บทที่ 1220 ส่งเสริมแก

ที่ทำให้กู่ยี่เทียนประหลาดใจก็คือ เลือดที่ไหลออกมาจากบริเวณหน้าอกของฮอว์กินส์ไม่ใช่สีแดง แต่เป็นสีเขียวที่แปลกประหลาด มองดูของเหลวสีเขียวนั่นกู่ยี่เทียนรู้สึกพะอืดพะอม รีบดึงเอามือของตัวเองออกมาแล้วหาอะไรมาเช็ด

“เชรด นี่แม่งกลายพันธุ์แล้วหรือไงวะ? ทำไมเลือดถึงได้เป็นสีนี้?” กู่ยี่เทียนขมวดคิ้วพิจารณาดูร่างไร้วิญญาณของฮอว์กินส์ที่อยู่บนพื้น แล้วบ่นอย่างไม่เข้าใจ

ส่วนอาคาอูและปันปูเมื่อได้เห็นของเหลวสีเขียวนั่น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

วินาทีต่อมาอาคาอูก็ได้ใช้กระบี่ยาวกรีดฝ่ามือของตัวเอง จากนั้นก็จับเข้าไปที่แขนของกู่ยี่เทียน ใช้เลือดของทาลงบนนั้น

“อาคาอู คุณทำอะ......โอ๊ย......” กู่ยี่เทียนตกใจกับการกระทำของอาคาอู กำลังจะดึงมือกลับมา แต่พอเลือดของอาคาอูทาลงไปบนแขนข้างที่เปื้อนของเหลวสีเขียวของเขา เขากลับทนไม่ได้และร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

ควันดำหนาทึบลอยออกมาจากแขนของกู่ยี่เทียน มีกลิ่นที่เหม็นฉุนเป็นอย่างมาก อาคาอูและปันปูช่วยกันแทบจะกดกู่ยี่เทียนเอาไว้ไม่ได้

ในที่สุดก็รอจนควันดำหายไป กู่ยี่เทียนก็ได้กลายเป็นเหมือนคนที่พึ่งขึ้นมาจากน้ำ ทั่วทั้งร่างกายถูกเหงื่ออาบจนเปียกโชก ตามหลักแล้ว เขาที่ได้อยู่ในแดนครึ่งเทพจะไม่รู้สึกเจ็บได้ง่าย ๆ แล้ว แต่กู่ยี่เทียนกลับเจ็บปวดจนร้องออกมา เพียงพอที่จะดูออกว่ามันเจ็บมากเพียงใด

เนื่องจากหลี่ฝางได้รับบาดเจ็บภายใน เขาไม่กล้าปะทะกับโทชิโอะ คามิยะโดยตรง จึงทำได้เพียงหลบการโจมตีของโทชิโอะ คามิยะไป พลางรอให้กู่ยี่เทียนเขามาช่วย

เมื่อสักครู่เขาได้เห็นฮอว์กินส์ถูกกู่ยี่เทียนซัดตายในฝ่ามือเดียว และกำลังแอบดีใจว่าตัวเองจะมีกำลังเสริมแล้ว วินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของกู่ยี่เทียน

หัวใจของหลี่ฝางเต้นตึกตักเป็นกังวลขึ้นมา ตระหนักได้ว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น

“โทชิโอะ คามิยะ อาซาโทสใช้วิธีอะไรกันแน่ ทำให้พลังของพวกคุณเพิ่มสูงขึ้นมามากขนาดนี้ได้ในระยะเวลาสั้น ๆ?” เหลือบมองกู่ยี่เทียนที่เจ็บปวดทรมานอย่างสุดขีด หลี่ฝางใช้สายตาอาฆาตแค้นมองดูโทชิโอะ คามิยะพลางเอ่ยถาม

เขากล้ามั่นใจว่า ร่างกายของโทชิโอะ คามิยะจะต้องเกิดการกลายพันธุ์เหมือนกับฮอว์กินส์อย่างแน่นอน

“ไอ้สวะฮอว์กินส์นั่น คิดไม่ถึงว่าจะตายไปแบบนี้” โทชิโอะ คามิยะมองไปที่ฮอว์กินส์ที่นอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง น้ำเสียงเหยียดหยามเป็นอย่างมาก: “ฉันและฮอว์กินส์ได้ทานเนื้อศักดิ์สิทธิ์ที่ฝ่าบาทประทานให้ ได้ลอกคราบใหม่ไปนานแล้ว เนื้อศักดิ์สิทธิ์นั่นไม่เพียงสามารถเพิ่มพลังให้กับพวกเรา แถมยังสามารถเปลี่ยนแปลงสมรรถภาพทางร่างกายพวกเราได้อีกด้วย ทำให้พวกเราเหมาะสมที่จะฝึกฝนมากยิ่งขึ้น”

โทชิโอะ คามิยะตอบคำถามของหลี่ฝางไป พลางวิ่งไล่ตามหลี่ฝางอยู่ไม่หยุด เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่ฝางก็ขมวดคิ้วแน่น

ถ้าหากเนื้อศักดิ์สิทธิ์นั่นร้ายกาจอย่างที่โทชิโอะ คามิยะพูดจริง ๆ แล้วทำไมอาซาโทสถึงได้ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาหินคริสทัล? เขากินเนื้อศักดิ์สิทธิ์เข้าไปเยอะหน่อยก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

อาซาโทสไม่ใช่คนใจกว้างแบบนั้นหรอกนะ เนื้อศักดิ์สิทธิ์นั่นจะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน!

“แม่งเอ๊ย นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” กู่ยี่เทียนที่รู้สึกดีขึ้นมาบ้างพลางหอบหายใจแรง ๆ พลางเอ่ยถามอาคาอู

“คนคนนั้นกินเนื้อของสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ เนื้อนั่นทำให้คนสามารถลอกคราบได้ ทำให้ร่างกายเหมาะที่จะฝึกฝนมากยิ่งขึ้น แต่เมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น เขาจะวิวัฒนาการกลายเป็นสัตว์ร้ายอย่างช้า ๆ ยิ่งพลังเพิ่มขึ้นเร็ว ก็ยิ่งทำให้กลายเป็นสัตว์ร้ายเร็วยิ่งขึ้น”

“ตอนนี้เขาได้วิวัฒนาการมาถึงระยะกลางแล้ว ดังนั้นเลือดของเขาจึงได้กลายเป็นสีเขียว และถ้าหากมีคนได้สัมผัสกับของเหลวสีเขียวนั่น เขาก็จะถูกติดเชื้อและวิวัฒนาการกลายเป็นสัตว์ร้าย เพียงแค่วิวัฒนาการช้าหน่อยเท่านั้นเอง”

อาคาอูทำแผลให้กับตัวเอง พลางอธิบายอย่างใจเย็น หลังจากที่กู่ยี่เทียนได้ฟังที่เขาพูด เขาก็ได้ขยับออกห่างจากร่างไร้วิญญาณของฮอว์กินส์อย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง