บทที่ 1389 เลือดท่วมจวนของนายกรัฐมนตรี

เห็นเงาเขายิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ท่านนายพลหญิงก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เธออ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนกลับไป จากนั้นหยิบดาบซามูไรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้น ค่อยๆเดินไปหานายกรัฐมนตรี

ทุกย่างก้าวที่เข้าใกล้ ภาพที่ถูกปิดผนึกในความทรงจำเธอใหม่เอี่ยม เมื่อท่านนายพลหญิงเดิมมาถึงตรงหน้านายกรัฐมนตรี น้ำตาเธอก็ไหลอาบหน้าเสียแล้ว

“พ่อ แม่ วิญญาณที่ผูกอาฆาตทุกดวงในจวนท่านนายพล วันนี้ฉันจะเซ่นไหว้พวกคุณด้วยเลือดของนายกรัฐมนตรี！ในที่สุดพวกคุณก็หมดห่วงแล้ว！”

ท่านนายพลหญิงยกดาบซามูไรขึ้น เงยหน้าพูดออกมาเสียงดังอย่างน่าเศร้าสลด จากนั้นวาดดาบลงมา หัวของนายกรัฐมนตรีกลิ้งไปมาๆบนพื้นเหมือนลูกบอล

เลือดสีแดงสดกระเด็นติดชุดท่านนายพลหญิง สัมผัสทั้งอุ่นทั้งชื้นทำให้ท่านนายพลหญิงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น จากนั้นสายตาเผยความโกรธแค้นอันแรงกล้าออกมา มือถือดาบพลางฟันร่างที่ตายแล้วของนายกรัฐมนตรีลงไปอย่างแรง

เธอทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนเครื่องจักรก็ไม่ปาน ท่านนายพลหญิงสายตาพร่ามัว และชุดที่เดิมทีเป็นสีฟ้าอ่อนก็ถูกย้อมเป็นสีแดงเข้ม เมื่อฮวาเหลียนตามมาถึง อ้วกแทบพุ่งกับภาพตรงหน้า

เขาอดทนความปั่นป่วนในกระเพาะเอาไว้ เดินไปข้างๆท่านนายพลหญิงด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วค่อยๆดึงดาบซามูไรในมือเธอออกมาช้าๆ จากนั้นกอดท่านนายพลหญิงไว้ในอ้อมแขน ตบหลังท่านนายพลหญิงเบาๆพลางพูดปลอบด้วยเสียงที่อ่อนโยน

“ไม่เป็นไรแล้ว ท่านนายพล ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”

ภายใต้การปลอบขวัญอย่างใจเย็นของฮวาเหลียน ดวงตาเหม่อลอยคู่นั้นของท่านนายพลหญิงค่อยๆกลับรู้สึกตัวอีกครั้ง ขนตาเธอสั่นเล็กน้อย น้ำตาไหลออกมาสองทางจากหางตาของเธอ สั่นรุนแรงไปทั้งตัว แทบพูดไม่ออก

“ฮวาเหลียน ฉันทำได้แล้ว ในที่สุดฉันก็ทำได้แล้ว ในที่สุดฉันก็แก้แค้นให้พวกเขาได้แล้ว ภารกิจและความปรารถนาของฉันสำเร็จแล้ว ในที่สุดฉันจะได้เป็นตัวของตัวเองแล้ว！”

ได้ยินที่ท่านนายพลหญิงพูด ฮวาเหลียนรู้สึกไม่สบอารมณ์เอามากๆ แม้พวกสนมชายของท่านนายพลหญิงไม่ได้จริงใจอะไรนัก แต่ก็ร่วมเรียงเคียงหมอนกันมานานหลายปีแล้ว มีหลายเรื่องที่ท่านนายพลหญิงไม่ยอมเล่าให้ฮวาเหลียนพวกเขาฟัง

ท่านนายพลหญิงเอาภารกิจและการแก้แค้นเป็นพลังขับเคลื่อนให้มีชีวิตต่อไป เธอบอกฮวาเหลียนพวกเขาตลอด ว่าเธอมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้น ตลอดระยะเวลา10ปีนี้ไม่มีวันไหนที่เธอได้เป็นตัวของตัวเอง

ตอนนี้เธอฆ่านายกรัฐมนตรีด้วยน้ำมือตัวเอง แก้แค้นให้พ่อกับแม่แล้ว เหมือนได้วางภาระอันหนักอึ้งไป มันทำให้ท่านนายพลหญิงรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขมากๆ และสับสนมากในเวลาเดียวกับ

เธอไม่รุ้ว่าแก้แค้นเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อ หลายปีมานี้เธอพึ่งความโกรธแค้นกับนายกรัฐมนตรีในการดำรงชีวิต ตอนนี้แค้นได้ชำระแล้ว เธอมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร？

“ฮวาเหลียน จู่ๆฉันก็รู้สึกโดดเดี่ยวจัง นายว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบฉันกันนะ？ทำไมฉันดีกับเขาขนาดนี้ แต่เขากลับไม่แม้แต่เหลียวมองฉันสักนิด？”

ท่านนายพลหญิงฟุบในอ้อมกอดฮวาเหลียน พลางพูดพึมพำคนเดียว

ฮวาเหลียนรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ยิ้มออกมาเจื่อนๆ เขารู้และเข้าใจดีว่าคำว่า“เขา”ที่ท่านนายพลหญิงพูดถึงนั้นเป็นใคร ที่จริงเขาก็อยากถามท่านนายพลหญิงมากเหมือนกัน ว่าทำไมต้องเป็นหลี่ฝาง？

ในจวนท่านนายพลมีคนรักเธอตั้งมากมาย ทำไมเธอถึงมองข้าม？ทั้งใจเขามีแค่เธอ แต่ทำไมเธอใจดำไม่ตอบกลับแม้แต่น้อย？

ทว่าฮวาเหลียนไม่ได้พูดออกไป เพราะเขามีความหยิ่งยโสของตัวเอง ในเมื่อรู้ว่าไม่อาจไขว่คว้ามาได้ ทำไมยังต้องดื้อดึงไปขอความรักความสงสารจากคนอื่นอีก？

ถ้าให้ภาวนาเพื่อแลกกับความรัก เขายอมอยู่คนเดียวไปจนแก่ดีกว่

“ท่านนายพล บางครั้งความรักไม่ใช่การรับ แต่เป็นการให้ ถ้าท่านอยากอยู่กับหลี่ฝางจริงๆ ท่านก็ต้องรับเรื่องในอดีตและความหลายใจของเขาให้ได้ เขามีภรรยาถึงสองคนแล้ว แถมยังรักภรรยาเขามาก ถ้าท่านอยากอยู่กับหลี่ฝาง ท่านก็ต้องแบ่งปันผู้ชายที่ตนรักกับคนอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ”

“ถ้าท่านทำเช่นนี้ได้ งั้นท่านก็ไปไล่ตามความรักของท่านอย่างกล้าหาญเถอะ ตอนนี้ท่านไม่ได้ผูกมัดกับความเกลียดชังแล้ว สามารถทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้แล้ว”