บทที่ 1213 พบกันแล้ว

ประโยคนี้ฉินวี่เฟยกล่าวอย่างอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เธอไม่อยากจะยืนยันความสัมพันธ์กับจ้าวเทียนหลินเร็วเกินไป หนึ่งคือเธอยังไม่พร้อม สองเธอรู้สึกว่าจ้าวเทียนหลินคนนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นภายนอก

เพราะมีอยู่หลายครั้งที่เธอได้เห็นจ้าวเทียนหลินมองตัวเองด้วยสายตาที่ใช้มองเหยื่อ สายตาแบบนั้นมันทำให้ฉินวี่เฟยรู้สึกขนลุกขึ้นมาภายในใจ

“โอเค ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว ไม่เป็นไร ผมไม่รีบ ยังไงชีวิตนี้ก็ยังอีกยาวนาน ผมจะใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงใจที่ผมมีต่อคุณ”

ถึงแม้ว่าฉินวี่เฟยจะไม่ได้พูดจบ แต่จ้าวเทียนหลินก็ยังเข้าใจความหมายของฉินวี่เฟย ท่าทางได้รับบาดเจ็บปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า จากนั้นก็ได้ฉีกยิ้มออกมา แสร้งทำเป็นใจกว้างมองฉินวี่เฟยพลางกล่าว

ต้องบอกว่าจ้าวเทียนหลินคนนี้จับความคิดของคนได้เก่งจริง ๆ เดิมทีก็มีหน้าตาที่ดูเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว บวกกับสีหน้าท่าทางเช่นนี้ ช่างดูเป็นผู้ชายที่ลุ่มหลงในความรักจริง ๆ ทำให้ฉินวี่เฟยเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างรุนแรง

“คุณชายเจ้า ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันแค่......”

“จุ๊......ไม่ต้องอธิบาย ผมเข้าใจ คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด ผมรอได้ พวกเราค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”

ฉินวี่เฟยกล่าวได้เพียงครึ่งเดียว ก็ถูกจ้าวเทียนหลินใช้นิ้วชี้ปิดริมฝีปากไว้ ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงสิบเซนติเมตร บรรยากาศในห้องส่วนตัวเปลี่ยนไปทันที ฉินวี่เฟยรู้สึกว่าอุณหภูมิโดยรอบได้เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

“คุณ คุณชายเจ้าฉันอิ่มแล้ว พวกเราไป ไปดูหนังกันเถอะ” ฉินวี่เฟยรู้สึกตื่นตระหนก เธอไม่กล้ามองตาของจ้าวเทียนหลินตรง ๆ หันหน้าหลบหลีกไปอย่างลนลาน เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคนออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฮ่า ๆ เฟยคุณเขินเหรอ?” เป็นธรรมดาที่จ้าวเทียนหลินจะไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไป ฉินวี่เฟยขยับไปที่ด้านข้างเล็กน้อย เขาก็ขยับใกล้เข้าไปอีกนิด บีบจนฉินวี่เฟยไม่มีทางให้ถอยได้อีก

“เฟย เวลาคุณเขินช่างน่ารักจริง ๆ แก้มแดงเหมือนแอปเปิลแดงเลย ทำให้ผมอดไม่ได้อยากจะกัดสักคำจริง ๆ” จ้าวเทียนหลินใช้มือค้ำยันเสื่อทาทามิ ปิดล้อมฉินวี่เฟยเอาไว้ในอ้อมแขน ปากก็พูดคำบอกรักที่ชวนอี๋อยู่ไม่หยุด

ฉินวี่เฟยเพียงรู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งกาย ลมหายใจของชายแปลกหน้าทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา จะต้องรู้ว่าภายในห้องส่วนตัวในตอนนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคน ถ้าหากจ้าวเทียนหลินคิดจะทำอะไรจริง ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเธอไม่มีทางที่จะขัดขืนได้

“คุณชายเจ้า พวกเราควรไปกันแล้ว” กล่าวจบ ฉินวี่เฟยก็ลุกขึ้นมาจากเสื่อทาทามิ และคิดที่จะจากไป

แต่ยังไม่ทันที่ฉินวี่เฟยจะจะยืนตัวตรง จ้าวเทียนหลินก็ได้จับเอนานลงไปบนพื้น ทั่วทั้งร่างของฉินวี่เฟยถูกเงาร่างของจ้าวเทียนหลินครอบงำเอาไว้ ท่าทางของทั้งสองคนก็คลุมเครือมากเช่นกัน

“เฟย คุณสวยมากจริง ๆ ผมชอบคุณมากจริง ๆ นะ คุณเป็นแฟนผมเถอะ ผมจะต้องรักทะนุถนอมคุณอย่างแน่นอน!”

ชายหญิงอยู่ในห้องสองต่อสอง จ้าวเทียนหลินหักห้ามนิสัยของสัตว์เดรัจฉานที่อยู่ในใจเอาไว้ไม่อยู่ตั้งนานแล้ว บวกกับที่เขาได้ดื่มเหล้าสาเกลงไปหนึ่งไหเมื่อสักครู่ ตอนนี้รู้สึกเพียงว่าท้องน้อยของตัวเองร้อนเป็นอย่างมาก

เมื่อพูดประโยคนี้จบก็ก้มต่ำลงจะไปจูบริมฝีปากของฉินวี่เฟย ฉินวี่เฟยจะต้องไม่สมยอมเป็นธรรมดา ใช้มือค้ำยันหน้าอกของจ้าวเทียนหลินเอาไว้ คิดจะผลักให้เขาออกไปจากตัวเอง

เธอยิ่งต่อต้าน จ้าวเทียนหลินก็ยิ่งได้ใจใหญ่ ฉินวี่เฟยลองร้องขอความช่วยเหลือ แต่คนที่อยู่ด้านนอกกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในตอนนี้เธอถึงรู้ว่า ที่แท้จ้าวเทียนหลินได้วางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว อาหารค่ำในวันนี้เป็นกับดักนั่นเอง

ฉินวี่เฟยที่ถูกจ้าวเทียนหลินล็อกแขนล็อกขาเอาไว้รู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมา ทำไมในตอนนั้นเธอต้องไล่ราฟาเอลลงจากรถด้วย ถ้าหากตอนนี้มีราฟาเอลอยู่ เกรงว่าจ้าวเทียนหลินคงแตะต้องไม่ได้แม้แต่ขนของตัวเอง

ในตอนที่ฉินวี่เฟยแทบจะหมดหวังไปแล้วนั่นเอง ก็ได้มีเสียงต่อสู้ดังลอยเข้ามาจากด้านนอก เดิมทีการเคลื่อนไหวไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่เสียงร้องคร่ำครวญก็ได้ค่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ