บทที่ 1398 งานแต่งงาน

ในทำนองเดียวกัน ฉินวี่เฟยมีความคิดแบบเดียวกับหยางฉง เธอไม่อยากไปเผชิญหน้ากับคนทั้งโลกเลยจริงๆ เรื่องบางอย่างรู้แค่ตัวเองก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกให้โลกรู้ ยิ่งไปกว่านั้นแค่งานแต่งงาน จะจัดหรือไม่มันไม่สำคัญ ที่สำคัญที่สุดคือหลี่ฝางจริงใจกับพวกเขาก็พอแล้ว

“วี่เฟย ทำไมคุณก็...” หลี่ฝางดูไม่ค่อยมีความสุข ฉินวี่เฟยตอนนั้นก็พูดไม่ออก สักพักก็ถอนหายใจหนักๆ แล้วพูดว่า “งั้นเรื่องนี้รอฉันกลับมาจากเผากู่ก่อนค่อยว่ากัน” ถึงตอนนั้นถ้าพวกเธอไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ผมก็จะแล้วแต่พวกคุณ เอาญาติและเพื่อนมาเป็นพยานก็พอ”

แม้ว่าฉินวี่เฟยและหยางฉงจะต้องเผชิญกับสายตาแปลก ๆ ของคนอื่นไม่ช้าก็เร็ว แต่หลี่ฝางก็ไม่อยากที่จะบังคับพวกเขาให้เผชิญหน้า สามารถสบายใจได้นานเท่าไหร่ก็สบายใจเท่านั้น

"แล้วผิงอันล่ะ?ตอนนี้เขาเป็นอย่างไร?ร่างกายของเขาไม่น่าจะมีอาการอื่น ๆ ใช่ไหม"

เกลี้ยกล่อม ฉินวี่เฟย และ หยางฉงเสร็จ หลี่ฝางถึงเริ่มสนใจลูกชายของเขา

“เขาอยู่กับแม่ ร่างกายแข็งแรงดี ต้องดื่มนมวันละหลายๆครั้ง และตอนนี้เขาน้ำหนักขึ้นมาแล้ว ไม่ต้องพึ่งกล่องสำหรับทารกเพื่อรักษาโภชนาการแล้ว”

เมื่อพูดถึง เสี่ยวผิงอัน ใบหน้าของหยางฉงก็แสดงความรักที่เป็นของแม่ แม้ว่าเสี่ยวผิงอันจะมีประสบการณ์ความเป็นความตายในประเทศญี่ปุ่นมาก่อน แต่ก็รอดจากภัยพิบัติมาได้ หลังจากนั้นก็มีความสุข

นับตั้งแต่ที่เสี่ยวผิงอันกลับประเทศ สมรรถภาพทางกายก็ดีขึ้นมาก น้ำหนักก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น เดิมจำเป็นต้องอยู่ในกล่องสำหรับทารกอีกสองสามวัน แต่ตอนนี้กลับออกมาเร็วกว่าปกติ

นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งที่หยางฉงและฉินวี่เฟยผลัดกันดูแลเสี่ยวผิงอัน พอไม่ได้เจอเพียงไม่นานก็อดที่จะคิดถึงไม่ได้

เพียงเพราะพวกเขารู้ว่าหลี่ฝางกำลังจะแต่งงานกับชิราอิชิ ฮานาซากิเพื่อไม่ให้เสี่ยวผิงอันตกใจ ถึงได้ส่งเขาไปอยู่กับเมี๋ยวชุ่ย

“สุขภาพของแม่น่าจะดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม เรื่องของพ่อเขารู้หรือเปล่า”

พูดถึงเมี๋ยวชุ่ย หลี่ฝางก็มีความกังวลในใจ เรื่องของหลี่ต๋าคางก็ไม่รู้ว่าเมี๋ยวชุ่ยรู้รึป่าว ถ้ารู้ว่าหลี่ต๋าคางไม่กลับมาแล้ว กลัวว่าเมี๋ยวชุ่ยจะเสียใจจนขาดใจตาย

“พวกเรายังไม่ได้บอกเรื่องของพ่อให้แม่ฟัง แม้ว่าตอนนี้ร่างกายเธอจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถรับการสะเทือนจิตใจได้มากเกินไป ดังนั้นพวกเราจึงรอให้คุณกลับมา แล้วค่อยให้คุณไปคุยกับแม่”

ฉินวี่เฟยนึกถึงเมี๋ยวชุ่ยที่ยังคงรอให้หลี่ต๋าคางกลับมา และคิ้วที่สวยทั้งสองข้างก็ม้วนเป็นปมขึ้นมา

เพื่อปกปิดเมี๋ยวชุ่ย พวกเขาใช้ความพยายามและความคิดไปอย่างมาก ทุกวันก็จะเอาเสี่ยวผิงอันมาเปลี่ยนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ไม่ให้ไปคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของหลี่ต๋าคาง

“โธ่ ลำบากพวกเธอเลย แม่อยู่ไหน ให้ผมไปพูดละกัน สักพักพวกคุณก็พาผิงอันกลับห้องไป”

หลี่ฝางถอนหายใจและพูดอย่างช่วยไม่ได้ กระดาษยังไงก็คุมไฟไว้ไม่ได้ ดังนั้นการที่จะปิดบังเมี๋ยวชุ่ยจึงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แต่ตามที่หลี่ฝางรู้เกี่ยวกับเมี๋ยวชุ่ย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลี่ต๋าคาง เมี๋ยวชุ่ยก็จะมีปฏิกิริยาแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

จากนั้นหลี่ฝางกับ ฉินวี่เฟยและหยางฉงก็มาถึงห้องของเมี๋ยวชุ่ย ในตอนนั้นเมี๋ยวชุ่ยกำลังเล่นอยู่กับเสี่ยวผิงอัน ทันทีที่เห็นหลี่ฝาง เมี๋ยวชุ่ยก็ตกใจในทันที

“ลูก! ในที่สุดลูกก็กลับมาสักที แม่คิดถึงเธอมากเลย! ทำไมมือถึงหยดล่ะ ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ?ร้ายแรงไหม ให้ฉันดูเร็ว”

เมี๋ยวชุ่ยกอดหลี่ฝางไว้แน่น แสดงถึงความคิดถึงและเป็นห่วงหลี่ฝาง เมื่อเห็นว่าหลี่ฝางได้รับบาดเจ็บ เขาก็รีบจับมือมองดูอาการบาดเจ็บอย่างกังวลใจ

มองไปที่เมี๋ยวชุ่ยที่เป็นห่วงตัวเอง หลี่ฝางรู้สึกอึดอัดมาก เขาจะบอกเมี๋ยวชุ่ยยังไงดีเรื่องที่หลี่ต๋าคางถูกนำตัวไปอีกโลกหนึ่งแล้ว

“แม่ ได้เวลาให้นมผิงอันแล้ว ฉันกับพี่วี่เฟยพาเขาไปก่อน คุณกับพี่หลี่ฟางคุยกันไปก่อน เดี๋ยวพวกเราค่อยมาทีหลัง”