บทที่ 144 หยกเขียวจักรพรรดิให้กันเหมือนของตลาดนัด?

บทที่ 144 หยกเขียวจักรพรรดิให้กันเหมือนของตลาดนัด?

สวีเถิงเฟย?!

ทุกคนล้วนอึ้งกันไปหมด คนนี้เป็นสวีเถิงเฟย ลูกมหาเศรษฐีที่มีชื่อเสียงของเมืองเอก พ่อของเขาสวีเจิ้งหรุงเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง

เมื่อสวีเถิงเฟยเดินเข้ามา กลุ่มของส้งเสียงก็กรูกันเข้ามา

ลูกมหาเศรษฐีแบบนี้ พวกเขาต้องตีสนิทสักหน่อย

แต่สวีเถิงเฟยก็เพียงตอบรับตามมารยาท จากนั้นก็จ้องมองไปที่ตัวของลู่หลุ่ย แล้วถามอีกครั้ง: “คนสวย ฉันขอดูจี้ที่อยู่บนคอของเธอหน่อยได้มั้ย?”

“หืม?” ลู่หลุ่ยไม่รู้จะยังไงดี ก็เลยมองไปที่หลี่ฝาง เห็นได้ชัดว่าจะให้หลี่ฝางตัดสินใจแทนเธอ

หลี่ฝางส่ายหัว มองไปที่สวีเถิงเฟยแล้วกล่าว: “ไม่ได้”

“หลี่ฝาง นายบ้าไปแล้วเหรอ? นายรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร?” โจวเจ๋กัดฟันมองหลี่ฝาง

หลี่ฝางกล่าวอย่างไม่แยแส: “เขาเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันละ?”

โจวเจ๋อึ้งไปชั่วขณะ เขาเกือบจะลืมไปแล้ว หลี่ฝางคนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องดื้อรั้น เขาเคยไว้หน้าใครที่ไหนกันละ?

สองสามวันก่อนได้ยินมาว่า หลี่ฝางยังได้ทำร้ายมู่เสี่ยวไป๋ คิดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ โจวเจ๋ก็รู้สึกว่า หลี่ฝางปฏิเสธสวีเถิงเฟย ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

สวีเถิงเฟยมองหลี่ฝาง แล้วถามอย่างใจเย็น: “นายเป็นแฟนของเธอเหรอ?”

หลี่ฝางพยักหน้า: “ใช่”

“ฉันขอดูแค่แวบเดียวเอง สีหน้าของสวีเถิงเฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อย: “ทำไม่ขี้เหนียวจัง?”

“หลี่ฝาง นายก็ให้คุณชายสวีดูหน่อยเถอะ มองดูแค่แวบเดียวมันไม่สึกหรอหรอก” ส้งเสียงเดินมาข้างหน้า พูดเกลี้ยกล่อม

“คุณปู่ของคุณชายสวีเป็นนักสะสมของเก่าที่มีชื่อเสียงของเมืองเอก คุณชายสวีติดตามท่านปู่สวีมาตั้งแต่เด็ก ก็ต้องมีความรู้อยู่บ้าง ในเมื่อคุณชายสวีอยากดูจี้ของแฟนนาย ไม่แน่จี้นี้อาจจะเป็นสมบัติล้ำค่าก็ได้นะ” ส้งเสียงกล่าว

เมื่อส้งเสียงพูดจบ โจวเจ๋ก็ได้พูดเสริมขึ้นอีกประโยค

หลี่ฝางคิดในใจ: จี้นี้เป็นสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว ยังต้องให้คนอื่นมายืนยันอีกเหรอ? นี่มันเป็นของที่ซูเปอร์สตาร์ที่หลี่อะไรสักอย่างมอบให้พ่อของเขา พ่อของตัวเองได้มอบมันให้กับลู่หลุ่ย จะเป็นของปลอมได้อย่างไรกัน

หลี่ฝางเดินไปตรงหน้าลู่หลุ่ย แล้วตบที่บ่าของเขา: “เราไปดูทางโน้นกันเถอะ”

สวีเถิงเฟยขมวดคิ้ว โมโหอย่างอดไม่ได้: “ต่อให้นายเป็นแฟนของเธอ นายก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเธอมั้ง?”

สวีเถิงเฟยรีบเดินไปข้างหน้า ไปขวางทางของลู่หลุ่ยกับหลี่ฝางไว้ ยิ้มให้กับลู่หลุ่ยอย่างสุภาพ สวัสดี ฉันชื่อสวีเถิงเฟย คุณปู่ของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญและชื่นชอบของเก่าของเมืองเอกแห่งนี้ ฉันติดตามปู่มาหลายปี ก็พอมีความรู้และชื่นชมหยกโบราณเป็นอยู่บ้าง สามารถให้ฉันชื่นชมจี้บนคอของเธอหน่อยได้หรือเปล่า?”

“ขอโทษด้วยนะคะ การตัดสินใจของเขา ก็ได้แทนการตัดสินใจของฉันแล้ว” ลู่หลุ่ยกล่าวอย่างยิ้มๆ มองไปที่หลี่ฝาง

สีหน้าของสวีเถิงเฟยมืดมนลงทันที จ้องมองคอของลู่หลุ่ยโดยไม่ขยับ

“มองอะไรละ? อันธพาลเหรอ?!” หลี่ฝางใช้มือปิดหน้าอกของลู่หลุ่ยเอาไว้ จ้องมองสวีเถิงเฟยอย่างดุดัน

สวีเถิงเฟยหน้าแดงทันที แล้วกล่าว: “ขอโทษด้วย สิ่งที่ฉันดูคือจี้ คุณอย่าเข้าใจผิด”

“หลีกไป!” หลี่ฝางกล่าวอย่างเย็นชา

สวีเถิงเฟยมองหลี่ฝาง ตั้งแต่เล็กจนโต ยังไม่มีใครกล้าพูดกับตัวเองแบบนี้ นายคนนี้เป็นใคร?

“ฉันบอกให้นายหลีกไป นายหูหนวกหรือไง?” หลี่ฝางกล่าวขึ้นอีกครั้ง

สวีเถิงเฟยลังเลไปสักพัก ก็หลีกทาง

สวีเถิงเฟยคิดว่า จี้นี้หลี่ฝางต้องเป็นคนให้เธออย่างแน่นอน และหยกเขียวจักรพรรดิที่ดูดีขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องหลายสิบล้าน สามารถที่จะมอบจี้หลายสิบล้านให้คนอื่น จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

ดังนั้น สวีเถิงเฟยไม่อยากที่จะล่วงเกินนายคนนี้

“เขาชื่ออะไรนะ?” หลังจากที่หลี่ฝางจากไป สวีเถิงเฟยก็กลับมาถาม

“เขาชื่อหลี่ฝาง”

หลี่ฝาง? สวีเถิงเฟยขมวดคิ้วเข้าหากัน คิดไปสักพัก จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น: “หรือว่าเขาจะเป็นหลานของคุณท่านหลี่เจียเฉิน?”

“คุณชายสวี คุณเข้าใจผิดแล้ว เขาก็เป็นแค่คนนอกคอกคนหนึ่งเท่านั้น” ส้งเสียงกับโจวเจ๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

“คนนอกคอกเหรอ?” คนนอกคอกทำไมถึงมาที่นี่ได้ละ?” สวีเถิงเฟยอดไม่ได้ที่จะถาม

“ผมเป็นคนพาเขามาเอง พาเขามาเปิดหูเปิดตาหน่อย” โจวเจ๋พูดจบ ก็นึกถึงเรื่องที่หลี่ฝางล่วงเกินสวีเถิงเฟยเมื่อกี้ เขากลัวว่าสวีเถิงเฟยจะโกรธเขาไปด้วย ก็รีบพูดเสริมขึ้น: “คุณชายสวี แต่ผมกับเขานั้นไม่สนิทกัน”