บทที่ 1387 เป็นเรื่องใหญ่โต

ท่านนายพลหญิงเห็นคนพวกนี้ไม่ฟังคำสั่งตนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็โมโหมาก ถีบทหารองครักษ์ที่ใกล้ตนที่สุดกระเด็น พลางตำหนิเสียงดัง

“ท่านเจียเหอ ขอโทษด้วยครับ”เห็นท่านนายพลหญิงโมโหมากจริงๆ คนพวกนั้นก็ต้องเชื่อฟัง ทำได้เพียงโค้งคำนับให้เจียเหอ เตรียมพาตัวเขาออกไป

“อย่ามาแตะฉัน！ฉันไปเองได้！”เจียเหอมองท่านนายพลหญิงด้วยความเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจและผิดหวัง ความจริงใจที่ให้ไปถือว่าให้หมากิน ในใจเขาเต็มไปด้วยความหวังดีต่อท่านนายพลหญิง แต่เธอกลับไม่รับน้ำใจนี้แม้แต่น้อย

“ท่านนายพล ท่านได้เสียเจียเหอไปแล้ว หวังว่าวันข้างหน้าท่านจะนึกถึงมัน ความจริงใจที่เจียเหอมอบให้ ขอเก็บกลับไปตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

เจียเหอพูดจบสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไป ท่านนายพลหญิงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจมาก มองร่างของเจียเหอที่เลือนหายไป เหมือนสูญเสียของที่สำคัญมากๆไปอย่างไรอย่างนั้น

เธอค่อยๆยกมือขึ้นจะเรียกห้ามเจียเหอ แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรีทำให้เธอหยุด กัดฟันไปมา ท้ายที่สุดก็ไม่พูดออกไป

หลี่ฝางมองแผ่นหลังอันอ้างว้างของเจียเหอ จู่ๆก็รู้สึกว่าเขาน่าสงสาร ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกว่าเขาไม่ควรได้รับมัน

“ไม่ตามเขาไปเหรอ？ครั้งนี้คุณคงทำให้เขาเจ็บปวดจริงๆ”ท้ายที่สุดหลี่ฝางก็พูดโน้มน้าวท่านนายพลหญิงออกมาอย่างอดไม่ได้

แม้เขาไม่ชอบท่านนายพลหญิง แต่เขาก็ไม่อยากให้ชีวิตเธอวุ่นวายเพราะตน

เมื่อก่อนตอนที่ตนยังไม่ปรากฏตัว แม้ท่านนายพลหญิงไม่ได้ชอบเจียเหอพวกเขา แต่อย่างน้อยเจียเหอพวกเขาก็รักท่านนายพลหญิงหมดหัวใจ

ตอนนี้ล่ะ เพราะการปรากฏตัวของตน ทำให้ท่านนายพลหญิงกับเจียเหอพวกเขามีช่องว่างระหว่างกัน นี่ทำให้หลี่ฝางไม่สบายใจจริงๆเขายังคงหวังว่าท่านนายพลหญิงได้รับความรักจากคนที่คู่ควรจริงๆ

“คนที่ฉันต้องการมีแค่คุณ”หลังจากท่านนายพลหญิงได้ยินที่หลี่ฝางพูด สายตาก็สั่นไหว จากนั้นกัดฟันพูดออกมา

เธอรู้ว่าเจียเหอรักตนมา สนมชายในจวนก็ล้วนรักเธอ แต่คนที่เธอรักมีแค่หลี่ฝาง และต้องการแค่หลี่ฝาง

มีบางคนที่ไม่สามารถแทนที่ได้จริงๆ

“คุณ！ช่างเถอะๆ ผมขี้เกียจสนใจคุณแล้ว ยังไงคุณก็ส่งข้อความออกไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว ในเมื่อคุณไม่พาผมไปจวนของนายกรัฐมนตรี ผมไปเองก็ได้”

หลี่ฝางไม่เคยเห็นใครดื้อรั้นขนาดนี้มาก่อน เมื่อเห็นว่าตนพูดอะไรท่านนายพลหญิงก็ไม่ฟัง เขาจึงขี้เกียจพูดอะไรมากแล้ว ในเมื่อท่านนายพลหญิงปล่อยข่าวออกแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีอะไรต้องสนใจอีกแล้ว

และยิ่งไม่จำเป็นต้องอยู่จวนท่านนายพลให้เสียเวลาต่อ เขาจะไปแย่งผลแก้วม่วงจากจวนของนายกรัฐมนตรีตอนนี้เลย จากนั้นกลับไปอธิบายและขอโทษฉินวี่เฟยและหยางฉง

พูดจบหลี่ฝางก็เหาะขึ้นไป มุ่งไปยังจวนของนายกรัฐมนตรี

อาศัยจากข้อมูลที่ตนสืบมา หลี่ฝางก็มาถึงหน้าประตูจวนของนายกรัฐมนตรีอย่างรวดเร็ว จวนของนายกรัฐมนตรีดูมีสง่าราศีกว่าจวนท่านนายพลเสียอีก แถมมีพื้นทีเยอะกว่าจวนท่านนายพลเป็นเท่าตัว

แค่ประตูก็สูงกว่าจวนท่านนายพลเป็นครึ่ง ที่ประตูมีผู้ชาย ญี่ปุ่นถือดาบซามูไรยืนอยู่อีกเป็นโขยง

หลี่ฝางโรยตัวลงมาหน้าประตูจวนของนายกรัฐมนตรีเสียงดังตูม ทำเอาพื้นหินอ่อนแตกกระจาย เสียงการเคลื่อนไหวนี้ทำให้ทหารองครักษ์เหล่านั้นตกใจมาก ตะโกนโวยวายเสียงดัง จากนั้นชักดาบซามูไรข้างเอวแล้วเล็งมาที่หลี่ฝาง

เดินนำมาโดยผู้ชายหน้าตาดุร้ายระดับสิบ วาดดาบไปสองสามที แล้วมองหน้าหลี่ฝางพลางพูดอะไรก็ไม่รู้