บทที่ 1160 ความอาฆาตของหลี่ฝาง

ส่วนจางหมิงเจ๋ในตอนนั้นก็ทนไม่ไหวแล้ว จึงถีบชิวหรูอย่างแรงจนล้มไปกับพื้น และด่าอย่างแรง： “ไอ้สารเลว เห็นคุณหลี่แล้วทำไมยังไม่รู้จักคำนับ！”

เพราะกังวลว่าจะทำให้หลี่ฝางไม่พอใจ เขาจึงได้แต่ก่นด่า ไม่กล้าเพิ่มระดับเสียง

ใจของเขาในตอนนี้โมโหแทบจะระเบิดแล้ว

ในที่นี้ตอนนี้ล้วนมีแต่บุคคลแบบไหน? พูดอย่างไม่เกรงใจ ตระกูลจางของเขาฐานะต่ำต้อยที่สุดในที่นี้แล้ว

ผู้ใหญ่มากมายขนาดนี้ต่างก็งอเอวก้มหัวกันแล้ว ที่เขาคนเดียวที่ยืนอยู่ คิดจะทำอะไร ก่อความโมโหเหรอ?

แต่ว่าในขณะนั้น เรื่องพวกนี้ก็เป็นรองแล้ว ถ้าหากทำให้หลี่ฝางคิดว่าตระกูลของตนไม่เคารพเขา ผลลัพธ์จะเป็นยังไง?

เกรงว่า เขาจะขยี้ให้ตายเหมือนกับขยี้มดตัวนึงเลยมั้ง！

คิดถึงตรงนี้ จางหมิงเจ๋ก็กล้าหาญอย่างตัวสั่นและพูดขอโทษหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว： “ขะ ขออภัยครับ คุณหลี่……”

ขณะนั้น จู่ๆ หลี่ฝางก็เอ่ยปาก ขัดคำพูดของจางหมิงเจ๋

“นายคือจางหมิงเจ๋แห่งสมาคมนักธุรกิจหมิงเจ๋ ใช่มั้ย?”

จางหมิงเจ๋ตกใจ และรีบพูดตอบ： “ชะ ใช่ครับ！”

เขาไม่เข้าใจ ทำไมหลี่ฝางถึงได้รู้จักเจ้าของสมาคมนักธุรกิจตัวน้อยๆ อย่างตน

ส่วนหลี่ฝางเห็นคนคนนี้ ก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

พอดีที่จางหมิงเจ๋เมื่อก่อนนี้กดดันซุนจื้อเหวิน เป็นคนที่ทำให้เขาแทบจะล้มละลาย ถึงแม้หลี่ฝางตกลงจะช่วยซุนจื้อเหวิน แต่จะจัดการจางหมิงเจ๋ยังไง เขายังคิดไม่ได้

“ออกไปเถอะ ครั้งนี้ปล่อยพวกนายไปแล้วกัน” ในที่สุด เขายังคงตัดสินใจเอาเรื่องนี้จัดการเป็นการส่วนตัว

จางหมิงเจ๋เงยหน้าอย่างตกใจและดีใจ และทำหน้าเหลือเชื่อ

“ครับ ขอบพระคุณคุณหลี่ ขอบพระคุณมากครับคุณหลี่！” จางหมิงเจ๋โค้งคำนับขอบคุณอย่างรัวๆ ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว และเรียกให้คนในครอบครัวกลับ

หลังจากนั้นก็มองคนที่ถูกตัวเองถีบจนล้มไปกองกับพื้น ยังคงนั่งเหม่ออยู่ที่พื้น ราวกับวิญญาณออกจากร่างไปแล้วอย่างชิวหรู ยิ่งทำให้เขาโกรธจัด และเดินเข้าไปตบหน้าชิวหรูอย่างแรง และด่าเสียงเบา： “ไอ้คนไร้ประโยชน์ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก！”

“พ่อ อย่าตีเขาอีกเลย！” เมื่อเห็นคนที่ตัวเองชอบถูกตี จางชิงหยุนผู้หยิ่งยโสมาตลอดในที่สุดก็ตะโกนออกมาอย่างทนไม่ได้

หล่อนพลางพูด พลางจะเข้าไปพยุงชิวหรู

อย่างไรก็ตามชิวหรูที่ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตกใจ ในตอนนั้นก็ไม่มีอารมณ์มาอ้อนจางชิงหยุนคุณหนูหัวสูงแล้ว เขาสะบัดมือที่หล่อนยื่นมาอย่างแรง และคลานลุกขึ้นมาด้วยตัวเองแล้วจากไป

จางชิงหยุนถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก เคยรับความน้อยใจแบบนี้ซะที่ไหน ทันใดนั้นในตาของเธอก็มีหยดน้ำตาไหลออกมา

ถึงยังไงหล่อนก็มีความรู้สึกดีๆ ให้ชิวหรู ทันใดนั้น เธอเอาความแค้นหันไปทางหลี่ฝางที่หล่อนคิดว่าเป็นต้นเหตุทั้งหมดของเรื่องนี้

“คนอย่างนายนี่มันยังไงกัน ก็แค่งานเลี้ยงโง่ๆ เท่านั้น บอกจะไล่คนก็ไล่ คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนกัน！”

เมื่อประโยคนี้พูดออกไป คนในงานก็อึ้งกันทั้งงาน มองจางชิงหยุนอย่างช็อกๆ และมองจางหมิงเจ๋ ไม่เข้าใจว่าเขาเลี้ยงลูกสาวยังไงถึงได้หาเรื่องมาให้พ่อแบบนี้