บทที่ 1380 ยาโกะฟื้นแล้ว

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก？เสียงดังได้ทั้งวัน” หลี่ฝางส่งถ้วยชาให้จื่อยี เพื่อบอกให้เขาค่อยๆ ดื่มน้ำ

จื่อยีเพราะวิ่งมาเร็วเกินไป ใบหน้าก็มีเหงื่อออกมาปกคลุม แก้มก็แดง ดูน่ารักดี

เขาตบอกตัวเองด้วยความโกรธ ก่อนจะกรอกน้ำชาที่หลี่ฝางยื่นให้ลงปากไป เมื่อกินเสร็จก็หายใจเฮือกก่อนจะพูดกับหลี่ฝาง

“ท่านหลี่ ยาโกะฟื้นแล้ว！”

นี่เป็นข่าวดี ยาโกะหมดสติไปอาทิตย์หนึ่ง ถึงจะฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้ว เลยค่อยๆ ดีขึ้นมา

“ฟื้นก็ดีแล้ว” แม้หลี่ฝางจะดีใจแทนยาโกะ แต่กลับไม่ได้แสดงออกมาเท่าไหร่ เลยพูดออกมาเรียบๆ เพื่อแสดงออกว่ารู้แล้ว

“ท่านหลี่ คุณไปดูยาโกะหน่อยเถอะ เขาให้ฉันมาเชิญคุณโดยเฉพาะเลย บอกว่าอยากจะขอบคุณที่ช่วยเอาไว้”

ถึงแม้ท่าทีของหลี่ฝางจะนิ่งเฉยมาก แต่กลับไม่ได้กระทบต่อความดีใจของจื่อยีเลย เขามองหลี่ฝางด้วยความยินดี ก่อนจะเชิญหลี่ฝางไปเยี่ยมยาโกะ

“ก็ได้ งั้นก็ไปดูเถอะ” หลี่ฝางอยู่ในที่พักมาตลอดขนเริ่มเบื่อ เมื่อตอบรับจื่อยีแล้ว ก็เก็บของเล็กน้อยก่อนจะออกไปทันที

“เอ่อ……ท่านนายพลมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร？” เมื่อหลี่ฝางออกไป กลับได้เห็นท่านนายพลหญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางสวน ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

หลังจากที่ครั้งก่อนท่านนายพลหญิงโมโหและไม่พอใจกับเขา หลี่ฝางก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย ท่านนายพลหญิงก็ไม่มาหาเขา เขาเองก็อยู่เงียบๆ อย่างสบายใจ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ท่านนายพลหญิงจะมาหาเขาด้วยตัวเอง

“ท่านนายพลมากับฉันน่ะ ท่านหลี่ คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม？” จื่อยีมองหลี่ฝาง พลางถามด้วยความกลัว

ครั้งก่อนที่เขาไปปลอบท่านนายพลหญิงแทนหลี่ฝาง ความสัมพันธ์ของเขากับท่านนายพลหญิงก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไป ช่วงนี้ท่านนายพลหญิงแทบจะรักและเอ็นดูจื่อยีคนเดียว ขนาดฮัวเหลียนมาหา ท่านนายพลหญิงยังไม่สนใจเท่าไหร่เลย

จู่ๆ จื่อยีก็กลายเป็นสนมสนมชายของท่านนายพลที่ถูกรักและทะนุถนอมมากที่สุดไป

การที่ท่านนายพลหญิงรักขึ้นมากะทันหันแบบนี้ทำให้จื่อยีตกใจอยู่ไม่น้อย เขาที่ผ่านโลกมาไม่มากเลยบริสุทธิ์อยู่มาก ทำให้มองไม่ออกว่าที่ท่านนายพลหญิงแสดงความรักกับเขาก็แค่เพื่อทำให้หลี่ฝางโกรธ แถมเขายังแอบดีใจอยู่เล็กน้อย เพราะคิดว่าท่านนายพลหญิงทำดีกับตัวเองอย่างจริงใจ

หลี่ฝางสบตากับท่านนายพลหญิงเมื่อไหร่ ก็เดาเรื่องในใจของท่านนายพลหญิงได้ทั้งหมด จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา พลางมองจื่อยีที่เขินอายเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดเอาไว้

“เห้อ ไปเถอะ บอกให้ไปหายาโกะไม่ใช่เหรอ？” หลี่ฝางมองจื่อยีสักพัก จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาหนักหน่วง

ตอนแรกจื่อยีเป็นสนมชายของจวนของท่านนายพล มีบางเรื่องที่เขาไม่ยุ่งจะดีกว่า

ท่านนายพลหญิงจ้องหลี่ฝางอยู่ตลอด เพราะอยากจะมองอะไรออกจากเขาบ้าง แต่สิ่งที่ทำให้เธอเศร้า เพราะนอกจากหลี่ฝางจะขมวดคิ้วในตอนแรกแล้ว ก็ไม่มีอารมณ์อื่นอีกเลย

เธออดไม่ได้ที่จะคิดในใจ บางทีหลี่ฝางอาจจะไม่ได้รู้สึกรักอะไรตัวเองเลยก็ได้

แต่ยิ่งหลี่ฝางแสดงออกว่าไม่สนใจเธอเท่าไหร่ ในใจของท่านนายพลหญิงก็ยิ่งไม่สบายใจ พลางโบกมือให้จื่อยี แล้วพูดขึ้น

“จื่อยี คุณมานี่หน่อย”

จื่อยีเห็นเธอเรียกตัวเอง เลยหน้าแดง จากนั้นก็เดินมาหาท่านนายพลหญิงด้วยความเชื่อฟังเป็นอย่างมาก พลางถามเสียงเบาสุดๆ

“ท่านนายพล ท่านเรียกฉันมาทำไม？”