บทที่ 1135 ยังกล้าหาเรื่องอีก

คุณปู่หยางเซี่ยวหู่ในเวลานี้กำลังอยู่ในห้องผู้ป่วยหนัก และที่ด้านนอกของห้องผู้ป่วย ก็คือหยางจื้อเฉิงที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ลุกนั่งไม่ติด

พี่น้องรุ่นที่สองทั้งสี่คนของตระกูลหยาง ถ้าหากถามว่าใครเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณปู่มากที่สุด เกรงว่าคงจะมีแต่พี่ใหญ่หยางจื้อเฉิงแล้ว

พยาบาลที่อยู่ด้านข้างหยางจื้อเฉิงอย่างจะบอกให้หยางจื้อเฉิงนั่งลงมาก อย่าเดินไปมารอบ ๆ รบกวนคนไข้พักผ่อน

เพียงแต่ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหยางจื้อเฉิง พวกเธอกลับพูดไม่ออก

เพราะพวกเธอรู้ว่าฐานะของหยางจื้อเฉิงนั้นสูงมาก กลัวว่าถ้าพูดอะไรไปโดยพลการจะทำให้หยางจื้อเฉิงโมโห

เพราะถึงยังไง แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของตัวเองยังต้องเคารพนอบน้อมต่อผู้ชายคนนี้อย่างสุดขีด นอกจากนี้วัน ๆ ยังมาเยี่ยมชายชราที่อยูในห้องฃอยู่หลายครั้ง การแสดงออกเช่นนี้ เป็นธรรมดาที่จะทำให้พวกเธอรู้ว่าฐานะของอีกฝ่ายนั้นไม่ธรรมดา

“อาจารย์หยาง คุณท่านไม่เป็นอะไรหรอกครับ ท่านเองก็อย่าเป็นกังวลมากเกินไป” และที่ข้างกายของหยางจื้อเฉิงยังติดตามด้วยชายที่มีท่าทางสุขุมอายุราว ๆ สามสิบ คอยตามโน้มน้าวอยู่ข้างกายหยางจื้อเฉิง: “ท่านนั่งพักก่อนสักหน่อยเถอะครับ ถ้าเกิดท่านใจร้อนจนร่างกายเป็นอะไรไป นั่นมันก็เท่ากับเป็นความเสียหายอันใหญ่หลวงของเมืองจินซานเลยนะครับ”

หยางจื้อเฉิงโบกมือเบา ๆ ถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วนั่งลง และหันไปกล่าวกับชายท่าทางสุขุม: “ลำบากนายแล้วนะเสี่ยวโจว นายไปนอนพักก่อนดีไหม พักผ่อนเอาแรงแล้วค่อยมาใหม่”

“อาจารย์หยาง ผมยังหนุ่มยังแน่น ไม่เป็นไรหรอกครับ เฮ้อ ถ้าหากเป็นไปได้ ผมยินดีที่จะรับโทษนี้แทนคุณท่าน แต่ถึงยังไงท่านก็ต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะครับ......” เลขาฯ เสี่ยวโจวกล่าวด้วยความเป็นห่วง

ในฐานะเลขาฯ ของหยางจื้อเฉิง ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและหยางจื้อเฉิงเองก็ไม่เลวเลย ความสัมพันธ์โดยพื้นฐานแล้วทั้งเป็นเจ้านายลูกน้อย ทั้งเป็นครูเป็นเพื่อน

ในวันนี้ธุรกิจของหยางจื้อเฉิงได้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง เสี่ยวโจวเองก็ไม่ยอมถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลัง ติดตามฝีเท้าของหยางจื้อเฉิงอย่างไม่ห่าง

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั่นเอง หลี่ฝางก็ได้มาถึงที่นี่ เมื่อเห็นว่าหยางจื้อเฉิงก็อยู่ด้วย เขาก็ได้เดินเข้ามาทันที

ในพี่น้องรุ่นที่สองทั้งสี่คนของตระกูลหยาง หลี่ฝางประทับใจหยางจื้อเฉิงที่สุด ส่วนคนอื่น ๆ อีกสามคน ไม่ได้สร้างความประทับใจใด ๆ ให้กับหลี่ฝางเลย

ต่อให้เป็นคุณพ่อของหยางฉง การกระทำทุกสิ่งทุกอย่างในตอนที่หยางฉงถูกบังคับให้แต่งงานนั้น เพียงพอที่จะทำให้คนรู้สึกผิดหวัง

ส่วนหยางจื้อเฉิงนั้น อย่างน้อยก็ใส่ใจคุณพ่อของตัวเองมากกว่าคนอื่น ๆ อีกสามคน

เสี่ยวโจวไม่รู้จักหลี่ฝาง และกำลังจะลุกขึ้นมาสอบถามสถานะของหลี่ฝางนั่นเอง กลับพบว่าหยางจื้อเฉิงได้ยืนขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขารีบหยุดชะงักลง อยู่ที่ด้านหลังของหยางจื้อเฉิงหนึ่งก้าว เดินเข้าไปต้อนรับหลี่ฝาง

“คุณหลี่ มาแล้วเหรอครับ” ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ฝางและหยางฉงแน่นอนแล้ว หยางจื้อเฉิงกลับยังคงไม่กล้าเสียมารยาท

ส่วนเสี่ยวโจวที่อยู่ด้านหลังเมื่อได้ยินหยางจื้อเฉิงเรียกหลี่ฝางที่อายุยังน้อยอย่างเคารพนอบน้อมเล่นนี้ ขาก็นึกถึงข่าวลือบางอย่างที่ร่ำลือกันในระยะนี้ขึ้นมาทันที สายตาที่มองหลี่ฝางจึงมีความตกตะลึงและอยากรู้อยากเห็นปะปนอยู่ด้วย

“ลุงหยาง” หลี่ฝางยิ้มให้กับหยางจื้อเฉิง

“มา นั่ง เชินนั่ง” หยางจื้อเฉิงรีบกล่าวต้อนรับดูแล

หลี่ฝางพยักหน้า และนั่งลงที่ด้านข้างของหยางจื้อเฉิง เสี่ยวโจวที่อยู่อีกด้านในตอนนี้กลับไม่กล้านั่ง จึงยืนอยู่ที่ด้านหลังของหยางจื้อเฉิง

“ตอนนี้อาการของคุณปู่เป็นยังไงบ้างครับ?” หลี่ฝางเอ่ยถาม