บทที่ 1392 บาดเจ็บ

หลี่ฝางนั้นเหมือนจะถูกผู้หญิงคนนี้โกรธเป็นอย่างมาก ยังดีที่เขาหยุดสัตว์ประหลาดตัวนี้ไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นตอนนี้ท่านนายพลหญิงคงจะกลายเป็นศพไปแล้ว

ไม่รู้จริงๆว่าสมองของหญิงคนนี้มีอะไรอยู่ ถึงไม่รู้จักหลบซ่อน แต่กลับยืนโง่อยู่ที่เดิม

“ฉัน……ขอโทษ……” ท่านนายพลหญิงที่อยากจะบอกว่าตัวเองเป็นห่วงเขา ถึงได้เรียกแบบนั้น แต่เมื่อเห็นแววตาที่โกรธเคืองของหลี่ฝาง เธอก็ไม่กล้าอธิบาย เลยทำได้เพียงก้มหน้าลงขอโทษเสียงเบา

เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสอง เจียเหอก็อิจฉา เขาคิดไม่ถึงเลยว่าในสถานการณ์แบบนี้ ท่านนายพลหญิงยังจะมาสนิทสนมใกล้ชิดกับหลี่ฝางแบบนี้ได้อีก

“ไอ้หมาทั้งคู่！ฉันจะฆ่าพวกแก！พวกแกไปตายซะ！” ความอิจฉาในใจ ความเกลียดชัง แล้วก็ความรักที่ไม่อาจได้มามันทำให้เจียเหอเสียสติไป จนคว้าเครื่องควบคุมในมือของพ่อเขา จากนั้นก็อดให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ถ่อป่าที่หยุดไปแล้วในตอนแรกก็ขยับอีกครั้ง แววตาก็มีความอาฆาตเกิดขึ้นอีกครั้ง

เมื่อครู่หลี่ฝางสังเกตเห็นความไม่ปกติของพวกเจียเหอ เลยเดาว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ถูกพวกเขาควบคุมหรือเปล่า แต่เมื่อได้เห็นตอนนี้ ก็เป็นไปตามคาดจริงๆด้วย

เขากอดท่านนายพลหญิงขึ้น ก่อนจะพาเธอไปที่ที่ปลอดภัย

“คุณซ่อนตัวให้ดี แล้วอย่าออกมาอีก” หลี่ฝางกำชับท่านนายพลหญิงเสียงเย็นชา จากนั้นก็กลับไปที่สนามต่อสู้

เขาสู้กับถ่อป่า พลางคิดว่าจะเอาเครื่องควบคุมนั้นออกมาจากมือของเจียเหอได้อย่างไร

“เข้ามาสิ！ไอ้ไร้ประโยชน์！ฆ่าเขาไม่ตายด้วยซ้ำ！ไอ้ไร้ประโยชน์！กัดเขาสิ！กัดเขา！”

เมื่อเจียเหอเห็นว่าถ่อป่าจับหลี่ฝางไม่ได้สักที ก็ยิ่งตื่นตัวเข้าไปใหญ่ เลยเคาะเครื่องควบคุมอย่างบ้าคลั่ง

ในตอนนี้ถ่อป่ามีจิตของตัวเองเกิดขึ้นแล้ว แต่เพราะคนญี่ปุ่นได้ปลูกชิปเอาไว้ในหัวของมัน เพื่อคุมร่างกายของมันอีกที มันเลยได้แต่ฟังคำสั่งจากคนคุมเท่านั้น

เมื่อถูกไก่อ่อนอย่างเจียเหอควบคุม ในใจของถ่อป่าเลยกลั้นความอึดอัดเอาไว้ ในขณะเดียวกันก็ระเบิดออกมา

เลยใช้กรงเล็กด้านหน้าทั้งสองฟาดไปมา ก่อนจะเกิดฝุ่นดินคลุ้งขึ้นมา มันทำให้พวกเจียเหอมองอะไรไม่ชัด

“แกมันไร้ประโยชน์แกทำอะไรน่ะ！ฉันให้แกทำร้ายหลี่ฝาง！แกมาตะปบดินทำไม！”

เจียเหอไอเพราะฝุ่นพวกนั้น หลี่ฝางตาสว่างเป็นประกาย เพราะรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

เขาใช้แรงสุดกำลัง ก่อนจะพุ่งมาปรากฏตัวตรงหน้าเจียเหอ ยังไม่ทันจะรอให้เจียเหอรู้ตัว เขาก็แย่งเครื่องควบคุมมาจากมือได้แล้ว

“เอาคืนฉันมานะ！” เครื่องควบคุมอยู่ในมือของหลี่ฝางแล้ว เจียเหอเลยร้อนใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปแย่งมา หลี่ฝางก็ตบไปที่หน้าอกของเขา จนเขากระเด็นลอยไป

“เจียเหอ！” ตาของพ่อเจียเหอแทบจะหลุดออกจากเบ้า ก่อนจะตะโกนออกมา แล้วรีบเข้าไปรับเขาเอาไว้

แต่แดนนักรบเล็กๆอย่างเขา จะรับแรงฝ่ามือของหลี่ฝางได้อย่างไร เลยเห็นเพียงเจียเหอซบอยู่ในอ้อมกอดของพ่อเขา พลางกระอักเลือดออกมามากมาย สีหน้าก็ซีดเซียวจนน่ากลัว

ในตาของเขานั้นเริ่มไม่มีแวว เจียเหอเริ่มกลัวความตายที่คืบคลานเข้ามาหา จากนั้นก็ใช้สองมือจับเสื้อพ่อของเขาเอาไว้ แล้วพูดเสียงสั่น

“ท่านพ่อ ฉัน ฉันไม่อยากตาย……”

ทุกคำที่พูดออกมานั้น มีเลือดทะลักออกมาจากปากของเจียเหอมากมาย แถมยังมีเศษเครื่องในออกมาด้วย

พ่อของเขาพยายามปิดปากของเจียเหอเอาไว้อย่างสุดกำลัง เพื่อไม่ให้เลือดออกมาจากปากเขามากกว่านี้ แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ไม่ว่าทำอะไรก็ต้องตายอยู่ดี

“เจียเหอ！เข้มแข็งไว้！ฉันจะไม่ให้คุณต้องตาย！เข้มแข็งไว้นะ！”