บทที่ 1226 เจอตัวฉินวี่เฟย

“รนหาที่ตาย!” นิคหรี่ตา พลังงานในตัวของเขาเปลี่ยนไปทันที

ฉินวี่เฟยรู้สึกว่าเธอเสมือนกับตกเป็นเป้าของงูพิษตัวหนึ่ง แผ่นหลังของเธอเหงื่อแตกโชก ลำคอของเธอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้ อากาศในปอดน้อยลงทุกที ใบหน้าแดงก่ำ แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้นเธอก็ยังคงยั่วโทสะนิคด้วยคำพูด

“เหอะ แน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิ ถ้าแกไม่ฆ่าฉันตอนนี้ แกก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

จบคำ ฉินวี่เฟยรู้สึกได้ถึงมือที่มองไม่เห็นนั้นรัดแน่นขึ้นกว่าเก่า ลำคอเสมือนจะถูกบีบจนหัก น้ำตาไหลเอ่อไม่หยุด แรงเริ่มอ่อนลงทุกที ร่างกายสั่นเทาตามสัญชาตญาณ

“นิค พอได้แล้ว!”

ในขณะที่ฉินวี่เฟยรู้สึกใกล้ตาย เสือดำสีหน้าบึ้งตึงคำรามหยุดรั้งเขาเอาไว้

สายตาของนิคเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ผ่อนแรงของตนเองลง

ฉินวี่เฟยที่สติเริ่มพร่ามัวเมื่อรู้สึกได้ถึงลำคอถูกคลายออก อากาศบริสุทธิ์ปะทุเข้าปอด ทำให้เธอทรุดนั่งลงกับพื้นสำลักไออย่างหนักไม่หยุดอย่างควบคุมไม่ได้

“แค่กๆ ……หึหึ แกอวดดีนักไม่ใช่หรือไง? ทำ ทำไมไม่ฆ่าฉันเลยล่ะ? อ่อนหัด!”

ฉินวี่เฟยไอไม่หยุดพลางหัวเราะยั่วยุนิค

เธอในตอนนี้อยากจะตายไปให้พ้นๆ ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงของหลี่ฝาง

นิคสีหน้าหม่นหมอง พลังงานรอบกายของเขารุนแรงจนน่ากลัว ปล่อยหมัดใส่ต้นไม่ใหญ่ข้างๆ ต้นไม้ที่ใหญ่เท่ากับสองคนกอดรัดเละไม่เป็นท่า ฉินวี่เฟยสะดุ้งตกใจ

“นางแพศยา เธออยากจะยั่วโมโหฉันไม่ใช่หรือไง ให้ฉันฆ่าเธอซะ จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงของหลี่ฝางสินะ? ฉันจะไม่ให้เธอได้สมหวัง ฉันจะเฉือนเนื้อของมันทีละชิ้น ต่อหน้าเธอ ทรมานมันจนตาย”

นิคที่ผ่านการระบายอารมณ์หันกลับไปมองฉินวี่เฟยด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด ดวงตาสีฟ้ากลายเป็นสีแดงเลือดที่น่าหวาดหวั่น

ฉินวี่เฟยที่ไม่เคยกลัวมาก่อนในตอนนี้เธอตกสู่ห้องน้ำแข็งใต้ดิน ในใจปกคลุมไปด้วยความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด

“จอห์น นิคจะกำเริบแล้ว ฉีดยาระงับให้เขาเร็ว”

เมื่อเสือดำเห็นดวงตาของนิคเปลี่ยนไปสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เผยสีหน้าตื่นตระหนก เพียงส่งสายตาให้กับชาวต่างชาติอีกคน ส่วนเขาควักเอาปืนพกขนาดเล็กออกมาหนึ่งกระบอก จ่อไปที่ลำคอของนิค

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง สายตาของนิคถึงได้กลับมาเป็นปกติ เขาที่กระฉับกระเฉงเมื่อถูกฉีดยาเข้าไปเริ่มรู้สึกอ่อนล้า แม้แต่สายตาเอวก็เสียแววไปด้วย

“พี่ใหญ่เหยสง จอห์น นี่ผมกำเริบอีกแล้วหรือ?” นิคยกมือขึ้นกุมหน้าผากของตนเองเอาไว้อย่างอ่อนล้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

“อืม ตอนนี้สถานการณ์ของแกไม่ดีเลย เราพักผ่อนสักเดี๋ยวแล้วค่อยเดินทาง”

จากปฏิกิริยาของเหยสง การกำเริบของนิคดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“ไม่ต้อง เราต้องไปรวมตัวกับฝ่าบาทโดยเร็ว คนของตระกูลหลี่คงจะอยู่ระหว่างทางไล่ตามมา แม้แต่นาทีเดียวก็เสียไม่ได้แล้ว”

นิคหายใจหอบ ปฏิเสธข้อเสนอการพักผ่อนของเหยสง คิดจะเดินทางต่อ

“ขึ้นมา ฉันแบกนายเอง” จอห์นที่อยู่อีกด้านเหลือบมองนิค แม้เขาจะมีสีหน้าเย็นชา ก็กลับโน้มเอวลงเล็กน้อย

“อะไรนะ? นายแน่ใจหรือ?” เมื่อได้ยินคำของจอห์น นิคเบิกตากว้าง ตอกกลับอย่างไม่มั่นใจ

“พูดมากอะไรอยู่อีก ขึ้นมาเร็วเข้า ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากเสียงานของฝ่าบาท ฉันไม่มีทางแบกนายแน่” จอห์นที่หันหลังให้กับนิคน้ำเสียงแข็งกระด้างในพริบตา กล่าวด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง