บทที่ 12 เศรษฐีลึกลับ

บทที่ 12 เศรษฐีลึกลับ

แม้ว่าลูกพี่หลี่จะมีรูปร่างเตี้ย แต่เขาก็มีความน่ายำเกรงอย่างยิ่ง เพียงแค่คำพูดเดียว จางจื้อเหาก็กลัวจนฉี่แทบรดกางเกงของเขา

ลูกพี่หลี่มองไปที่จางจื้อเหาอย่างสงบ "อาเหา เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

จางจื้อเหาไม่กล้าโกหกลูกพี่หลี่ เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่ตนพังรถ ลงไม้ลงมือ และเงินที่แบ่งออกไปให้กับพวกจางเชี่ยนเซี่ยลู่

“มีคนรวมด้วย? พวกเธอล่ะ?” หลังจากได้ฟังดังนั้น ลูกพี่หลี่ก็โมโหขึ้นมาเล็กน้อย

“พวกเธอ พวกเธอไปแล้ว" จางจื้อเหามองไปที่ลูกพี่หลี่ด้วยความกลัว และมองไปที่"หลินชิงชิงอีกครั้ง

จางจื้อเหาดิ้นรนในแวดวงมานานหลายปี จากน้ำเสียงที่หลินชิงชิงพูดกับลูกพี่หลี่ เขารู้ว่าได้ทันทีว่าตัวตนของ หลินชิงชิงนั้นไม่ธรรมดา

ผู้หญิงธรรมดา จะกล้าขอคำตอบจากลูกพี่หลี่ได้ยังไง

“คนสวย ฉันไม่รู้ว่าเด็กนี่เป็นน้องชายของคุณ ถ้ารู้ว่าเขามีคุณคุ้มอยู่ ผมไม่กล้ารังแกเขาแน่” จางจื้อเหารีบเอ่ยขอโทษหลินชิงชิง

“ตามกฎใต้ดินของเรา หากถูกจับได้ว่าโกง คุณจะได้รับเงินคืนมากที่สุด 30% เอาอย่างนี้ไหม ผมจะคืนเงินให้คุณ 70% ได้ไหม?” จางจื้อเหาถามอย่างระมัดระวัง

"70%” หลินชิงชิงหัวเราะตาหยี จากนั้นจึงหันไปมองเจ้าหัวแบน

เจ้าหัวแบนคนนั้นขมวดคิ้ว จากนั้นจึงพุ่งเข้ามาทันที และเหวี่ยงหมัดลงไปที่ใบหน้าของจางจื้อเหาอย่างแรง

แม้ว่าเจ้าหัวแบนมองดูแล้วธรรมดาย่างยิ่ง แต่เมื่อเขาลงมือกลับทำให้หลายคนสะดุ้ง

เพียงหมัดเดียว เจ้าหัวแบนก็ทำให้จางจื้อเหาต้องล้มนอนลงกับพื้น

จากนั้น เขาก็ดึงผมของจางจื้อเหาขึ้นมาและกดลงบนรถอย่างแรง "แกมันรนหาที่ตาย แม้กระทั่งน้องชายของพี่ชิงแกยังกล้าไปโกง?”

ลูกพี่หลี่มองดู แต่กลับไม่ส่งเสียงออกมา

แม้ว่าจางจื้อเหาจะเป็นคนของเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าลูกพี่หลี่จะไม่สามารถจัดการอะไรได้

“พี่ชิง? ลูกสาวของลูกพี่หลิน?” ดวงตาของจางจื้อเหาเบิกกว้าง เขามองไปที่หลินชิงชิง และคิดอยู่ในใจ: ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ไว้หน้าลูกพี่หลี่สักนิด ที่แท้เธอเป็นลูกสาวของลูกพี่หลิน ตายแน่แล้ว คราวนี้เขาตายแน่ๆ”

ทั้งตงไห่ไม่มีใครใหญ่ไปกว่าสองอำนาจนี้ หนึ่งคือลูกพี่หลี่เมืองตะวันออก อีกหนึ่งคือเจ้าใหญ่หลินแห่งเมืองตะวันตก

จางจื้อเหาไม่เคยคิดฝันว่า ครั้งนี้เขาจะไปหาเรื่องลูกสาวของลูกพี่หลินเข้าให้แล้ว!

“พี่ชิง จะทำยังไงกับเขา?” เจ้าหัวแบนมองไปที่หลินชิงชิงและเอ่ยถาม

“ให้เขาเอาเงินที่โกงไปออกมาก่อน” หลินชิงชิงพูดจบ เจ้าหัวแบนก็ปล่อยจางจื้อเหา

“รีบไปเอาเงินออกมา”

หลังจากที่จางจื้อเหาคืนเงินให้หลี่ฝางแล้ว เขาก็ร้องคร่ำครวญ "คุณหนู ทำไมคุณถึงไม่บอกเล่าว่านายเป็นน้องชายของพี่ชิง หากนายบอกก่อน ฉันคงไม่กล้ากินดีหมีแบบนี้ อีกทั้งยังไม่กล้าไปการท้าทายอำนาจผู้ยิ่งใหญ่แบบนั้นแน่! "

“นายไม่ให้โอกาสฉันพูดเลยนี่ ลงจากรถมานายก็ลงมือทุบฉันทันที” หลี่ฝางพึมพำคำหนึ่ง เมื่อมองเห็นเงินที่กลับมาสู่มือของตน ในใจก็สบายขึ้นมาก

“พี่แปด ผมคืนเงินไปแล้ว เรื่องนี้ ให้มันจบได้ไหม?” จางจื้อเหาถามอย่างระมัดระวัง

ลูกพี่หลี่ไม่พูดอะไรสักคำ และมองไปที่หลินชิงชิง

หลินชิงชิงหัวเราะเยาะ "ถึงแม้จะจ่ายเงินคืนแล้ว แต่นายอย่าลืม นายทุบตีน้องชายของฉันไปยกหนึ่งด้วยนี่”

หัวใจของจางจื้อเหารู้สึกหมดอาลัยขึ้นมา เมื่อกี้เจ้าหัวแบนทุบตีเขาไปแล้ว นี่ยังมีอีกหรือ?

“พี่แปด ผมติดตามพี่นะ พี่จะมองผมถูกตีแบบนี้ไม่ได้!” จางจื้อเหาเดินไปที่ลูกพี่หลี่ หวังว่าลูกพี่หลี่จะช่วยตัวเองได้

“อาเหา ฉันก็อยากช่วยนายเหมือนกัน แต่นายทำผิดกฎของฉัน”

“ตอนแรกที่ติดตามฉัน ฉันตั้งกฎเอาไว้แล้ว ข้อแรกคือคนแก่และเด็กห้ามไปโกง ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นพวกใต้ดิน แต่เราก็มีกฎเกณฑ์เช่นกัน นายโกงแม้กระทั่งเด็กคนหนึ่ง ยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?”

ลูกพี่หลี่ส่ายหัวด้วยความผิดหวัง "ทำเองรับเองเถอะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ในใจของจางจื้อเหาก็เยียบเย็นลงสุดขีด

หลินชิงชิงขยิบตาให้เจ้าหัวแบน ความหมายคือให้เริ่มลงมือ