บทที่ 1158 งานเลี้ยง

“คุณหลี่ ธุรกิจของตระกูลเราตอนนี้ใกล้จะล้มละลายแล้ว มีธุรกิจฝ่ายศัตรูได้กดขี่และวางแผนการร้ายใส่ฉัน ทำให้ฉันไร้หนทางจริงๆ”

ซุนจื้อเหวินพูด พลางแกล้งทำเป็นร่ำไห้อย่างเจ็บปวด： “ตอนนี้ฉันไม่มีหนทางเลย จึงต้องมาขอร้องคุณ ขอร้องแหละเห็นแก่หน้าเฟยเฟย ช่วยตระกูลพวกเราด้วย ไม่อย่างนั้นพวกเราก็มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้……”

มองไปที่ชายวัยกลางคนมาร้องไห้โฮอยู่ข้างหน้าตน หลี่ฝางก็แค่รู้สึกรำคาญ

“พอแหละ ไสหัวไปเถอะ ฉันช่วยนายแค่ครั้งนี้นะ！”

เมื่อได้ยินที่หลี่ฝางพูด ซุนจื้อเหวินก็ยิ้มร่าขึ้นมาทันที และเลียแข้งเลียขาอย่างขอบคุณไม่หยุด ไม่รู้เหมือนกันว่าที่พูดมานั้นจริงใจแค่ไหน

เมื่อเห็นว่าบนหน้าของหลี่ฝางมีความรำคาญเล็กน้อย เขาก็รีบจะออกไป ก่อนจะออกไปก็ได้สั่งเวยเวยให้อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนซุนเฟยต่อ และก็หันหลังเดินออกไป ไม่กล้าจะอยู่ต่อ

เมื่อมองคนที่ถูกพ่อของตนทิ้งไว้ที่นี่ ยังไม่รู้เรื่องอะไรอย่างเวยเวย หลี่ฝางก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

“ขอโทษนะ คุณหลี่……” ซุนเฟยเดินเข้ามา แล้วก็นวดไหล่หลี่ฝางเบาๆ “ให้คุณเห็นเรื่องน่าอายแล้ว……”

“ไม่เป็นไร” หลี่ฝางพูดปลอบซุนเฟย “ฉันบอกแล้ว ฉันจะพบเขาแค่ครั้งเดียว และจะช่วยเขาแค่ครั้งเดียว”

จากนั้น หลี่ฝางก็พูดอย่างอื่น： “อีกไม่นานฉันจะไปจากเมืองตงแล้ว”

“คุณหลี่จะกลับบ้านแล้วเหรอ?” ในใจของซุนเฟยขมขื่นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้มและถามเสียงเบา

หลี่ฝางสำหรับเธอแล้วพูดได้ว่า ได้กลายเป็นแสงสว่างส่องทางให้ชีวิตแล้ว ตอนนี้จู่ๆ มาพูดว่าจะไป ทำให้ในใจของเธออดไม่ได้ที่จะเจ็บปวด

“ใช่ แต่ว่าทรัพย์สินที่ฝ่ายนี้ยังไงก็ต้องมีคนคอยดูแล ฉันหวังว่าให้คนคนนั้นเป็นเธอ”

หลี่ฝางจับมือซุนเฟยและดึงเข้ามาอยู่ตรงหน้า มองดูใบหน้าที่คล้ายกับเกาเมิ่งฉีเจ็ดแปดส่วน และพูดอย่างอ่อนโยน

“ฉัน?” ซุนเฟยสะดุ้งเล็กน้อย และถอยพลางพูด： “ฉัน ฉันทำไม่ได้หรอก……”

“ไม่เป็นไร นายค่อยๆ เรียนรู้ก็ได้ ไม่ว่าจะขาดทุนก็ดีหรือได้กำไรก็ดี ล้วนแต่ไม่เป็นไร” หลี่ฝางยิ้มพลางพูด “เงินทองสำหรับฉันแล้วไม่มีความหมายอะไรแล้ว อีกอย่างเงินเยอะขนาดนี้ ให้ฉันใช้ทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมด”

คิดอยู่ครู่ หลี่ฝางก็พูดขึ้นอีก： “เธอก็ไม่ต้องกังวลมากไป จะมีคนมาคอยช่วยซัปพอร์ตเธอเป็นพิเศษ ไม่ให้เธอลำบากใจมากไปหรอก”

หลิวฮุยคือผู้หาทีมผู้บริหารโดยเฉพาะ น่าจะเอาความมั่งคั่งอันมหาศาลของตระกูลเจิ้ง ไปใช้ในส่วนที่จำเป็นจริงๆ แหละมั้ง

……

ซุนจื้อเหวินในตอนนี้ กำลังมองดูผู้คนรอบข้างอย่างมีชัย

“คุณหลี่ยอมเจอนายจริงๆ เหรอ?” นายท่านของตระกูลใหญ่ตระกูลนึงมองซุนจื้อเหวินอย่างเหลือเชื่อ

คนพวกนี้ต่างก็เป็นคนมีฐานะมีอิทธิพลในเมืองตง ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน อย่างซุนจื้อเหวินพวกเขาไม่แม้แต่ที่จะชายตามอง แต่ในตอนนี้ก็ต่างมองด้วยสายตาเป็นมิตร แล้วล้อมซุนจื้อเหวินไว้

ไม่มีเขา เพราะว่าซุนจื้อเหวินเป็นเพียงคนเดียวในคนพวกนี้ที่ได้พบหลี่ฝาง

พวกคนที่นี่เพื่อที่จะได้พบหลี่ฝางสักครั้งก็ต้องดิ้นรนกันสุดๆ แต่น่าเสียดาย นอกจากเริ่มแรกที่หลี่ฝางยังพอเจอแขกอยู่บ้าง หลังจากนั้นก็ไม่ต้อนรับแขกแล้ว