บทที่ 1166 ความเพียรของไท่ซาง

ทั้งสี่คนบินได้อย่างรวดเร็ว หยางฉงได้มองกลับที่เควิร์คและผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในฝูงชนก็ออกมายืนข้างหลังหยางฉง

นี่คือแผนการซุ่มโจมตีของหยางฉงที่ได้จัดเตรียมไว้ตั้งแต่แรก

เควิร์ค มองดูผู้คนที่จ้องมองเขาอย่าง และเขาก็ชักปืนออกมาพร้อมลูกค้าก็หยิบอาวุธออกมาเช่นกัน

“งืม คงต้องมีคนตายเยอะแน่เลย?” ควิกยิ้มอย่างใจเย็นยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“รีบหนีไปซะ!” หยางฉงกล่าวอย่างเย็นชา

“คุณหยาง ไว้เจอกันวันหลังนะครับ” เควิร์คหัวเราะเสียงดังและหันหลังไปรับใครบางคน

“ให้ตายเถอะ ฉันอยากไป!” ซึ่งนอนอยู่บนพื้นโดยที่แกล้งตายอยู่ จู่ๆ ก็กระโดดขึ้นและตะโกนว่า: “ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมันซะ!”

ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

มือปืนมองหน้ากัน

“คนเยอะแบบนี้...” คนๆนึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบ

“จะฉันไปหาเธอหรือเปล่า!” หยางโล่จื้อ ตบที่หน้าชายคนนั้นอย่างจัง “ไปพวกยากจนอย่างพวกแกตายซะเถอะ ยิงพวกมันเลย”

เมื่อพูดเช่นเขาพร้อมที่จะคว้าปืนของเขา

"เพี๊ยะ!"หยางโล่จื้อโดนตบทรุดลงกับพื้น และมองที่หยางฉงอย่างไม่เชื่อสายตา

“น่าอับอายยิ่งนัก เอามันกลับบ้านไป!” หยางฉงดึงมือของเขาและพูดอย่างเย็นชา “ขังเธอไว้ซะ ใครกล้าปล่อยให้เขาเดินออกจากห้องไปแม้แต่ครึ่งก้าว มันจบไม่สวยแน่”

บอดี้การ์ดตอบรับคำสั่งและรีบพาหยางโล่จื้อกลับ

พาหยางโล่จื้อมองไปที่ไท่ซางด้วยความกังวล ศัตรูสามรุมหนึ่ง เธอไม่กล้าที่จะเดาเลยจริงๆ ว่าผลของการต่อสู้ของ ไท่ซางจะเป็นอย่างไร

ทั้งสี่ได้ต่อสู้จนตึกร้างพังเสียหาย

เมื่อหันกลับมา ไท่ซางหัวเราะอย่างเสียงดัง

"ไม่ต้องเปลี่ยนที่แล้ว ลงมือที่นี่เถอะ!"

ในชั่วพริบตา ไท่ซางได้เริ่มที่จะตอบโต้ทั้งสามกลับ

“ปรมาจารย์ไท่ซางต้องการจัดการพวกเราสามคนด้วยตัวคนเดียวเหรอ?”

"หนึ่งต่อสามมีอะไรแปลกไปงั้นเหรอ?" ไท่ซางพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้านายเคยทำสิ่งนี้มาก่อนฉันก็อยากทำได้บ้าง”

“ฮ่าฮ่า พวกแกถึงกับแลกชีวิตเป็นเดิมพันเพื่ออยากแกร่งขึ้นเชียวหรือ?

“แค่สามคนจะเอาอะไรมาสู้กับข้า”

ในเวลานี้ เควิร์ครีบเร่งเติมน้ำมันด้วยใบหน้าที่กังวล

“ถึงท่าเรือเมื่อไรก็ออกเรือได้ทันที ไม่ต้องกลัวใคร เร็วเข้า!”

"คุณชาย เรามีคนที่มีผู้ใช้กำลังภายในสามคน ต้องให้พวกเขาหนีไปด้วยไหม?" หนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาถาม

“เจ้าโง่ พลังทั้งสามคนนั้นคิดว่าจะสู้หลี่ฝางได้เหรอ? เจ้าไท่ซางมันแสดงให้เห็นแล้ว ยังห่างไกลจากหลี่ฝาง” เควิร์ค พูดสอนอย่างดุเดือด

พวกเรารีบหนีให้ไกลจากที่นี่ก่อน เมื่อปัญหาจบแล้วเราค่อยกลับมา ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นด้วย”