บทที่ 1391 สัตว์ประหลาด

“หลี่ฝาง วันนี้เป็นวันตายของแก！” จู่ๆ ด้านหลังของหลี่ฝางก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังขึ้นอย่างเย็นชา

หลี่ฝางหันไปมอง ก็เห็นเจียเหอและพ่อของเขายืนอยู่ที่ประตูของกรมคลัง พลางมองตัวเองด้วยใบหน้าตื่นตัว

เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มเยาะของพ่อของเจียเหอ สัตว์ประหลาดเหล่านี้ก็น่าจะเป็นเขาที่พามันมา

“เจียเหอ คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะมีเอี่ยวกับอาซาโทสด้วย ฉันดูถูกคุณไปจริงๆ”

หลี่ฝางมองเจียเหอพลางพูดอย่างเย็นชา

“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่ แต่ฉันรู้เพียงว่าวันนี้มันเป็นวันตายของคุณ”

เจียเหอไม่รู้จริงๆว่าที่หลี่ฝางว่าอาซาโทสนั้นคือใคร แต่มันก็ไม่ส่งผลอะไรหรอก หลังจากที่พ่อเขารู้ว่าเจียเหอถูกท่านนายพลหญิงลงโทษสถานเบาแล้ว ก็พาคนทะลวงเข้ามาในจวนของท่านนายพล แล้วช่วยเจียเหอออกมา จากนั้นก็พาสิ่งที่เรียกว่าสัตว์ประหลาดของถ่อป่ามาที่จวนของนายกรัฐมนตรีด้วย

ได้ยินว่าพละกำลังของถ่อป่านั้นถึงแดนดั่งเทพแล้ว เลยเกิดจิตรู้สำนึกของตัวเองขึ้นมา เหมือนกับสิ่งที่ราชวงศ์วิจัยอย่างลับๆ และก็ไม่รู้ว่าพ่อของเจียเหอนั้นเอามันออกมาได้อย่างไร

“เหอะ ปากเก่งกว่าความสามารถเยอะเลยนะแก วันนี้ฉันอยากจะเห็นสักหน่อย ว่าแกหรือฉันที่ต้องตาย！”

หลี่ฝางหัวเราะเสียงแข็ง จากนั้นก็โยนไอ้คนผอมไปที่มุมมืด ยังไม่ได้ผลแก้วม่วงมาอยู่ในมือเลย ไอ้คนผอมนี่จะยังตายไม่ได้

แต่สิ่งที่เรียกว่าสัตว์ประหลาดของถ่อป่านั้นเหมือนจะอ่านใจของหลี่ฝางออก ไอ้คนผอมเพิ่งจะไปอยู่ตรงมุม แล้วถ่อป่าก็เข้าโจมตีเขาทันที

หลี่ฝางม่านตาหดลง จากนั้นก็วาร์ปไปขวางอยู่ด้านหน้าไอ้คนผอม มือทั้งสองข้างก็จับที่เขี้ยวยักษ์ในปากของถ่อป่า จากนั้นจึงพยายามสลัดเปลี่ยนทางของถ่อป่าไป

“ออกมาเดี๋ยวนี้！” หลี่ฝางจับเขี้ยวของถ่อป่า ก่อนจะยกมันขึ้นเหนือหัว หลังจากที่ตะโกนด้วยความโกรธแล้ว ก็พาถ่อป่ากระโดดออกนอกกรมคลังไป

อิฐที่พื้นนั้นก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงกรมคลังก็สั่นไหว ก่อนจะทนไม่ไหวจนพังทลายลงมา

เจียเหอกับพ่อของเขาเองก็รีบออกมาพร้อมกัน พลางหลบอยู่หลังภูเขาปลอมแล้วดูมองหลี่ฝางกับถ่อป่าต่อสู้กัน

ถ่อป่าถูกหลี่ฝางยั่วให้หงุดหงิด จากนั้นก็กระอักเลือดออกมาพร้อมกับแผดเสียงของปีศาจ กลิ่นน่าสะอิดสะเอียนที่ออกมาจากปากของมันเกือบให้หลี่ฝางอ้วกอาหารที่กินไปเมื่อคืนก่อนออกมาแล้ว

เขาพะอึดพะอมตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รีบถอยออกไปไกลหลายเมตร เพื่อรักษาระยะห่างของตัวเองกับสัตว์ประหลาดนี้

สัตว์ประหลาดตัวนี้มันกินอะไรเข้าไปน่ะ ปากเหม็นขนาดนี้ น่ารังเกียจจริงๆเลย

หลี่ฝางปัดอากาศตรงหน้าอย่างรังเกียจ จากนั้นก็หายใจอากาศสดชื่นเข้าไปแทน

“โคร่ง……” จู่ๆ ถ่อป่าก็แผดเสียงออกมาด้วยความโกรธอีกครั้ง ก่อนจะใช้แรงที่ขาหลังทั้งสอง และเหยียบจนพื้นเป็นหลุมลึก จากนั้นก็ปรี่เข้าไปหาหลี่ฝาง

อย่าเห็นว่าถ่อป่านั้นตัวใหญ่ แต่ความเร็วนั้นกลับเร็วจนทำให้มองไม่ทัน ขนาดเงายังเกือบจะมองแทบไม่เห็น หลี่ฝางเองก็มีแววตาเปลี่ยนไป รวบรวมจิตใจ จากนั้นก็ปล่อยสติของตัวเองเพื่อไปหยั่งรู้ที่อยู่ที่แน่ชัดของถ่อป่า

อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกไวของสัตว์ พละกำลังของถ่อป่าเลยมากกว่าหลี่ฝางแล้วเล็กน้อย

มันทำให้ในใจของหลี่ฝางนั้นหนักขึ้น นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง หรือว่าวันนี้เขาจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในปากของสัตว์ประหลาดตัวนี้เหรอ？

“ท่านพ่อ สัตว์ประหลาดตัวนี้มันจะฆ่าหลี่ฝางได้เหรอ？นอกจากนี้เครื่องบังคับในมือคุณมันจะไม่เสียการควบคุมใช่ไหม？ถ้าเกิดเสียการควบคุมล่ะก็ พวกเราจบเห่กันหมดแน่”

เจียเหอที่หลบอยู่หลังภูเขาปลอมมองหลี่ฝางกับถ่อป่าที่กำลังสู้กันอย่างกังวล พลางถามอย่างไม่มั่นใจ

พ่อของเจียเหอกลับแน่นิ่งกว่าเขามาก ก่อนจะกำเครื่องบังคับในมือของตัวเองพลางพูดด้วยความมั่นใจ