บทที่ 1384 จากไป

จื่อยีตกใจจนตัวสั่นไปหมด ถึงขนาดพูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นท่านนายพลหญิงโกรธขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่เห็นเธอใช้พลังสิ่งนี้ทำให้เขาที่มีอายุแค่16ปี เกือบสูญเสียความสามารถในการคิดไป

“เอาล่ะ เธอบอกให้นายออกไปก็ออกไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร”หลี่ฝางเห็นจื่อยีตัวสั่นริกๆก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา แล้วดึงเขาขึ้นจากพื้น บอกเป็นนัยๆให้เขารีบไป

หลังจากจื่อยียืนขึ้นก็มองหลี่ฝางกับท่านนายพลหญิงอย่างไม่วางใจแวบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็เดินจากไป ภายใต้สายตาอันหนักแน่นของหลี่ฝาง

“ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว คุณให้คำอธิบายกับผมได้แล้วใช่ไหม？”เมื่อจื่อยีออกไป หลี่ฝางจึงหันมามองท่านนายพลหญิงด้วยความเย็นชาพลางถาม

สบตาอันเย็นชาของหลี่ฝาง ท่านนายพลหญิงก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมา สายตาเธอเผยความเจ็บปวดแวบหนึ่ง กัดริมฝีปากล่างและเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดขึ้น

“ฉันยอมรับว่าฉันกับนายกรัฐมนตรีมีความแค้นฝังลึกต่อกัน ตอนนั้นนายกรัฐมนตรีส่งคนมาลอบฆ่าพ่อแม่ฉัน และร่วมมือกับลุงของฉันเพื่อจะฆ่ายกครอบครัว น่าเสียดาย พระเจ้าไม่ยอมรับฉันปล่อยให้ฉันรอด”

“ฉันพึ่งตัวเองในการฝึกฝนความสามารถที่มีในตอนนี้ และพึ่งตัวเองรวบรวมสิ่งที่เป็นของตัวเองกลับมาทีละก้าวๆ หลี่ฝาง ฉันไม่ใช่คนดีอะไร มือฉันเต็มไปด้วยเลือด และใต้เท้าฉันก็เต็มไปด้วยศพจำนวนมาก ”

“คุณจินตนาการไม่ออกหรอก ว่าผู้หญิงคนหนึ่งทำยังกว่าจะได้มาถึงจุดนี้ นี่คือเหตุผลที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนเลือดเย็นไร้ความรู้สึก เป็นคนไร้หัวใจ ราชาที่แท้จริงเขาไม่เคยต้องการความรู้สึกหรอกนะ”

“แต่ไม่รู้ทำไม ฉันมีความรู้สึกกับคุณที่แตกต่างไป คุณทำให้หัวใจที่ตายไปแล้วหลายปีของฉันกลับมาเต้นอีกครั้ง ทำให้โลกที่พังทลายไปแล้วของฉันมีชีวิตขึ้นมา”

“ตอนแรกฉันหวังแค่ความสามารถของคุณ เพราะเพียงแค่คุณช่วยฉัน ก็สามารถฆ่าคนชั่วอย่างนายกรัฐมนตรีนั่นได้ ได้แก้แค้นให้พ่อแม่และคนในครอบครัวของฉัน แต่หลังจากนั้นคุณค่อยๆทำให้ฉันใจเต้นขึ้นมา”

“ตอนแรกฉันจะใช้ผลแก้วม่วงหลอกให้คุณอยู่กับฉัน แต่ต่อมาฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้ว ฉันรู้ว่าคุณต้องการผลแก้วม่วงไปกำจัดเทพอ้านในตัวคุณ ดังนั้นหลายวันมานี้ฉันจึงคิดหาวิธี หลอกเอาผลแก้วม่วงมาจากตาแก่นายกรัฐมนตรีนั่นอยู่”

“แต่ที่ฉันเสียใจคือ คุณไม่ได้ชอบฉันสักนิด คุณหลอกฉันมาตลอด ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยบอกฉินวี่เฟยพวกเขา ว่าคุณจะมาเป็นคู่ของของฉัน และฉันก็รู้ว่าคุณไม่อยากจัดงานแต่งใหญ่โตกับฉัน เพื่อไม่ให้พวกเขารู้เข้า”

“แต่แม้ฉันรู้ว่าคุณหลอกฉันมาตลอด ฉันก็ยังชอบคุณ คุณไม่รู้หรอกว่าการตายของพ่อแม่ฉัน เป็นความเจ็บปวดที่ใหญ่ที่สุดในใจฉันมาโดยตลอด และวันนี้คุณได้เปิดบาดแผลนั่นออกมาอย่างไร้เมตตา”

ท่านนายพลหญิงพูดคำพูดพวกนี้กับหลี่ฝางด้วยอารมณ์อ่อนไหว ทำเอาหลี่ฝางชะงักไปทันใด

เขาคิดไม่ถึงว่าท่านนายพลหญิงรู้แผนการทั้งหมดของตนแล้ว แถมเธอยังชอบตนเข้าง่ายๆแบบนี้อีก

เห็นๆอยู่ว่าเขามาปราณามความผิดอีกฝ่าย แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้ ทำไมเขารู้สึกเหมือนตนทำอะไรผิดต่อท่านนายพลหญิงก็ไม่รู้？

“ในเมื่อคุณรู้มาตลอดว่าผมหลอกคุณ และเป้าหมายของผมคือผลแก้วม่วง งั้นทำไมคุณไม่ปล่อยผมไป？คุณไม่รู้จักคำพูดที่ว่า การฝืนทำอะไรมักไม่มีความสุขเหรอ？อิงจากสถานะและอำนาจของคุณในญี่ปุ่นตอนนี้ มีผู้ชายแบบไหนที่คุณคว้าไม่ได้บ้าง？”

“คุณดูสนมชายในจวนคุณพวกนั้น มีคนไหนบ้างที่ไม่ตั้งตารอให้คุณไปโปรดปรานพวกเขา？ทำไมคุณต้องมีใจให้ผมด้วย？ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณแม้แต่น้อย！”

หลี่ฝางโมโหมากจริงๆ หรือท่านนายพลหญิงคนนี้ชอบความเจ็บปวด？ยิ่งไม่ชอบก็ยิ่งอยากได้？

“แน่นอนฉันรู้ข้อนี้ แต่ฉันจะควบคุมความรู้สึกได้ยังไง？”