาฉันมาที่นี่อีกเหรอ?” ในใจของหลี่ฝางเคร่งขึ้น แต่กลับเอ่ยถามอย่างเงียบ ๆ "เธอไม่รู้เหรอว่าลุงใหญ่ของเธอถูกฉันทำร้าย?"

“ฉันรู้ แต่นี่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการที่ฉันช่วยพวกคุณ” มานากะพูดอย่างใจเย็น ในดวงตาของเธอเกิดความเกลียดชังขึ้นมาอยู่หลายส่วน

หลี่ฝางรู้สึกได้ว่า ความเกลียดชังนี้ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ตนง

สาวน้อยคนนี้เกลียดลุงของเธออย่างมาก?