บทที่ 1109 ลงไปกองกับพื้นในสามวินาที

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องแบบนี้ บางทีอาจเป็นสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หรือบางทีอาจเป็นลางสังหรณ์อันแรงกล้าของเธอ ที่รู้สึกว่าหากหลี่ฝางยื่นมือช่วยเหลือ ต้องช่วยเธอได้แน่

ต่อให้ตอนนี้หลี่ฝางจะดูเหมือนกับคนธรรมดาก็ตามที

หลี่ฝางสังเกตเห็นสายตาของฟางหยู่ถง นึกถึงจูบแรกที่ถูกเขาพรากไปเมื่อสักครู่ จึงอดลอบถอนหายใจไม่ได้

ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการถ่ายโทษแล้วกัน!

ขณะไตร่ตรอง หลี่ฝางตะโกนกล่าวกับชายชุดดำ “เห้ยถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ อย่ารอให้ผมต้องลงมือเอง”

“คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นชีวิตมักไม่ยืนยาว!” ชายชุดดำกล่าวอย่างเย็นชา

“งั้นเหรอ? คุณจะทำให้ผมอายุสั้นด้วยวิธีไหนล่ะ?” หลี่ฝางหัวเราะออกมา

“ตาย!”

ชายชุดดำหมดความอดทน พุ่งเข้าใส่อย่างดุเดือด ฝ่ามือจิกเข้าที่ลำคอของหลี่ฝาง

“น่าสนใจ” หลี่ฝางยิ้มเยาะ ก่อนสำแดงอิทธิฤทธิ์ของตน

พริบตา ชายชุดดำนิ่งไม่ไหวติง

สีหน้าของชายชุดดำ ขาวซีดขึ้นมาชั่วพริบตา

“ไสหัวไป” หลี่ฝางสะบัดมืออย่างไร้ความอดทน ไม่คิดที่จะปลิดชีพ

ก่อนหน้านี้ชีวิตที่มีแต่เข่นฆ่ามากพอแล้ว ตอนนี้หลี่ฝางอยากจะสงบสักหน่อย

ชายชุดดำหนีเอาชีวิตรอด ไม่กล้าแม้เหลียวหลังกลับมามอง

เขาเกรงว่าหากเขาหลบหนีช้ากว่านี้ ชีวิตของเขาก็คงได้จบลงที่นี่แล้ว

เมื่อชายชุดดำหายตัวไป ฟางหยู่ถงนิ่งแข็งอยู่อย่างงั้น ยังไม่ทันได้สติกลับคืนมา

ส่วนแฟนคลับไม่สามารถมองเห็นหลี่ฝางได้ และไม่สามารถมองเห็นปฏิกิริยาชายชุดดำได้เช่นเดียวกัน

พวกเขาเพียงได้ยินเสียงคำรามคำหนึ่งของหลี่ฝาง “ไสหัวไปซะ” หลังจากนั้นจึงเป็นภาพที่ชายชุดดำแว็บผ่านหน้ากล้อง หายลับตาไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ให้ตาย แค่ลั่นวาจาก็ทำตามคำสั่งเลยหรือ!”

“เยี่ยม!”

“นี่คงไม่ได้เล่นละครหรอกใช่ไหม?”

“เล่นละครสามารถทำให้บอดี้การ์ดหมดสภาพแบบนั้นได้เหรอ? แกโง่หรือไง?”

“……”

ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ฟางหยู่ถงเองก็ยังไม่เข้าใจ

มีเพียงแค่บอดี้การ์ดสองคนที่กองกับพื้น รับรู้ได้ถึงพลังงานของหลี่ฝางเมื่อสักครู่ เข้าใจแล้วว่าหลี่ฝางเป็นการมีอยู่ที่แข็งแกร่งมากแค่ไหน

มีการอยู่แบบนี้ ในโลกของนักรบ ไม่ต่างจากเทพเลยแม้แต่น้อย!

หลี่ฝางเห็นว่าฟางหยู่ถงยังคงไม่ได้สติ จึงสะบัดมือใส่เธอ พร้อมกล่าว “ชื่ออะไรนะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน” จบประโยคเขากลับหลังหันเดินจากไปทันที

เวลานี้ไม่เผ่นแล้วจะให้เผ่นตอนไหนกัน?