บทที่ 1271 ไม่อยากลงมือ

“เป้าหมายของฉันมีเพียงแค่เมี๋ยวชุ่ยคนเดียวเท่านั้น ไม่อยากตายก็รีบไสหัวออกไป”

จ้องมองเหล่าหมอพยาบาลผู้ซื่อสัตย์ คุณท่านโกกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

คนที่ใจเสาะหลายคนเมื่อได้ยินคำของคุณท่านโก ลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะหนีเอาชีวิตรอดไป

“พวกแกแน่ใจหรือว่าจะไม่ไป?” จ้องมองคุณหมอสองคนที่ตกใจจนใบหน้าขาวซีดแต่ก็ยังยืนเฝ้าเมี๋ยวชุ่ยอยู่ คุณท่านโกกล่าวเพื่อยืนยันคำตอบอีกครั้ง

“เฮียช่วยชีวิตเราเอาไว้ ต่อให้ต้องตาย เราก็จะไม่ทิ้งพี่สะใภ้ไปไหน!”

หมอประจำรวบรวมความกล้า พลันขวางเมี๋ยวชุ่ยที่ยังคงหลับไม่ฟื้น

“ในเมื่อเป็นอย่างงั้น ฉันก็จะทำให้พวกแกได้สมใจ” เมื่อเห็นว่าคำพูดชักจูงใช้ไม่ได้ผล คุณท่านโกจึงไม่พูดอะไรมากอีก

พลางถอนหายใจอย่างไร้หนทาง เขาแวบมาตรงหน้าของหมอ จับมือของเขาเอาไว้พร้อมหัก มีดผ่าตัดตกออกจากสำหรับคนธรรมดา หากหักมือของเขาทิ้งเป็นเรื่องที่เจ็บปวดอย่างมาก คุณหมอเจ็บจนเหงื่อแตกโชกล้มลงกับพื้น แต่ก็ยังไม่ถอดใจใช้มืออีกข้างจับขากางเกงของคุณท่านโกเอาไว้แน่น

“แก แกจะแตะต้องเธอไม่ได้!”

การขัดขวางของเขาแบบนี้ไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย แต่กลับเกะกะ คุณท่านโกขมวดคิ้วอย่างอารมณ์เสียพลันเตะคุณหมอจนปลิว

กล้ามเนื้อส่วนหน้าอกของหมอเว้าเข้าไปเป็นรู อวัยวะภายในที่แหลกละเอียดพุ่งทะลักออกมาจากปาก กระทั่งนาทีสุดท้ายสายตาของเขาก็ยังคงจ้องคุณท่านโกเขม็ง

เมื่อเห็นหมอหมดลมหายใจไปแล้ว คุณท่านโกหลับตาลงอย่างทำใจ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หัวใจของเขา ที่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคนบริสุทธิ์

เมื่อนึกถึงว่าอีกเดี๋ยวเขาจะต้องฆ่าคนมากกว่านี้ มือของคุณท่านโกพลันสั่นเทา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเล็บของเขาได้จิกเข้าที่เนื้อแล้ว

ผ่านไปราวหนึ่งนาที คุณท่านโกที่ลืมตาขึ้นอีกครั้งบนใบหน้ามีความเด็ดเดี่ยวมากขึ้น จ้องมองเมี๋ยวชุ่ยที่นอนแช่ของเหลวเพิ่มสารอาหารอยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดฉายแววพิฆาต

“ขอโทษ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เธอแต่งงานผิดคนเถอะ” เมื่อจบประโยค มือที่เหี่ยวแห้งของคุณท่านโกค่อยๆ ยื่นไปยังลำคอของเมี๋ยวชุ่ย

มือของคุณท่านโกออกแรงหนักขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่เรียบเฉยของเมี๋ยวชุ่ยเริ่มมีอาการเจ็บปวด

ต่อให้ยังไม่ได้สติ เมี๋ยวชุ่ยที่รู้สึกได้ถึงความตายเริ่มขัดขืน

เวลาแปรผัน เมี๋ยวชุ่ยที่พยายามขัดขืนเริ่มสงบนิ่ง ลมหายใจที่รวยรินในคราแรกแทบจะไม่รู้สึก

นาทีสุดท้าย คุณท่านโกคำรามลั่น ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะคลายมือออก

น้ำตาแห่งความเสียใจหยดลงจากขอบตาของเขา พลันบ่นพึมพำ “ยินยิน ขอโทษ ปู่ทำไม่ได้ ขอโทษ ยินยิน แกวางใจเถอะ ปู่จะไม่ให้แกต้องตายคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว ต่อให้ลงนรก ปู่ก็จะไปกับแก”

“ในเมื่อแกลงมือไม่ได้ งั้นก็ฉันเอง” ในขณะที่คุณท่านโกคิดที่จะฆ่าตัวตายนั้นเอง น้ำเสียงที่เย็นชาของตงฟางเย่นดังขึ้นจากทางด้านหลัง