บทที่ 1138 แกแบกรับไม่ไหว

“แกพูดอะไรของแก?” อูเฉิงเย่ระเบิดเสียงหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างอดไม่ได้ “หลี่ฝาง แกบ้าไปแล้วหรืออย่างไร? ถึงได้กล้าพูดว่าจะไล่หัวหน้าหรุ่ยออก!”

หัวหน้าหรุ่ยและตู้เซิงหรงสองคนก็พากันส่งเสียงหัวเราะเสียงดัง ทั้งสามหัวเราะจนตัวโยน ราวกับว่าจะหัวเราะจนกว่าหนังท้องจะแตกไปข้าง!

“หลี่ฝาง ฉันไม่สนใจว่าแกแกล้งโง่หรือโง่จริงกันแน่ แกสู้เก่งมากจริงๆ นั่นแหละ แต่แล้วอย่างไร? พอแกเข้าไป ฉันจะคอยดูว่าแกยังจะสู้ใครได้ไหม! อย่าห่วงไปเลย ถึงเวลานั้นฉันจะพาเจียงถิงไปเยี่ยมแกเอง ฮ่าๆ ……”

หลี่ฝางจ้องมองอูเฉิงเย่ด้วยความสงสารเล็กน้อย กล่าวอย่างเรียบเฉย “อันที่จริงผมคิดจะใช้สันติวิธีในการจัดการกับแก ใครจะไปรู้ว่าพวกแกไม่ไขว่คว้าโอกาส ถ้างั้นผมคงต้องอัดพวกแกสักหมัดก่อน เพื่อระบายอารมณ์”

“แกคิดจะทำอะไร!” อูเฉิงเย่สีหน้าเปลี่ยน

ในเวลานี้เอง ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอีกครั้ง คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าคร่ำเครียดอีกครั้ง

คนที่อยู่ระหว่างกลางของคนเหล่านั้นคือหยางจื้อเฉิง ที่จู่ๆมาอยู่ข้างหยางจื้อเฉิงคือผู้อำนวยการหลิวเมื่อคืนนี้

ส่วนคนที่สวมชุดกาวน์สีขาว ต่างก็เป็นหมอที่มีระดับสูงของโรงพยาบาลนี้ เพียงแต่บัดนี้สีหน้าของพวกเขาต่างก็บูดบึ้ง จ้องเขม็งหัวหน้าหรุ่ยอย่างไม่เป็นมิตร

ถูกคนใหญ่คนโตของโรงพยาบาลเพ่งมอง หัวหน้าหรุ่ยหัวใจกระตุกวูบ รีบยิ้มประจบเดินขึ้นหน้า “ผู้อำนวยการ หัวหน้าหยาง หัวหน้าจาง หัวหน้าอู๋ พวกท่านมาได้อย่างไร?”

หยางจื้อเฉิงที่ยืนอยู่ตรงกลางคนกลุ่มนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่เขาจะรู้จักได้

แต่ต่อให้เขาใช้เท้าหัวแม่โป้งคิด ก็รู้ว่าบุคคลนี้ต้องมีสถานะที่สูงศักดิ์

แต่เขาไม่รู้จัก เป็นเลขาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขอย่างตู้เซิงหรงเขารู้จักหยางจื้อเฉิงดี ทันใดนั้น หัวใจอันเงียบเชียบเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นอย่างแรงกล้า

หลังจากที่หัวหน้าหรุ่ยทักทายกับทุกคนเสร็จสิ้น พวกเขาเหล่านั้นกลับไม่แม้ชายตามองหัวหน้าหรุ่ย ต่างคนต่างฝืนยิ้มไปทางหลี่ฝาง

หลี่ฝางกลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นด้วยรอยยิ้มเจือจาง พลางตัดสายของหยางจื้อเฉิงที่กดโทรออกตั้งแต่เมื่อสักครู่นี้ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้คงไม่ต้องให้ผมพูดอะไรแล้วใช่ไหม?”

แท้ที่จริงแล้ว ตอนที่หลี่ฝางเข้าใกล้ห้องทำงานของเจียงถิง หลังเขาได้ยินเสียงการขัดแย้งดังออกมาจากด้านใน เขาก็ต่อสายหาหยางจื้อเฉิงในทันที ก่อนเดินเข้ามา

พอดีกับที่ตอนนี้ผู้อำนวยการหลิวและคนอื่นๆ ขึ้นไปเยี่ยมเยียนคุณท่านหยางเซี่ยวหู่ ได้ยินประโยคอันร้ายกาจของทางนี้ อย่างพร้อมเพรียงกันชัดเจน

“คุณหลี่ ต้องให้ท่านมาเจอเรื่องบัดสีแบบนี้แล้ว” ผู้อำนวยการหลิวกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจะให้คำอธิบายที่ดีกับคุณอย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นทีท่าเกรงอกเกรงใจของผู้อำนวยการหลิวที่มีต่อหลี่ฝาง สกุลหรุ่ยถึงกับตัวแข็งทื่อในทันที

หยางจื้อเฉิงเองก็สบถอย่างไม่พอใจ “ก็แค่เลขาเล็กๆ คนหนึ่งยังกล้าอวดดี สมควรได้รับการตรวจสอบ!”

ประโยคของหยางจื้อเฉิง ทำให้อูเฉิงเย่ตกตะลึง เกิดกระวนกระวายใจขึ้นมา