บทที่ 1124 มีแขกมาเยื่อน

“คุณชายลู่ครับ เพื่อนคนหนึ่งของผมมาแล้ว ผมไปคุยกับเขาก่อน ขอตัวนะครับ” เมื่อบรรลุเป้าหมาย ซูจื้อเย่ทักทายเสร็จก็จากไปทันที

แน่นอน เขาเพียงแค่หาข้ออ้างเท่านั้นเอง แล้วพาพรรคพวกมาอยู่ที่ที่ไม่สะดุดตา และมองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้นเอง

“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว” พวกเขาสบตากัน ต่างก็มองแววความไม่ประสงค์ดีของอีกฝ่ายออก

และหลังจากที่พวกซูจื้อเย่ได้จากไป ลู่เผิงเฟยครุ่นคิดอยู่สักพัก ท้ายที่สุดแล้วยังคงยกเท้าก้าวเดินเข้าไปทางฟางหยู่ถง

เขาจะมองความคิดของคนอย่างซูจื้อเย่ไม่ออกได้ยังไงกัน เพียงแต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าของฟางหยู่ถง ยังไงเขาก็ต้องเจอกับฟางหยู่ถง สู้เข้าไปทักทายตอนนี้ยังจะดีกว่า

ทางด้านฟางหยู่ถงในเวลานี้ ทั้งสี่คนกำลังนั่งล้อมทานผลไม้บนโต๊ะอาหาร

หลี่ฝางนั้นทานอย่างมีความสุข ข่งจูและสวู่เจินเจินกลับรู้สึกขายหน้ามาก เพราะยังไงซะในงานเลี้ยงเช่นนี้ ผลไม้พวกนี้ไม่ได้มีไว้ทานสักหน่อย แต่เอามาเพื่อประดับต่างหาก

ไม่นาน ทั้งสองคนก็ทนไม่ไหวขึ้นมา แล้วกระซิบกับฟางหยู่ถง: “พวกเราทำแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่า ที่นี่คนเยอะแบบนี้......”

ในวโรกาสเช่นนี้ ไม่มีใครทานผลไม้บนโต๊ะนี้หรอก มีเพียงหลี่ฝาง ที่ไม่เพียงแค่ทาน แถมยังเพื่อทานได้อย่างเต็มที่ ยังเรียกให้คนเอาเก้าอี้มาให้นั่งทานอย่างช้า ๆ

ฟางหยู่ถงกล่าวกับพวกสวู่เจินเจินด้วยความเขินอายเล็กน้อย: “พวกเธอไปคุยกับคนอื่นก่อนดีไหม ฉันนั่งเล่นอยู่ตรงนี้สักพักก่อน”

“อย่าเลย พวกเราอยู่ที่นี่ดีกว่า” ข่งจูกล่าวด้วยท่าทางเศร้าสร้อย: “จะทิ้งเธอไว้ที่นี่ไม่ได้หรอก”

กล่าวอยู่แบบนี้ เธอยิ่งไม่พอใจหลี่ฝางเข้าไปใหญ่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา: “หยู่ถง เขาใช้ยาเสน่ห์อะไรใส่เธอกันแน่ถึงทำให้เธอหลงขนาดนี้? แปลกแบบนี้เธอก็ยังอยู่ข้างเขาไม่ยอมจากไปไหน”

เมื่อหลี่ฝางได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ทำไมแค่ทานผลไม้ก็เป็นปัญหาขึ้นมาได้

“ข่งจูพูดจาโผงผางไปหน่อย คุรอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ” ฟางหยู่ถงกล่าวปลอบใจหลี่ฝาง

“หึ!” ข่งจูหันหน้าหนีไปอย่างไม่ชอบใจนักไม่อยากมองหลี่ฝางอีก ทว่าไม่นานเธอก็เห็นเงาร่างของลู่เผิงเฟย และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ได้ยินเสียงร้องของข่งจู ทุกคนต่างมองไปอย่างอดไม่ได้ พบว่าลู่เผิงเฟยกำลังเดินมาทางนี้จริง ๆ

“ดูเหมือนว่าจะต้องเพิ่มเก้าอี้อีกตัวซะแล้ว” หลี่ฝางลูบคางกล่าว

“อะไรกัน คุณคิดว่าลู่เผิงเฟยจะนั่งกินดื่มอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์อยู่ที่นี่เหมือนคุณหรือไง” ข่งจูเบ้ปากกล่าว

หลี่ฝางกล่าวด้วยความจนใจเล็กน้อย: “ผมแค่ทานผลไม้เอง ไม่รักษาภาพลักษณ์ตรงไหน”

“หึ ทานผลไม้ไม่ดูสถานการณ์เลยหรือไง? ตัวคุณเองจะไม่ใส่ใจก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้คุณปรากฏตัวที่นี่ในฐานะแฟนของหยู่ถง คุณทำแบบนี้ไม่ทำให้หยู่ถงต้องถูกคนหัวเราะเยาะเอาหรอกเหรอ?”

ข่งจูเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับฟางหยู่ถงด้วยความโมโห