บทที่ 1209 นกกระยางกับหอยกาบสู้กัน ชาวประมงได้ผลประโยชน์

ถึงแม้แคทเธอรินจะไม่รู้ว่าหลี่ฝางคิดจะทำอะไร แต่ก็ยังคงพยักหน้า: “ฉันสามารถใช้คลื่นสมอง ให้คุณคุยกับคนที่อยู่ในโลกภายนอกโดยตรง แต่จะนานไม่ได้ สถานการณ์ของฉันในตอนนี้ฝืนทนได้มากสุดห้านาที”

กล่าวตามตรง หลี่ฝางรู้สึกอิจฉาขึ้นมา ความสามารถในการทำนายอนาคต และอ่านสมองคนของแคทเธอรินมันสุดยอดไปเลยว่าไหม? ถ้าหากหลี่ฝางมีพลังเช่นนี้ งั้นปัญหามากมายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนสามารถหลีกเลี่ยงได้

“ห้านาทีก็เพียงพอแล้ว คนของพวกเราตอนนี้รออยู่ที่ปากทางเข้าซากปรักหักพังลึกลับ แคทเธอรินคุณแค่ทำให้คลื่นสมองของผมและผู้ชายที่ชื่อมังกรฟ้าเชื่อมต่อกันก็พอแล้ว”

“หลี่ฝาง นายคิดวิธีรับมืออะไรได้เหรอ?” เมื่อกู่ยี่เทียนได้ฟังที่หลี่ฝางพูด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าจิ้งจอกอย่างหลี่ฝางกำลังอุบอะไรเอาไว้

“เมื่อก่อนพ่อของฉันเคยบอกว่า โลกนักรบของพวกเราจะเกิดสงครามแห่งโชคชะตาขึ้น ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ท่านพูดสักเท่าไหร่นัก แต่ฉันรู้ว่าบนโลกใบนี้ คนที่ได้เข้าสู่แดนเต๋านั้นไม่ได้มีแค่เพียงพวกเราแค่ไม่กี่คนนี้อย่างแน่นอน อาซาโทสคิดจะใช้พลังของเทพอ้านทะลุเข้าสู่แดนเทพไม่ใช่เหรอ? ในเมื่ออาศัยตัวเองชนะมันไม่ได้ งั้นไม่สู้พวกเราแพร่กระจายข่าวคราวหัวใจของเทพอ้านออกไป ฉันเชื่อว่า เมื่อพวกตาเฒ่าที่ปลีกตัวอยู่ในมุมต่าง ๆ ของโลกได้ยินข่าวนี้เข้า จะต้องพากันมาแย่งชิงโดยไม่คำนึงใด ๆ อย่างแน่นอน”

ในสายตาของหลี่ฝางแล้ว ถึงยังไงซะสงครามแห่งโชคชะตาในครั้งนี้ก็จะต้องมาถึง เช่นนั้นก็ให้มันมาถึงก่อนโดยเร็วเลยแล้วกัน

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมา กู่ยี่เทียนก็ได้ถูกสมองของหลี่ฝางทำให้ศิโรราบทันที วิธีเช่นนี้ยังสามารถคิดออกมาได้ เขารู้สึกโชคดีแม้กระทั่งว่าเมื่อก่อนตัวเองไม่ได้เป็นศัตรูกับหลี่ฝาง ไม่อย่างนั้นละก็ถ้าเป็นปรปักษ์กับคนแบบนี้ เกรงว่าตัวเองจะต้องตายอย่างอนาถอย่างแน่นอน

“วิธีให้นกกระยางกับหอยกาบสู้กัน ชาวประมงได้ผลประโยชน์ของนายนี่มันสุดยอดไปเลย ฉันล่ะยอมสมองของนายจริง ๆ” กู่ยี่เทียนอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วหัวแม่มือให้กับหลี่ฝาง

พูดแล้วก็ทำเลย ภายใต้การช่วยเหลือของแคทเธอรินไม่นานหลี่ฝางก็ติดต่อกับมังกรฟ้าได้สำเร็จ พูดตรง ๆ นะการติดต่อกันผ่านคลื่นสมองโดยตรงแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหลี่ฝาง ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้มังกรฟ้าตกใจจนสะดุ้งโหยงหรือเปล่า

“มังกรฟ้า ฉันคือหลี่ฝาง นายได้ยินฉันไหม?”

มังกรฟ้าในเวลานี้กำลังจ้องมองคนของทีมวิจัยรีบอัปเกรดระบบสื่อสารข้ามวันข้ามคืน ทันใดนั้นก็พลันได้ยินเสียงของหลี่ฝางดังขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว มังกรฟ้าที่หน้าตายมาโดยตลอดในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา

“หลี่ฝาง ผมได้ยินแล้ว! ตอนนี้สถานการณ์ของคุณและลูกพี่เป็นยังไงบ้าง?” มังกรฟ้าพูดในสิ่งที่อยากจะถูกโพล่งออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ เห็นเขาเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน ต่างก็ตกใจสะดุ้งโหยง

เสือขาวและหงส์แดงถึงขนาดสงสัยว่าเขาเหนื่อยมากเกินไป ทำให้ประสาทหลอนขึ้นมา: “มังกรฟ้า นายกำลังพูดกับใครอยู่น่ะ? หลี่ฝาง? หลี่ฝางอยู่ที่ไหน?”

ทั้งสองคนถึงขนาดตามหาอยู่รอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นเงาร่างของหลี่ฝางเลยแม้แต่น้อย ยิ่งมั่นใจมากกว่าเดิมว่ามังกรฟ้านั้นประสาทหลอน

“มังกรฟ้า หลายวันมานี้นายคงจะเหนื่อยมาก ทำให้หูฟาดไป นายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ทางนี้เดี๋ยวพวกเราจะดูแลเอง”

มังกรฟ้าถูกพวกเขาพูดเช่นนี้ ตัวเขาเองก็ชักไม่แน่ใจขึ้นมา แต่ว่าเมื่อสักครู่นี้เขาได้ยินเสียงของหลี่ฝางจริง ๆ นี่นา นอกจากนี้เสียงนั่นยังเหมือนกับดังอยู่ที่ข้างหูของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“มังกรฟ้า นายไม่ต้องตกใจ ฉันคือหลี่ฝางจริง ๆ ตอนนี้ฉันได้สื่อสารกับนายผ่านคลื่นสมองโดยตรง ฉันมีเวลาไม่มาก สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้นายจะต้องตั้งใจฟังให้ดี”

หลี่ฝางได้ยินการสนทนาระหว่างมังกรฟ้าและเสือขาวแล้ว แต่เขาไม่มีเวลาจะมาอธิบายอะไรมาก เขาทำได้เพียงบอกแผนการของตัวเองให้กับมังกรฟ้าฟัง