บทที่ 1238 ควบคุมได้ชั่วคราว

ร่างของหลี่ฝางลอยขึ้นมายังผิวน้ำอย่างเสียการควบคุม พลังงานสีดำที่ราวกับดวงจิตปะทุเข้าสู่ร่างของเขาจากทุกทิศทาง

ผมที่ยาวเท่าหูของหลี่ฝางในทีแรกพริบตายาวถึงเอว รูปร่างก็แข็งแรงกว่าแต่ก่อนไม่น้อย หว่างคิ้วตรงกลางมีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนเพิ่มขึ้นมา แถมยังมีรอยแตกแยกสีดำแดงมากมายกระจายออกมาจากรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

ในหัวของหลี่ฝางกึกก้องไปด้วยน้ำเสียงของคนอีกคน เขาต้องการยึดครองร่างนี้ตลอดเวลา ในขณะที่สติของหลี่ฝางกำลังล่องลอย ในที่สุดเขาก็ฟื้นฟูพลังมาได้

เขาใช้แรงกัดลิ้นของตนเองอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้เขามีสติขึ้นมาก ปล่อยพลังของตนเอง รั้งให้พลังงานหมอกสีดำอยู่ข้างนอก

หลี่ฝางรีบสกัดจุดในร่างของเขาหลายจุด เพื่อกีดกันการตื่นขึ้นมาของเทพอ้าน ก่อนนั่งสมาธิอยู่ที่เดิม พยายามควบคุมพลังในร่างของตนเองในเป็นหนึ่งเดียว

“ไม่! หยุดนะ!” แม่มดไม่คิดเลยว่าหลี่ฝางจะขัดการตื่นขึ้นช่วงเวลาที่สำคัญขนาดนี้ ต้องการเข้าไปยังเขาแทบคลั่ง

ทว่าเมื่อแขนของแม่มดอยู่ห่างจากหลี่ฝางสิบกว่าเมตร ร่างกายของเธอก็ถูกพลังของหลี่ฝางดีดออก กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง

หลี่ฝางใช้พลังมหาศาลในการบีบเค้นเอาพลังงานปราณสีดำมาไว้ที่แขนด้านซ้าย และผนึกจุดที่แขนด้านซ้ายเอาไว้ทั้งหมด ไม่ให้โอกาสเทพอ้านได้ตื่นขึ้น และทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ แขนซ้ายของเขาก็จะใช้ไม่ได้

“แคทเธอริน? เธอโอเคไหม?” หลี่ฝางอาเจียนเอาพลังงานที่ไม่ดีออกมา กล่าวถามแคทเธอรินที่ล้มลงกับพื้นสลบไม่รู้ตื่น

ตอนนี้เขาเริ่มอ่อนล้าหมดพลัง อยากหลับพักผ่อนซะเดี๋ยวนี้ แต่เมื่อนึกถึงส้าวส้วยและหลี่ต๋าคางที่ถูกแม่มดแยกออกไปคนละทิศละทาง เขาอดที่จะตั้งสติไม่ได้

อาจเป็นเพราะเทพอ้านถูกผนึก แม่มดในร่างของแคทเธอรินก็หลับใหลไปด้วย เมื่อเธอได้ยินเสียงของหลี่ฝางก็ค่อยๆ ได้สติตื่นขึ้น พยายามประคองร่างที่แทบแหลกสลายให้ลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ

“หลี่ฝาง ขอโทษ ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากที่ฉันเข้ามาที่โลกใต้พิภพก็ควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายทุกคน”

แม้เธอจะควบคุมร่างกายของตนเองไม่ได้ แต่แคทเธอรินรู้เรื่องราวทุกอย่างที่แม่มดได้ทำลงไป เธอเห็นแม่มดแอบแตะต้องกลไกของป่า อยากจะเตือนหลี่ฝางและคนอื่นๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

มองดูแม่มดพาตัวหลี่ฝางไปต่อหน้าต่อตา เพื่อทำการฟื้นคืนชีพเทพอ้าน อยากจะขัดขวางแต่ทำอะไรไม่ได้

ความรู้สึกไร้ทางเลือกทำให้แคทเธอรินเจ็บปวดแสนสาหัสเพราะความรู้สึกผิด เมื่อนึกถึงคนอื่นต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเธอ เธอไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้

“แคทเธอริน เธอไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ผมรู้ว่าทุกสิ่งนี้เธอไม่ได้เป็นคนทำ” หลี่ฝางจ้องมองแคทเธอรินที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่สามารถโทษได้ลงจริงๆ

ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่ตายไปแล้วกว่าพันปี ยังมีแผนการนี้เก็บซ่อนเอาไว้ ตอนนี้เรื่องราวได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่ให้เทพอ้านชิงร่างไปได้ ถือว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายอย่างมากแล้ว

ตอนนี้หลี่ฝางไม่สนอะไรแล้ว เขาเพียงอยากหาหลี่ต๋าคางและคนอื่นๆ ให้พบ แล้วหาหินคริสทัลพร้อมหาตัวอาซาโทสไปด้วย