บทที่ 1396 อธิบาย

“เห้ย เพื่อน เธอกับคุณหยาง คุณฉินเป็นอะไรกันเหรอ พวกเขาดูเหมือนจะแคร์คุณมากนะ”

นักวิจัยผู้ชายคนนั้นใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อบาดแผลของหลี่ฝางไปด้วยและคุยกับเขาไปด้วย

หลี่ฝาง เห็นเขาพูดถึงฉินวี่เฟย และ หยางฉง เห็นตาที่ดำมืดของเขา ในใจก็คิดว่าผู้ชายคนนี้อยากจะจีบภรรยาของเขางั้นเหรอ?

"คุณคิดว่าความสัมพันธ์ของฉันกับพวกเขาเป็นอย่างไร" หลี่ฝางไม่ได้บอกตรงๆ ว่าเขาเป็นใคร แต่กลับส่งบอลคืนกลับไป ให้ผู้ชายคนนั้นเดาเอาเอง

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ และพูดกึ่งติดตลกว่า “บอกตามตรงฉันชอบคุณฉิน เพื่อน ถ้าคุณไม่ว่าอะไร พวกเราสองคนคนละคนไหม”

หลี่ฝางได้ยินดังนั้น ความโกรธก็พุ่งออกมาจากหัวใจ กล้ามเนื้อของเขาก็ตึงขึ้นทันที

เขาไม่คาดคิดว่าหลังจากเขาจากไปเพียงสัปดาห์เดียว ก็มีคนกล้าคิดที่จะจีบภรรยาของตน คนๆ นี้มีความหยั่งรู้น้อยมาก ถึงกับมาปรึกษาฉันโดยบอกว่าเอาคนละคน

นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ

“เห้ย ทำไมจู่ๆ ถึงยืดตัวขึ้นล่ะ แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อนี่เจ็บนิดหน่อย แต่ถ้าแผลของคุณไม่ฆ่าเชื้อทันเวลาเดี๋ยวก็ติดเชื้อหรอก ทำใจให้สบายเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

ชายคนนั้นรู้สึกถึงความเคร่งเครียดของหลี่ฝางได้ชัดเจน แต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่ฝาง และกลับคิดว่าการฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์นั้นเจ็บปวดเกินไป หลี่ฝางถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้

นี้ทำให้หลี่ฝางรู้สึกหมดคำพูด ผู้ชายคนนี้โง่เกินไปแล้ว สมองแบบเขา ถ้าสามารถจีบฉินวี่เฟยได้ ฉันจะเปลี่ยนนามสกุลตามคุณ

“นี่ นายชื่ออะไร” หลี่ฝางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนคลายตัวเองเล็กน้อย

คนคนนี้ชอบฉินวี่เฟยมันก็พอจะให้อภัยได้ ยังไงซะฉินวี่เฟยก็หน้าตาดี อ่อนโยน ใจดี และมีน้ำใจ แทบไม่มีผู้ชายในโลกนี้ที่จะไม่ชอบเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายคนอื่นโหยหาผู้หญิงของตัวเอง เมื่อมองจากอีกมุมหนึ่ง นี่แสดงว่าตัวเขาเองก็มีวิสัยทัศน์และมีเสน่ห์ มีสักกี่คนที่อิจฉาเขาที่ได้เจอแฟนที่ยอดเยี่ยมแบบนี้

“ฉันชื่อ จ้าวเฉียนปีนี้ฉันอายุ 26 ปี ฉันเป็นคนเมืองตงไห่ พ่อแม่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยทั้งคู่ แล้วคุณล่ะ คุณชื่ออะไร”

จ้าวเฉียนก้มศีรษะและเย็บแผลให้หลี่ฝางอย่างจริงจัง เขาไม่ได้เห็นการแสดงออกที่น่าดึงดูดใจของหลี่ฝาง และเริ่มคุยกับหลี่ฝางอย่างกระตือรือร้น

“ฉันเหรอ ฉันชื่อหลี่ฝาง แล้วก็พวกเขาเป็นภรรยาของฉัน คุณอย่ารู้สึกโหยหาล่ะ”

หลี่ฝางพูดคำพวกนี้อย่างใจเย็น จ้าวเฉียนในตอนแรกเมื่อได้ยินก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร ต่อมาเมื่อสติเขากลับมาแล้ว มือของเขาก็สั่นอย่างรุนแรง และเกือบจะแทงเข็มใส่ตัวเอง

“คุณ คุณ คุณคือหลี่ฝาง! นี้เป็นเมียนายหมดเลยเหรอ หมายความว่าไง?”

เป็นครั้งแรกที่ จ้าวเฉียนรู้สึกว่าสมองของเขาไม่เพียงพอ เขารู้จักชื่อหลี่ฝาง นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศจีน แต่สิ่งที่ทำให้เขารับไม่ได้ก็คือ ฉินวี่เฟย และ หยางฉง จริงๆแล้ว...

ฉินวี่เฟยและหยางฉงทำอย่างนั้นได้ยังไง! พวกเขาไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้หรอก! มันต้องเป็นหลี่ฝาง เขาบังคับฉินวี่เฟยและหยางฉงให้เป็นภรรยาของเขา!

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จ้าวเฉียนไม่ได้เย็บแผลให้หลี่ฝางแล้ว เขาตบโต๊ะอย่างโกรธจัด และเอานิ้วชี้จมูกตะโกนใส่หลี่ฝาง

"ไอ้เวรเอ้ย! คุณอาศัยกำลังยุทธที่มากของตัวเอง กล้ารังแกคุณฉินและคุณหยาง! คุณจะถูกประณามจากการกระทำเช่นนั้น!"

ในสายตาของ จ้าวเฉียนฉินวี่เฟยกับหยางฉงเป็นผู้หญิงที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสามาก พวกเขาจะไม่ทำอะไรที่ละเมิดจริยธรรมเช่นผู้หญิงสองคนมีสามีคนเดียวกัน ดังนั้นสิ่งเดียวที่อธิบายได้ก็คือหลี่ฝางใช้วิธีการที่ไม่เหมาะสม