บทที่ 1385 ไม่ยอมล้มเลิก

“นี่ คุณทำอะไร？มากอดรัดฟัดเหวี่ยงอะไรกลางวันแสกๆ มันดูไม่ดี รีบปล่อยเดี๋ยวนี้！”

ท่านนายพลหญิงได้ยินที่เขาพูดแล้วไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่กลับกอดแน่นขึ้นอีก มือทั้งสองกอดเอวหลี่ฝางแน่น ซุกหัวบนอกเขาพลางส่ายหน้าอย่างแรง

“ฉันไม่ปล่อย ถ้าฉันปล่อยคุณก็จะไปจากฉัน ฉันไม่อนุญาตให้คุณไปจากฉัน ”

หลี่ฝางได้ยินที่ท่านนายพลหญิงก็มีสีหน้าจนปัญญา ยื่นมือไปพยายามแกะแขนเธอออก

“ผมมีลูกมีภรรยาแล้ว คุณจะอยู่กับผมให้ได้เลยทำไม？ถ้าว่ากับเรื่องหน้าตา คนในจวนคุณหล่อกว่าผมหลายเท่า คุณทำแบบนี้ทำไม？”

ท่านนายพลหญิงกำเสื้อหลี่ฝางแน่น กำจนเสื้อหลี่ฝางยับยู่ยี่ไปหมดแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

หลี่ฝางทั้งโกรธทั้งทำอะไรเธอไม่ได้ จึงยอมอย่างจนปัญญา“เอาล่ะ ผมไม่ไป คุณปล่อยมือก่อนได้ไหม？”

“ฉันไม่เชื่อคุณ”แม้หลี่ฝางบอกว่าเขาไม่ไป แต่ท่านนายพลหญิงก็ไม่เชื่อ แม้ปล่อยมือให้หลวมลง แต่ก็ยังดึงเสื้อเขาแน่น

การกระทำเป็นเด็กๆของเธอทำเอาหลี่ฝางทั้งโมโหทั้งขำ ไม่รู้จะพูดว่าท่านนายพลหญิงโง่หรือไร้เดียงสาดี

ถ้าเขาจะไปจริงๆ ไม่มีใครในจวนท่านนายพลห้ามเขาได้หรอก มารั้งตนไว้อย่างนี้มีประโยชน์อะไร？

แต่เพื่อไม่ให้เธอกอดตน ก็ปล่อยเธอไปเถอะ ดึงเสื้อดีกว่ากอดอยู่แล้ว

“คุณพาผมไปจวนของนายกรัฐมนตรี ผมจะไปเอาผลแก้วม่วง”

ตอนนี้หลี่ฝางอยากรีบเอาผลแก้วม่วงมาอยู่ในมือเร็วๆ มีข่าวมาเมื่อสองวันก่อน ว่าทางด้านกู่ยี่เทียนกับส้าวส้วยพวกเขาเป็นไปได้ด้วยดี ได้ยาส่วนผสมมาแล้ว ตอนนี้กำลังเดินทางกลับประเทศ

ขอแค่เขาได้ผลแก้วม่วงมา แล้วให้เซียนผู้ยิ่งใหญ่กำจัดเทพอ้านในตัวออก เขาก็สามารถไปหาหลี่ต๋าคาง แล้วพาหลี่ต๋าคางกลับมาได้อีกครั้ง

เมื่อได้ยินหลี่ฝางพูดว่าจะไปจวนของนายกรัฐมนตรี ท่านนายพลหญิงปฏิเสธอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ว่าถ้าหลี่ฝางได้ผลแก้วม่วงมา เขาก็จะกลับประเทศจีนทันที ถ้าเป็นเช่นนั้นตนคงไม่ได้เจอหลี่ฝางอีกไปตลอดชีวิต

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธออยากให้หลี่ฝางอยู่ข้าง อยากให้หลี่ฝางอยู่ด้วยกันตลอดไป

“ฉันไม่พาคุณไปจวนของนายกรัฐมนตรีหรอกนะ คุณล้มเลิกความคิดนี้ซะเถอะ คุณตอบตกลงแต่งงานกับฉันเมื่อไหร่ ฉันจะให้ผลแก้วม่วงเมื่อนั้น”

คิดไม่ถึงว่าตนจะถูกผู้หญิงคนนี้ขู่อีกครั้ง หลี่ฝางเกิดความโกรธในหัวใจ ยื่นมือไปบีบคางท่านนายพลหญิง บังคับให้เธอเงยหน้าสบตาตน

“คุณคิดว่าแค่ผลแก้วม่วงอันเดียวจะทำให้ผมอยู่ญี่ปุ่น อยู่ในจวนท่านนายพลของคุณได้เหรอ？อะไรที่ผมหลี่ฝางอยากได้ก็ต้องได้ คุณเคยขู่ผมแบบนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว คุณคิดว่ามันได้ผลงั้นเหรอ？”

เห็นสายตาอันเยือกเย็นของหลี่ฝาง ท่านนายพลหญิงก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นร้อยเท่าพันเท่า เธอรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกลูกศรนับหมื่นทิ่มแทง เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก คิ้วงามทั้งสองข้างขมวดแน่น และยังคงพูดอย่างดื้อรั้น

“ฉันพลังไม่เก่งเท่าคุณก็จริง แต่คุณมีจุดอ่อนที่ฉันไม่มี นั่นก็คือลูกชายและผู้หญิงของคุณสองคนนั้น คุณว่าถ้าฉันป่าวประกาศเรื่องแต่งงานของเราสองคนออกไป พวกเขารู้เข้าแล้วจะคิดยังไง？”

คำพูดของท่านนายพลหญิงทำเอาความรู้สึกหลี่ฝางเปลี่ยนไปทันที ผิวแม่น้ำที่สงบแต่เดิมเริ่มปั่นป่วน ต้นไม้รอบๆพัดไปมาตามแรงลม แม้แต่หลังคากระเบื้องเคลือบบนศาลาเล็กๆที่พวกเขายืนอยู่ ก็ปลิวลอยไปตามลมแรง

“คุณกล้า！”หลี่ฝางบีบคางท่านนายพลหญิงแน่น ขบฟันพูดสองคำนั้นออกมา