บทที่ 1241 แม่มดน้อยเจอแม่มดเฒ่า

หลังจากที่ได้ยินหลี่ต๋าคางพูดแล้ว เสือขาวก็อดไม่ได้ที่จะรีบพูดขึ้น “ลุงหลี่ ในเมื่อพื้นของทั้งสองยุทธนั้นไม่ต่างกันมาก คุณก็สอนฉันหน่อยเถอะ”

“เด็กร้อนอย่างแกช่วยฟังที่ฉันพูดให้จบก่อนได้ไหม？” หลี่ต๋าคางจ้องเสือขาว ก่อนจะพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ “การรวมพลังปกป้องนั้นอย่างน้อยต้องใช้ความสามารถแดนสูงสุดแต่ถ้าอยากจะรวมพลังการปกป้องสีทองเหมือนฉันล่ะก็ นอกจากความสามารถของแกจะเข้าใกล้แดนดั่งเทพแล้ว ตามแดนที่แกอยู่ในตอนนี้ อย่าว่าแต่เกราะกำบังสีทองเลย ขนาดเกราะป้องกันธรรมดาแกยังรวมไม่ได้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสือขาวก็ถอนหายใจอย่างทุกข์ใจ พลางไม่ยินยอมสักเท่าไหร่ในแววตา “ตอนนี้ฉันไม่มีความสามารถนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าต่อจากนี้ฉันจะไม่มีนี่หน่า ลุงหลี่อย่าใจแคบขนาดนี้เลย สอนฉันหน่อยก็ไม่ได้”

หลี่ต๋าคางเบ้ปาก ไม่ใช่เพราะว่าเขาดูถูกเสือขาว แต่ถ้าจะบอกว่าในมังกรฟ้า เสือขาว หงส์แดง เต่าดำสี่คนนี้ใครมีความพื้นฐานมาดีที่สุด ก็ต้องบอกว่าเป็นมังกรฟ้าแล้วล่ะ ส่วนอีกสามคนนั้นถึงจะมีความสามารถระดับกลางค่อนไปทางสูง ถ้าไม่ใช่ว่าพวกเขาถูกเลี้ยงมาโดยหน่วยการต่อสู้ตั้งแต่ยังเด็ก คงจะไม่มีทางมีความสามารถมาจนถึงตอนนี้

หลี่ฝางกับแคทเธอรินก่อนที่สุสานเทพอ้านจะเปลี่ยนไปอีกครั้งก็รีบไปที่ห้องลับของหลี่ต๋าคางกับคนอื่นๆ ตอนแรกเขาคิดว่าห้องลับนี้จะทำกับตัวเองเหมือนกัน แต่เมื่อเขาเปิดประตูหินแล้ว ตอนที่เห็นทรายสีเหลืองแล้ว ก็ตกใจอึ้งไปทั้งตัว

“นี่พวกเรากำลังทะลุมิติอยู่เหรอ？” เมื่อมองเห็นทะเลทรายที่มองไม่สุดสาย หลี่ฝางก็บ่นเบาๆ

“โลกใต้ดินจริงๆ นี่มันน่ามหัศจรรย์จริงๆ เลย โดยเฉพาะเวลาที่เข้าใกล้แกนกลาง ก็ยิ่งใช้กฎของธรรมชาติไม่ได้สักที ส่วนสุสานเทพอ้านนั้นสร้างจากจุดศูนย์กลาง นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมทุกๆ ครึ่งชั่วโมงมันถึงเปลี่ยนไป ฉันว่าปรากฏการณ์นี้ก็ได้อิทธิพลมาจากโลกใต้ดินมาอยู่ไม่น้อย”

ถึงแม้ว่าในสมองของแคทเธอรินนั้นมีข้อมูลเกี่ยวกับโลกใต้ดินมากมาย แต่เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเองจริงๆ ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตกใจ

“แคทเธอรินคุณดูให้หน่อยว่าตอนนี้พ่อของฉันอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพวกเราจะไปหาเขา”

หลังจากที่ตกใจแล้ว หลี่ฝางก็ยกเท้าก้าวเดินไปที่ทะเลทราย แต่เมื่อเขาเดินไปได้สองก้าว แคทเธอรินที่อยู่ด้านหลังก็ดึงชายเสื้อเขาเอาไว้

“เดี๋ยว เหมือนว่ามีอะไรมาเลยล่ะ！”

อันที่จริงไม่ต้องให้แคทเธอรินเตือน หลี่ฝางเองก็รู้สึกได้ถึงความแปลกไป จากนั้นทรายสีเหลืองตรงขอบฟ้า ก็เหมือนมีอะไรสักอย่างวิ่งเข้ามา

“ดูสิ！พวกเขาอยู่ที่นั่น！” ยังไม่ทันรอให้หลี่ฝางเห็นว่ามีอะไรอยู่ที่ทะเลทราย แคทเธอรินก็ชี้ไปทางเงาของคนบนฟ้าพลางพูด

ขหลี่ต๋าคางกับคนอื่นๆ ในตอนนี้เห็นเงาของหลี่ฝางกับแคทเธอริน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรีบบินมาด้วยความรวดเร็ว

“เสี่ยวฝาง รีบเปิดประตูเร็ว！” มาตะขาบยักษ์มากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทะเลทรายมีเหลืองก็เปลี่ยนเป็นสีดำเหล็ก พวกเขามีความสามารถที่สูงส่ง แต่กลับรับมือพวกสัตว์ประหลาดเจ้าเล่ห์นี้

เหตุผลที่ตะขาบยักษ์นั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนไปเป็นตัวใหญ่ขึ้นนั้น หลี่ฝางเองก็มองเห็นแล้วว่าสิ่งที่ตามพวกหลี่ต๋าคางมาอย่างรวดเร็วคืออะไร

“ให้ตายเถอะ เรามาถึงประเทศคนยักษ์เหรอ？พวกที่ตัวใหญ่เป็นร้อยๆ เมตรนั้นคือตะขาบจริงๆ เหรอ？”

หลี่ฝางพูดเสียงดัง พลางผลักประตูหินกับแคทเธอรินที่อยู่ด้านหลัง

“ช้าก่อน ตอนนี้เรายังออกไปไม่ได้！” แต่เมื่อเปิดประตูไปครึ่งหนึ่ง แคทเธอรินกลับต้องหยุดมือลง

“ถ้าไม่ไปตอนนี้จะให้รอตายหรือไง！ตะขาบมากมายขนาดนั้น เราไม่พอยาไส้พวกมันด้วยซ้ำ”