บทที่ 1105 หนึ่งเดือนมาสายสิบห้าวัน

เมืองจินซาน ดวงอาทิตย์ขึ้น หลี่ฝางมาถึงที่บริษัท

เมื่อเดินไปในประตูของบริษัท ก็จ้องมองผู้คนที่เดินไปเดินมา หลี่ฝางอดถอนหายใจไม่ได้

ในบรรยากาศอันคุ้นเคยจากไปตั้งนานแท้ๆ กลับทำให้เขารู้สึกคิดถึง

นี่เป็นวันที่สามแล้วที่เขากลับมาจากประเทศญี่ปุ่น สองวันก่อนหน้าเขาและหยางฉงต่างพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ความเหนื่อยล้าจากการสู้รบที่ญี่ปุ่นถึงได้หมดสิ้นไป

“อรุณสวัสดิ์!”

“พี่หลี่อรุณสวัสดิ์”

เมื่อก้าวผ่านประตูบริษัท หลายคนที่เห็นหลี่ฝาง ต่างทักทายเขาพร้อมเผยสายตาประหลาดใจ

หัวหน้าบอดี้การ์ดที่มีบุคคลลึกลับท่านนี้ ปรากฏตัวขึ้นอีกแล้ว?

บางที อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่บาร์ครั้งก่อน ถูกหญิงสาวหลายคนในคืนนั้นแพร่ออกไป ส่งผลให้พูดต่อกันปากต่อปากในพวกเขา ทำให้หลี่ฝางดูเหมือนคนในตำนาน

เพราะงั้น แม้ว่าหลี่ฝางจะเข้ามาที่บริษัทไม่นาน แถมยังชอบหายตัวไปบ่อยครั้งอีก แต่คนในบริษัทที่รู้จักเขากลับมีไม่น้อย

หลี่ฝางทักทายลูกค้า พลางมุ่งไปที่ฝ่ายบุคคล

ช่วยไม่ได้ช่วงนี้เขาไม่มีประวัติการทำงานอะไร ฝ่ายบุคคลต่างส่งข้อความให้กับเขา เขาจึงต้องมาที่แผนกเพื่อพูดให้รู้เรื่อง

เขาถามทางกับหลายคน ถึงได้รู้ที่ตั้งของฝ่ายบุคคล สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นหญิงสาวที่แต่งหน้าอย่างสวยสด

แม้หน้าสดของเธอจะสู้เลขาของหยางฉงอย่างจางเสว่ไม่ได้ แต่เมื่อเธอแต่งหน้ากลับงดงามอย่างมาก เมื่อเทียบกับจางเสว่แล้วเธอยังมีเสน่ห์ของหญิงสาวมากกว่าอีกด้วย ช่างน่าดึงดูด

หญิงสาวพิจารณาชายหนุ่มก่อนเดินเข้าไปที่หลี่ฝาง แต่กลับไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

“คุณมาหาใคร?”

“สวัสดีครับ ผมเป็นหัวหน้าแผนกบอดี้การ์ด หลี่ฝางมาหาคุณจ้าวฝ่ายบุคคล”

“คุณเองหรือหลี่ฝาง?” หญิงสาวตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะพิจารณาหลี่ฝาง

มิน่าเธอถึงจำหลี่ฝางไม่ได้ เพราะเธอไม่เคยเจอหลี่ฝางมาก่อน

อย่าว่าแต่เธอเลย สมาชิกในบริษัทอีกมากก็คงไม่เคยเห็นหลี่ฝางมาก่อน

ในความทรงจำของเธอที่มีต่อเขา คือความทะนงตนที่ได้มาในวันทดสอบ

การมาสายเลิกงานเร็วเหล่านี้ไม่หนักหนา แถมยังมีการหยุดงานอย่างไร้สาเหตุอีก ถึงขนาดไม่ได้มาทำงานนับเดือน ความทะนงถึงขั้นนี้น้อยนักที่เธอจะได้เห็น