บทที่ 1189 จัดการศัตรูหัวใจ

“ใครบอกกันว่าฉันทำเพื่อเขา เขาได้รับสิทธิ์นั้นที่ไหน ฉันก็แค่ไปตามความก้าวหน้าของสังคมก็เท่านั้น เพียงแค่ในประเทศเท่านั้นไม่มีอนาคต การเจาะตลาดต่างชาติเป็นเรื่องช้านานอยู่แล้ว”

มือที่ตักโจ๊กทานเห็นได้ชัดว่าชะงักกึก แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับความรู้สึกจริงๆ ข้างใน แถมยังแสร้งทำทีท่าไม่แยแส เหลียงเชี่ยนไร้หนทาง ได้แต่ไม่ขัดใจเธอ

“ประธานฉิน หลี่ฝางเขาไปทำธุรกิจท่านรู้ไหม?” เมื่อนึกขึ้นที่หลี่ฝางพูดเมื่อคืนว่าครั้งนี้คงจะอันตรายมาก เหลียงเชี่ยนจึงอดลองใจไม่ได้

“เขาจะไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันกับเขาตอนนี้เป็นแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น เพราะงั้นเธออย่าพูดถึงเขาต่อหน้าฉันอีก”

อันที่จริงฉินวี่เฟยเห็นข้อความที่หลี่ฝางส่งหาเธอแล้ว เพียงแต่เมื่อเธออ่านจบก็ลบข้อความทิ้งทันที ตอนนี้เธอเลิกกับหลี่ฝางแล้ว ข้อความแบบนี้สำหรับเธอแล้วไร้ความหมายอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หลี่ฝางมีผู้หญิงคนอื่นแล้ว เป็นห่วงเขา กังวลเรื่องของเขาไม่ใช่หน้าที่ของเธออีกต่อไปแล้ว แล้วเธอจะหาเรื่องปวดหัวไปทำไมกัน

“แต่ว่าประธานฉิน หลี่ฝางเขา……”

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าพูดถึงเขาอีก? เหลียงเชี่ยน ถ้าเธอทำเหมือนคำพูดฉันไร้ความหมายอีกละก็ ถ้างั้นตำแหน่งเลขาของเธอก็ไม่ต้องเป็นแล้ว!”

อันที่จริงเหลียงเชี่ยนอยากจะบอกกับฉินวี่เฟยว่า ครั้งนี้หลี่ฝางคงจะมีอันตรายมาก แต่เพิ่งจะเริ่มประโยค ก็ถูกฉินวี่เฟยขัดขึ้นอย่างไร้เยื่อใยเสียก่อน

เมื่อเห็นว่าฉินวี่เฟยโกรธ เหลียงเชี่ยนจึงได้แต่กลืนคำพูดที่อยู่ในลูกคอกลับไป ได้แต่ลอบอวยพรให้กับหลี่ฝางในใจ หวังว่าคราวนี้เขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย

สามวันผ่านไป ในสามวันนี้ฉินวี่เฟยนอกจากนอนแล้วก็คือทำงาน ค้านความคิดเห็นของทุกคนต้องตีตลาดประเทศอเมริกาในปลายปีนี้

ผู้ถือหุ้นทั้งหลายต่างไม่เห็นด้วยกับความคิดของเธอ หรือแม้แต่บางคนถึงกับลั่นวาจา บอกว่าหากฉินวี่เฟยทำด้วยตัวคนเดียว จะโหวตให้เธอออกจากตำแหน่งประธาน

ตอนแรกอราฟาเอลที่คิดจะสั่งสอนเหล่าผู้ถือหุ้นที่ไม่พอถึงพอใจสักหน่อย แต่กลับถูกฉินวี่เฟยปฏิเสธ และไล่ราฟาเอลออกไป

หากจะพูดแทนฉินวี่เฟยละก็ ราฟาเอลเป็นคนของหลี่ฝาง เขาเองก็ได้รับคำสั่งจากหลี่ฝางให้มาปกป้องเธอ ในเมื่อตอนนี้ฉินวี่เฟยและหลี่ฝางเลิกกันแล้ว ถ้างั้นราฟาเอลก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ข้างกายเขาอีก

สิ่งนี้ทำให้ราฟาเอลที่นิ่งเงียบเสมอลำบากใจ ก่อนที่หลี่ฝางจะไปได้กำชับเป็นพิเศษ ต้องดูแลความปลอดภัยของฉินวี่เฟยให้ดี ตอนนี้ฉินวี่เฟยกลับจะไล่เขาออก นี่มันเรื่องอะไรกัน

ด้วยความสิ้นหวัง เขาทำได้เพียงกลับไปที่รีสอร์ทเพื่อขอความช่วยเหลือ

“พี่ราฟาเอล ทำไมพี่ถึงได้หน้าบึ้งขนาดนั้น ใครทำให้พี่โมโห ผมจะไปสั่งสอนมัน!” โหจื่อที่เข้ามาก็เห็นราฟาเอลที่นั่งขรึมอยู่ที่โซฟา ด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งราวกับมีคนติดหนี้เขาเป็นพันล้าน

“ฉินวี่เฟยไม่ต้องการให้ฉันปกป้องเธออีก แต่ลูกพี่ใหญ่มีคำสั่งเด็ดขาด ให้ฉันปกป้องฉินวี่เฟยไร้ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรทั้งนั้น ทำยังไงดี?”

เมื่อราฟาเอลได้ยินเสียงของโหจื่อ เหลือบมองเขาอย่างขอไปที ก่อนที่จะก้มหน้ากล่าว

โหจื่อชินแล้วกับความเย็นชาของราฟาเอล พลันประชิดราฟาเอลอย่างสนิทสนม ก่อนคว้าเมล็ดทานตะวันจากโต๊ะ แทะไปด้วยพร้อมกล่าว

“มันจะไปยากอะไร แม้พี่สะใภ้จะบอกว่าไม่ต้องการให้พี่ปกป้อง แต่เธอเป็นคนธรรมดา จะไปมองเห็นพี่ใหญ่ที่ปกป้องเธออยู่ห่างๆ ได้ยังไง”

“วิธีนี้ใช้ได้!” ประโยคของโหจื่อจุดประกายราฟาเอล เขาดีดลุกขึ้นจากโซฟา ทิ้งท้ายประโยคก่อนที่จะกลับไปยังบริษัทของฉินวี่เฟยด้วยความเร็วแสง