บทที่ 1360 คฤหาสน์ของนายพลใหญ่

ทั้งๆ ที่ท่านนายพลหญิงรู้ว่าคำพูดของหลี่ฝางนั้นไม่ใช่เรื่องจริง แต่กลับพอใจกับมันมาก จากนั้นเลยยกมือมาป้องปากหัวเราะ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไท่ซือแล้วก็เดินลงมา ก่อนจะเอี้ยวตัวมาด้านหน้าของหลี่ฝาง

“ท่านหลี่ถ้าคุณเป็นคนธรรมดา ก็ไม่มีใครเป็นคนธรรมดาได้แล้วล่ะ คุณเงยหน้าขึ้นมา ให้ฉันได้มองคุณให้เต็มตาหน่อยสิ”

ท่านนายพลหญิงพูดพลางเชยคางหลี่ฝางขึ้นมา

ท่าทีของทั้งสองคนนั้นทำให้หลี่ฝางรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าเขาถูกเกี้ยวพาราสีเลยล่ะ

แต่อีกฝ่ายนั้นคือท่านนายพล มีเรื่องด้วยไม่ได้ เขาเลยทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา

“ถึงแม้ใบหน้านี้จะไม่ได้เนียนงามไปกว่านัยเหลียง แต่กลับแอบมีความเป็นชายชาตรีอยู่ไม่น้อย ท่านหลี่ ไม่ทราบว่าคุณอยากจะเข้ามาในจวนของท่านนายพลของฉัน แล้วมาเป็นคู่ครองของท่านนายพลไหม？”

ท่านนายพลหญิงจ้องใบหน้าของหลี่ฝางสักพัก จากนั้นก็พูดด้วยความพอใจ

สิ่งที่เธอพูดไม่กี่ประโยคนั้นทำให้หลี่ฝาง ท่านผู้อาวุโสกับหลี่ฮุยตัวแข็งทื่อ หลี่ฝางยังเอามือไปแคะหูของตัวเองเล็กน้อย เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า？นี่จะให้เขาเข้าไปในจวนของท่านนายพล เพื่อให้เป็นคู่ครองของท่านนายพลงั้นเหรอ？

น่าขันจริงๆ ！

หลี่ฝางเป็นชายทั้งแท่ง จะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร

“ขอบคุณที่ท่านนายพลรักใคร่ แต่ข้าหลี่นั้นไม่อาจไต่เต้าไปสูงได้ แถมข้ายังมีครอบครัวแล้วด้วย หวังว่าท่านนายพลจะบรรลุผลได้” หลี่ฝางไม่ได้คิดเลย แต่กลับปฏิเสธไปทันที

หลังจากที่ท่านนายพลหญิงได้ยินเขาพูดดังนั้นแล้ว ใบหน้าก็หนักใจขึ้นมา มือที่จับคางของหลี่ฝางเองก็บีบแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านหลี่ ฉันไม่แคร์หรอกว่าคุณจะเคยมีครอบครัว ถ้าคุณไม่วางใจ ฉันให้เงินมากมายแก่พวกเธอก็ได้ รับรองว่าชีวิตหลังจากนี้ของพวกเธอจะไม่ต้องกังวลแน่นอน เพียงแค่คุณยอมมาเป็นคู่ครองของท่านนายพลของฉันก็พอ”

หลังจากที่หลี่ฝางได้ฟังดังนั้นก็กลอกตามองบน คุณไม่แคร์งั้นเหรอ？ก็ไม่ได้อยากเป็นคู่ครองของท่านนายพลของแกเข้าใจไหม？อีกอย่าง กูรวยอยู่แล้ว ยังจะขาดเงินอีกเหรอ？

“ท่านนายพล ฉันรักเหล่าภรรยาของฉันมาก ไม่ใช่ว่าจะใช้เงินในการแก้ปัญหาได้” หลี่ฝางพูดออกมาโดยไม่ได้มีน้ำเสียงเกรงใจเหมือนเดิม ก่อนจะเอาตัวเองคางของตัวเองออกมาจากมือของท่านนายพลหญิง พลางมองเธออย่างเย็นชาก่อนจะปฏิเสธอีกครั้ง

“ท่านหลี่ ที่ญี่ปุ่นนี้ ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้แล้วไม่ได้ คุณไปคิดให้ดีเถอะ”

เมื่อถูกหลี่ฝางปฏิเสธถึงสองครั้ง ท่านนายพลหญิงก็ไม่เหลือความอดทนต่อไปแล้ว แววตาก็เย็นชาจนน่ากลัว พลางมองหลี่ฝางอย่างร้ายกาจ ก่อนจะพูดเหมือนข่มขู่

“น่าเสียดาย ฉันไม่ใช่คนญี่ปุ่น ท่านนายพล หลี่ฝางอย่างฉันไม่เล่นกับอะไรแบบนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

หลี่ฝางเองก็ไม่ใช่คนที่จะกลัวอะไร เขาสบตากับท่านนายพลหญิงอย่างแข็งกร้าว ท่าทีแกร่งเป็นอย่างมาก

“โอเค ดีมาก ดูเหมือนแกจะไม่สนใจความเป็นความตายของหญิงทั้งสองคนนี้สินะ มา ลงมือเลย”

ท่านนายพลหญิงมีสายตานิ่งไป ก่อนจะกำชับลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง

หลี่ฝางได้ฟังดังนั้น ความเกรี้ยวกราดในร่างกายก็พุ่งออกมา จากนั้นจึงยกมือขึ้นบีบคอของท่านนายพลหญิงทันที

“ถ้าคุณกล้าทำอะไรพวกเธอ คอของคุณจะถูกฉันบิดออกจากคอในวินาทีต่อไปเลยล่ะ”

เมื่อรู้สึกถึงความอาฆาตของหลี่ฝางอย่างชัดเจน ท่านนายพลหญิงก็ตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อนักสู้เห็นสถานการณ์ดังนั้นก็รีบปรี่เข้ามาก่อนจะเอาดาบที่อยู่ข้างเอวออกมา พลางเล็งไปที่คอของหลี่ฝาง

“ถอยออกไป” เมื่อเทียบกับนักสู้ที่จริงจังนี้ อารมณ์บนใบหน้าของท่านนายพลหญิงนั้นถือได้ว่าสบายอารมณ์เป็นอย่างมาก แถมยังมีความเพลิดเพลินเป็นอย่างมากด้วย

เธอยื่นมือออกไปนาบกับหน้าอกของหลี่ฝาง ก่อนจะลูบไล้เบาๆ มุมปากก็มีรอยยิ้มแสนหวาน พลางชายตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาข้างหน้า จนตัวนั้นแทบจะแนบกับตัวของหลี่ฝางแล้ว

“คุณกล้าทำเหรอ？คุณคิดว่าแค่เพื่อนพ้องของคุณไม่กี่คนนั้น จะสามารถปกป้องผู้หญิงและลูกของคุณได้งั้นเหรอ？”

ลมหายใจของท่านนายพลหญิงนั้นสัมผัสเข้ากับคอของหลี่ฝาง มันชาจนไร้เรี่ยวแรง หลี่ฝางใจเต้นแรง เขาถอยออกไปก้าวหนึ่งอย่างมีเงื่อนไข ก่อนจะทำให้ระยะห่างระหว่างกันมากขึ้น

“ฉันคิดว่า ชีวิตของท่านนายพลมีค่ามากกว่าพวกเรามาก ถ้าคุณทำอะไรพวกเธอแม้แต่นิดเดียว ถึงฉันจะต้องตาย ก็จะทำให้ญี่ปุ่นของคุณพังทลายราวฟ้ากับเหวไปด้วยเช่นกัน”

หลี่ฝางมองท่านนายพลหญิงอย่างเย็นชา พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นไปจนถึงกระดูก

ถ้าท่านนายพลหญิงคนนี้ไม่ยอม เลวร้ายที่สุดก็คือการจบเห่ไปพร้อมกันเพียงเท่านั้น