บทที่ 1215 ไม่เป็นอะไรมาก

ทันทีที่เมี๋ยวชุ่ยได้รับข่าวว่าเกิดเรื่องขึ้นกับหยางฉงก็ได้รีบมาที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นฉินวี่เฟยที่นั่งยองอยู่บนทางเดินยาวของโรงพยาบาลอย่างเหงาหงอย เธอเองก็ลำบากใจขึ้นมา

ถึงแม้หลายวันมานี้เธอจะตั้งใจหลีกเลี่ยงไม่ให้หยางฉงได้พบกับฉินวี่เฟย แต่เมืองตงไห่ก้ใหญ่เพียงแค่นี้ สถานที่ระดับระดับสูงก็มีเพียงสถานที่พวกนั้นไม่กี่ที่ ช้าเร็วพวกเธอทั้งสองคนก็ต้องได้พบกัน

แต่สิ่งที่เมี๋ยวชุ่ยคิดไม่ถึงก็คือ เมื่อทั้งสองคนเจอกันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าเกิดเด็กที่อยู่ในท้องของหยางฉงเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ หลี่ฝางและฉินวี่เฟยคงต้องจบกันจริง ๆ แน่

ในฐานะคุณแม่ของหลี่ฝาง เมี๋ยวชุ่ยเป็นคนที่เข้าใจเขาที่สุดบนโลกใบนี้ ถ้าหากหยางฉงเกิดแท้งขึ้นมา ถึงแม้หลี่ฝางจะรู้สึกผิด สุดท้ายเขาก็ต้องเลือกคบกับหยางฉง

“คุณป้าคะ ขอโทษค่ะ ขอโทษหนูไม่ได้ตั้งใจ หนูไม่ทันระวังจริง ๆ หนูไม่ได้อยากทำร้ายเธอ” วินาทีที่ฉินวี่เฟยเห็นเมี๋ยวชุ่ย เธอก็ห้ามน้ำต่อเอาไว้ไม่ได้ จับมือของเมี๋ยวชุ่ยพลางร้องไห้พลางขอโทษ

“เด็กดี หยุดร้องได้แล้ว ป้ารู้ว่าหนูไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่เป็นไร วางใจเถอะ เสี่ยวฉงจะต้องไม่เป็นอะไรแน่”

เดิมทีเมี๋ยวชุ่ยก็ชอบฉินวี่เฟยมากอยู่แล้ว เธอรู้นิสัยของฉินวี่เฟยดี ถึงแม้ตอนนั้นเธอจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เธอก็เชื่อว่าฉินวี่เฟยไม่ได้ตั้งใจผลักฉินวี่เฟยลงไปบนพื้น ดังนั้นเรื่องที่หยางฉงตกเลือดเธอไม่คิดที่จะโทษฉินวี่เฟย

ฉินวี่เฟยร้องไห้อยู่สักพักถึงห้ามน้ำตาของตัวเองเอาไว้ได้ เมื่อสักครู่สมองของเธอนั้นสับสนไปหมด สูญเสียความสามารถในการไตร่ตรองไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้มีสติขึ้นมาบ้างแล้ว พลันไม่รู้ว่าจะเข้าหาเมี๋ยวชุ่ยยังไงดี

ดูจากท่าทางแล้ว เมี๋ยวชุ่ยคงจะรู้การมีตัวตนอยู่ของหยางฉงตั้งแต่แรกแล้ว นอกจากนี้ดูจากท่าทางเธอเองก็ชอบหยางฉงไม่น้อย ทุกคนต่างก็รู้ความเป็นจริงทุกอย่าง มีเพียงตัวเองที่ไม่รู้อะไรเลย ฉินวี่เฟยรับไม่ได้กับความรู้สึกโดนหลอกแบบนี้

“วี่เฟย เรื่องเสี่ยวฉงป้าเองก็พึ่งรู้เมื่อไม่กี่วันมานี้เอง เสี่ยวฝางไม่ได้ติดต่อพวกเรามานานมากแล้ว อีกอย่างเสี่ยวฝางเองก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวฉงได้มาที่เมืองตงไห่ เรื่องตั้งครรภ์เขายิ่งไม่รู้ไปใหญ่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหนู”

ดังนั้นถึงได้บอกว่าผุ้ยิงมักเข้าใจผู้หญิงด้วยกัน เมี๋ยวชุ่ยมองดูฉินวี่เฟยที่มีแววตาโกรธเคืองเล็กน้อย เธอรู้ว่าภายในใจของฉินวี่เฟยกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่รอให้ฉินวี่เฟยเอ่ยปากถาม เมี๋ยวชุ่ยก็ได้เล่าเรื่องราวความเป็นมาคร่าว ๆ ออกมา

เห็นได้ชัดว่าเมื่อฉินวี่เฟยได้ฟังคำพูดของเมี๋ยวชุ่ยก็ได้ชะงักไปสักพัก แต่ไม่นานเธอก็กลับมาเป็นปกติ มองไปที่เมี๋ยวชุ่ยและยิ้มออกมาบาง ๆ : “คุณป้าคะ หนูกับหลี่ฝางเลิกกันแล้ว คุณป้าไม่ต้องอธิบายเรื่องพวกนี้กับหนูหรอกค่ะ หนูไม่ได้ใส่ใจมันแล้ว”

เมี๋ยวชุ่ยเห็นรอยยิ้มนี้ของฉินวี่เฟยไม่น่าดูไปกว่าร้องไห้เสียอีก เป็นที่ประจักษ์ว่าคำพูดนี้ของฉินวี่เฟยไม่ได้ออกมาจากใจจริง เธอถอนหายใจหนัก ๆ และกล่าวด้วยความหมายลึกซึ้ง

“เฮ้อ เด็กคนนี้นี่อยู่ต้องหน้าป้ายังจะเสแสร้งอีกเหรอ? ป้าอาบน้ำร้อนมาก่อน หนูตัดใจได้แล้วหรือยังป้าจะดูไม่ออกเหรอ? วี่เฟย ป้ารู้ว่าเสี่ยวฝางทำแบบนี้ไม่ถูก หนูจะโกรธจะแค้นเขาก็สมควรแล้ว ป้าจะไม่เกลี้ยกล่อมให้หนูยกโทษให้เขาอย่างแน่นอน”

“ป้าเพียงหวังว่าพวกหนูจะรักษาความสัมพันธ์ที่ได้มาไม่ง่ายนี่เอาไว้ ต่อให้ต้องเลิกรากัน ก็ต้องพูดให้มันชัดเจน อย่าจบความสัมพันธ์ครั้งนี้ไปแบบไม่ชัดเจน หนูและเสี่ยวฉงต่างก็เป็นเด็กดี ไม่ว่าในอนาคตใครจะเป็นลูกสะใภ้ของป้าป้าก็ชอบทั้งนั้น ป้าเพียงหวังว่าพวกหนูจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสันติ”

หลายวันมานี้เมี๋ยวชุ่ยเกือบจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างจากปากของหยางฉงแล้ว และเธอก็รู้ว่าหลี่ฝางตกหลุมรักหยางฉงในตอนที่สูญเสียความทรงจำไป ในกรณีนี้เธอไม่สามารถบอกได้ว่าใครถูกใครผิด เธอแค่อยากบอกกับพวกเด็ก ๆ ว่า ไม่ว่าจะตัดสินใจยังไง อย่าให้ตัวเองต้องมาเสียใจภายหลังก็พอ