บทที่ 1122 เผชิญหน้ากับการกลั่นแกล้งอีกครั้ง

แต่ทว่าฟางหยู่ถงกลับไม่ชอบใครเลยสักนิด เช่นนั้นหลี่ฝางที่อยู่ตรงหน้าจึงทำให้พวกเธอประหลาดใจยิ่งนัก จึงได้ใช้สติปัญญาทั้งหมดไปคาดเดา

หลี่ฝางเผชิญหน้ากับสายตาอันแปลกประหลาดของทั้งสองคน เขายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย และไม่ได้เอ่ยอะไร

ไม่เช่นนั้นจะให้เขาทำยังไงล่ะ บอกว่าตัวเองเป็นคนที่ฟางหยู่ถงเชิญมาเพื่อหลอกคุณย่าของเธองั้นเหรอ?

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกหลี่ฝาง

“แฟนคลับอันดับหนึ่งของหยู่ถงมาแล้ว คุณระวังตัวให้ดีล่ะ” ข่งจูกระซิบกับหลี่ฝาง

ทันทีที่หลี่ฝางมองดู เขาเกือบจะหัวเราะออกมา

เห็นเพียงคนที่มานั้นแต่งตัวหรูหราสุดขีด สวมทองสวมหยก ไม่ใช่คุณชายซู ซูจื้อเย่ที่พบในป่าวันนั้นหรอกเหรอ?

หลังจากที่ซูจื้อเย่เดินเข้ามาใกล้ก็ได้เห็นหลี่ฝางเหมือนกัน ทันใดนั้นไฟความโมโหก็ได้ปรากฏขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นของเขา

“ทำไมนายถึงมาที่นี่ได้ด้วย?” เขาเดินเข้ามาพลางกล่าวกับหลี่ฝางด้วยสีหน้าเย็นชา

รอยยิ้มอันแปลกประหลาดได้ปรากฏขึ้นมาในดวงตาของหลี่ฝาง ดูเหมือนว่าหลายวันที่ผ่านมานี้ ไอ้หมอนี่ได้ค้นหาความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับตัวเองอีกครั้งได้แล้ว

ข่งจูได้ยินคำพูดของซูจื้อเย่ ก็เอ่ยถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย: “พวกคุณ......เคยเจอกันมาก่อนเหรอ?”

“เหอะ ๆ แค่เคยเจอกันมาก่อนซะที่ไหน......” ซูจื้อเย่กล่าวคำพูดนี้ออกมาจากไรฟัน

เขาจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้อย่างชัดเจน รวมถึงภาพคนที่เขาพาไปด้วยต่างก็ถูกหมอนี่อัดจนล้มลงไปกองบนพื้นอย่างน่าประหลาดใจ รวมถึงที่เขาถูกเตะจนลอยเข้าไปในพุ่มไม้ในเท้าเดียว ต่อหน้าต่อตาของฟางหยู่ถง ทำให้เขาอับอายขายหน้า

เพราะเหตุนี้เมื่อได้เจอกับหลี่ฝางอีกครั้ง เขาเลยควบคุมความโกรธเอาไว้ไม่ได้

ส่วนคนที่อยู่ข้างกายของซูจื้อเย่พวกนั้น เมื่อเห็นน่าทางเช่นนี้ของซูจื้อเย่ ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: “คุณชายซู เป็นอะไรไปเหรอ?”

“อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม!” ซูจื้อเย่กำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เขาด่ากลับไปโดยไม่ได้คิด ทำให้คนคนนั้นเงียบไปอย่างว่าง่ายทันที แต่ในสายตากลับมีความเย็นยะเยือกแว็บผ่านไป

ส่วนซูจื้อเย่ในเวลานี้ก็ได้มองไปที่หลี่ฝางอีกครั้ง และกล่าวอย่างเยือกเย็น: “นี่นาย นายแอบเข้ามาได้ยัง? ฉันจะบอกนายให้นะ อย่าคิดว่าตัวเองสู้เก่ง ก็ทำอะไรได้ตามอำเภอใจโดยไม่ต้องเกรงกลัวใครแล้ว!”

“ซูจื้อเย่ หลี่ฝางเป็นแฟนของฉัน เขามาที่นี่นายมายุ่งอะไรด้วย?” ฟางหยู่ถงเดินขึ้นมากล่าวปกป้องหลี่ฝาง

ได้ฟังคำว่า “แฟน” ออกมาจากปากของฟางหยู่ถง ดวงตาคู่นั้นของซูจื้อเย่ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

ไม่มีทางที่เขาจะนึกถึงว่า ตัวเองจีบฟางหยู่ถงมานานขนาดนั้น อีกฝ่ายกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลยสักนิด หมอนี่พึ่งจะรู้จักกับฟางหยู่ถงเพียงแค่กี่วันเอง ก็ยืนยันความสัมพันธ์กับฟางหยู่ถงซะแล้ว!

ซูจื้อเย่เดินเข้ามาที่ด้านหน้าหลี่ฝาง และกล่าวอย่างเย็นชา: “หยู่ถงไม่ใช่คนที่ยาจกอย่างนายจะไขว่คว้าได้ ฉลาดหน่อยก็รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นนายจะได้เห็นดีแน่!”

“งั้นเหรอ?” หลี่ฝางยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชา: “แค่อาศัยนายนี่นะ?”