บทที่ 1107 เอาคืนแฟนคลับ

ทว่าหลี่ฝางถูกฟางหยู่ถงดึงดูดเข้าเต็มๆ

เสมือนว่าหลี่ฝางมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่าง ทำให้ฟางหยู่ถงหลงใหลในแว็บแรกที่เห็น กระทั่งแทบลืมไปว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในเวลางาน

เธอไม่เข้าใจตนเองว่าทำไมถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ เพียงรู้สึกว่าหลี่ฝางโดดเด่นอย่างมาก เสมือนกับคนรอบข้าง ไม่สิ บรรยากาศรอบข้างไม่เข้ากับเขา มีความโดดเด่นพิเศษบางอย่างที่ทำให้เขาแตกต่างจากฝูงชน

ตอนนี้ในกลุ่มฝูงชนมีคนสองคนที่แต่งกายธรรมดา ที่ไม่ดึงดูดสายตาเลยแม้แต่น้อยจับจ้องไปที่หลี่ฝางเช่นเดียวกัน ในสายตาของพวกเราแฝงไปด้วยความระแวดระวัง

ทุกคนที่คิดเข้าใกล้ฟางหยู่ถง หรือคนที่สนใจในตัวฟางหยู่ถง พวกเขาก็จะทำงานปิดกั้นอย่างเงียบเชียบ และให้ฝ่ายตรงข้ามถอยออกไปเพราะแรงกดดันมหาศาล

สองคนนี้ เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของฟางหยู่ถง คอยปกป้องความปลอดภัยของฟางหยู่ถงอยู่ห่างๆ มาตลอด

และเมื่อเห็นคุณหนูของพวกเขาเกิดสนใจในตัวหลี่ฝางขึ้นมากะทันหัน ทั้งคู่เกิดร้อนรนขึ้นมา

เพราะพวกเขารู้สึกถึงอันตรายอันแรงกล้าชนิดหนึ่งจากตัวหลี่ฝาง ความรู้สึกนั้น ช่างเหมือนกับตอนที่พวกเขาอยู่ในป่าในอดีต ที่เผชิญกับศัตรูที่พุ่งเข้ามาเพื่อเด็ดชีวิตของพวกเขาได้ตลอดเวลาอย่างไรอย่างงั้น

ไม่ รุนแรงมากกว่านั้นอีก!

ตอนนี้ หลี่ฝางค่อยๆ ห่างไกลจากถนนใหญ่ เดินเข้าสู่ถนนเส้นเล็กในป่า ส่วนฟางหยู่ถงเองก็เดินตามเขาเข้าไปตามกับต้องมนต์สะกด

บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังนั้นเกิดเป็นปัญหา ไม่มีการปกปิดจากกลุ่มผู้คน พวกเขาทั้งคู่ค่อนข้างเด่นชัด

ตอนนี้เองเมื่อเหล่าแฟนคลับเห็นว่าฟางหยู่ถงสะกดรอยตามไปในที่ที่เปลี่ยวขนาดนั้น เกิดคลั่งขึ้นมาทันที

“ให้ตาย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”

“ผู้ชายคนนั้นมีเวทมนตร์อะไรหรือเปล่า ถึงได้ลวงนางฟ้าของเราไปได้แบบนี้?”

“ไม่นะ! นางฟ้าของผม กลับมาเร็วเข้า!”

“แม่งเอ๊ง กูทนไม่ไหวแล้วโว้ย! กูจะไปฆ่าไอ้หมอนี่ให้ตายเลย!”

ใยขณะที่ตัวอักษรบนหน้าจอคับคั่งจนแทบระเบิด หลี่ฝางชะงักฝีเท้ากะทันหัน กลับหลังหันจ้องมองไปทางฟางหยู่ถิง

“เธอทำอะไร?”

แม้หลี่ฝางเพียงแค่ถามประโยคง่ายๆ แต่กลับทำให้บอดี้การ์ดทั้งสองถึงกับต้องตั้งหลักขึ้นมา

ฟางหยู่ถงเองก็ไม่คิดว่าหลี่ฝางจะหันกลับมาเค้นถามกะทันหัน เธอก้มหน้าด้วยความประหม่าในทันใด

ในตอนนี้ หน้าจอดุเดือดขึ้นมาอีกครั้ง

“นางฟ้าเขิน! นางฟ้าเขิน!”

“โอ๊ยๆ ฉันจะบ้าอยู่แล้ว ฉันจะจะเห็นหน้ามันแล้ว!”

“เอ๋? ไอ้หมอนี่หน้าตาหล่อดีแฮะ”

“ไม่! จ้าวริเทียนอย่างฉันไม่ยอมเด็ดขาด!”