บทที่ 1147 ไม่ตายไม่รามือ

สายตาที่เยือกเย็น ทำให้เหล่าบอดี้การ์ดเย็นเยือก เสียความกล้าหาญในการโต้ตอบกับหลี่ฝาง

หัวหน้าบอดี้การ์ดที่หลบซ่อนอยู่ข้างหลังกลับด่ากราด ให้ลูกน้องลุย

ทุกคนที่ไร้หนทาง ได้แต่กลั้นความผวาพุ่งเข้าใส่หลี่ฝาง

ต่อมา บอดี้การ์ดหลายสิบนายล้มลงกองกับพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน หมดสติไป

ทว่าหลี่ฝางกลับยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง ในเหตุการณ์นับหลายร้อยคน ไม่มีใครเห็นว่าหลี่ฝางลงมืออย่างไรกันแน่

ภายใต้พลังงานของครึ่งเทพ มนุษย์เปรียบเสมือนกับมด ประโยคนี้เป็นคำอธิบายความสามารถของหลี่ฝางได้ดีที่สุด

ในเวลานี้เอง ชายที่อายุราวห้าสิบเดินออกมาจากฝูงชน ดวงตามีชีวิตชีวา ดูก็รู้ว่าเป็นนักรบระดับสูง

“อาจารย์จ้าวอาจารย์จาง!”

มีคนตะโกนคำรามชื่อของเขา

“ข้าน้อยทำไมถึงได้กำเริบเสิบสานมีเรื่องตรงนี้ หรือว่าจะมีความบาดหมางอะไรกับตระกูลเจิ้ง?” อาจารย์จ้าวที่อยู่ทางด้านซ้ายมือกล่าวถาม

เขามีความหวั่นเกรงในชายหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อย เพราะเขาที่อยู่ในแดนสุดกำลังภายนอก เมื่อสักครู่ก็ไม่เห็นว่าหลี่ฝางใช้วิธีไหนจัดการคนพวกนี้กว่าสิบนาย

หลี่ฝางในตอนนี้ไม่มีอารมณ์ที่จะเสียเวลากับคนพวกนี้ เผชิญกับการขัดขวางของทั้งคู่ มีเพียงแค่คำเดียว

“ไสหัวไป!”

เพียงชั่วอึดใจ สถานการณ์ตกอยู่ในความเงียบ

“หนุ่มนี่โอหังเสียจริง คอยดูแล้วกันว่าเขาจะตายอย่างไร”

กลุ่มฝูงชนหัวเราะเยาะ สั่งให้นักรบแดนสุดกำลังภายนอกไสหัวไป ความกล้านี้ สำหรับพวกเขาคือการรนหาที่ตาย

ทั้งคู่ที่ถูกเคารพให้เกียรติมาหลายปี ตอนนี้ก็โมโหจัดเช่นเดียวกัน

“ไอ้หนู แกยอมแพ้ซะ!”

ทันใดนั้น ทั้งสองที่โกรธจัดพุ่งเข้าใส่หลี่ฝางพร้อมกัน

ผู้คนที่ลานเองต่างก็คิดสนุก ต่างรอดูความพ่ายแพ้ของหลี่ฝาง เพื่อเพิ่มความสนุกให้กับงานเลี้ยงในครั้งนี้

ทว่าทุกคนรอบหน้าต้องเปลี่ยนเป็นตระหนกอีกครั้ง

เพราะหลี่ฝางยังคงไม่ขยับดังเดิม อาจารย์จ้าวและอาจารย์จางที่พุ่งเข้าใส่ ก็ถูกมือใหญ่ที่ไร้รูปร่างตกลงจากฟ้าตบเข้าใส่ผืนดิน

บนผืนดิน ทิ้งรอยมือขนาดใหญ่ที่ชัดเจนเอาไว้

ความสามารถที่น่ากลัวราวกับไม่ใช่คน ทำให้ทุกคนในงานเงียบกริบ ก่อนที่ต่างคนต่างถอยห่างไปด้านหลังอยู่ให้ห่างหลี่ฝาง

ไม่นาน ก็หลีกทางจากประตูไปยังตึกเล็กข้างหน้า

เหล่าผู้สูงศักดิ์ ยอมที่จะต่างคนต่างอัดกันแน่น ก็ไม่กล้าเข้าใกล้หลี่ฝางเกินสิบเมตร

ใครจะไปรู้ว่าหากหลี่ฝางเกิดโมโหขึ้นมา ลงมืออีกครั้ง สังหารเหล่าแขกเหรื่อพวกนี้ให้ตาย

หลี่ฝางเองก็ไม่ได้สนใจคนพวกนี้ มุ่งเดินไปข้างหน้า พร้อมกล่าว “เจิ้งเหวินซิง ไสหัวออกมา!”