บทที่ 1397 หญิงสองคน

“เห้อ ใครบอกคุณว่าฉันบังคับให้พวกเธออยู่กับฉัน ฉันก็เหมือนกับคุณ ชอบฉินวี่เฟย และหยางฉงมากๆ เพื่อพวกเธอฉันยอมแลกด้วยชีวิตของฉันเอง เรื่องต่างๆระหว่างเราสามคนมันซับซ้อน และฉันไม่อยากบอกคุณในฐานะคนนอก”

“ยังไงก็ให้คุณจำไว้ ฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายพวกเธอสักคน ฉันรับปากในสิ่งที่ฉันสัญญาไว้กับพวกเธอและจะทำให้ได้ ฉันคือหลี่ฝางในชีวิตนี้จะมีผู้หญิงเพียงสองคนเท่านั้น คือฉินวี่เฟย และหยางฉง”

สิ่งที่หลี่ฝางพูดนั้นแน่วแน่และดุเดือด และรูปลักษณ์ที่มั่นใจของเขาทำให้ จ้าวเฉียน รู้สึกว่าเขาถูกบดบังในทันที

จ้าวเฉียนอายุ 26 ปีและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เขาได้นำออร่าของเด็กชายอัจฉริยะเป็นที่ชื่นชมและยกย่องจากคนรอบข้าง เป็นความภาคภูมิใจของพ่อแม่และเป็นแบบอย่างที่ดีจากปากของเพื่อนบ้าน

เขามีความมั่นใจในตัวเองมาก คิดว่าคู่ควรกับฉินวี่เฟยก็เพียงพอแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ณ ตอนนั้น ต่อหน้าหลี่ฝางตัวเองที่คิดว่าตนเป็นเลิศกลับรู้สึกต่ำต้อย

“คุณฉิน เป็นเหมือนที่เขาพูดจริง ๆเหรอ พวกคุณยินดีจะคบกับเขาใช่ไหม”

ถึงแม้หลี่ฝางจะพูดอย่างมั่นใจเช่นนี้ ในใจของจ้าวเฉียนก็ยังคงมีความหวังริบหรี่อยู่ และถามฉินวี่เฟยด้วยแววตาปรารถนา

Ps ชิราอิชิ ฮานาซากิก็คือผู้นำหญิงคนนั้น

ในตอนนี้ฉินวี่เฟยก็มองออกว่า จ้าวเฉียนมีแรงจูงใจซ่อนเร้นกับตัวเอง เธอไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ ในช่วงเวลานี้ จ้าวเฉียนดูแลเธออย่างดี แต่ฉินวี่เฟยกลับปฏิบัติต่อ จ้าวเฉียนเป็นเหมือนเพื่อนเสมอ สิ่งนี้จะทำให้เธอดีขึ้นได้อย่างไร?

“เห่อ จ้าวเฉียน ให้ฉันบอกความจริงให้นะ ฉันกับเสี่ยวฉงเป็นแฟนของหลี่ฝางจริงๆ และเราก็ยอมรับการมีอยู่ของกันและกัน พวกเราต่างก็รักหลี่ฝาง”

“เรื่องที่ฉันไม่ได้บอกคุณว่าฉันมีแฟนมาก่อน มันเป็นความผิดของฉันจริงๆ ฉันขอโทษ ทำให้คุณต้องผิดหวัง คุณเป็นคนดี แล้วคุณจะพบผู้หญิงที่คู่ควรที่จะให้คุณรัก”

ในเมื่อเรื่องมันผิดพลาดไปแล้ว งั้นก็อย่าปล่อยให้มันผิดพลาดต่อไป หัวใจของ จ้าวเฉียนไม่ได้เลว และฉินวี่เฟยก็ไม่อยากทำร้ายเขา

"คุณ...พวกคุณ..." หลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของฉินวี่เฟย จ้าวเฉียนก็รู้สึกเหมือนกับโดนฟ้าผ่าลงทัณฑ์

ในใจของเขาภาพลักษณ์ของฉินวี่เฟยที่สมบูรณ์แบบและไร้เดียงสาก็พังทลายลงทันที และเขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าผู้หญิงที่เขารักจะมีสามีร่วมกับคนอื่น มองไปที่ฉินวี่เฟยและหลี่ฝางด้วยใบหน้าที่ซับซ้อน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและคลื่นไส้

แววตาของเขาทำร้ายจิตใจของฉินวี่เฟยและหยางฉงอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะยอมรับกันและกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่สนใจสายตาของคนอื่น

เมื่อถูกคนมองด้วยสายตาที่น่ารังเกียจเช่นนี้ ในใจของฉินวี่เฟย และ หยางฉง ก็เหมือนถูกอุดด้วยหินก้อนใหญ่ หลี่ฝางก็เห็นความไม่สบายใจของพวกเธอ ก็รู้สึกโกรธในทันที และเสียงก็เริ่มดังขึ้นเล็กน้อย

“พอแล้ว ที่นี้ก็ไม่มีเรื่องของคุณแล้ว ถ้าคุณรับเรื่องของพวกเราไม่ได้ ก็ออกไปจากที่นี่ซะ ความรู้สึกของพวกเราไม่ได้ต้องการให้คนนอกมาชี้นำ”

คำพูดของหลี่ฝางทำให้จ้าวเฉียนได้สติขึ้นในทันที เห็นสีหน้าที่บาดเจ็บของฉินวี่เฟย เขาจึงตระหนักว่าพฤติกรรมของเขาเพิ่งทำร้ายฉินวี่เฟยและหยางฉง เวลานั้นเขาเริ่มรู้สึกลุกลี้ลุกลน

"วี่เฟย หยางฉง ฉันไม่ได้มีความหมายที่จะรังเกียจพวกเธอ เวลานั้นฉันแค่รับไม่ได้นิดหน่อย มันไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิด อย่าโกรธนะ โอเคไหม"

จ้าวเฉียนรีบขอโทษฉินวี่เฟยและหยางฉงอย่างกระตือรือร้น แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ชัดเจน