บทที่ 146 คนที่มีGlobal black card

บทที่ 146 คนที่มีGlobal black card

บอดี้การ์ดมองตู้เฟย แล้วก็หันไปมองหลี่ฝาง ยังคงพูดกับหลี่ฝางต่อ: “คุณผู้ชาย ช่วยแสดงการ์ดเชิญของคุณหน่อยครับ”

“ฉันไม่มีการ์ดเชิญ” หลี่ฝางหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“คุณผู้ชาย หากว่าคุณไม่มีการ์ดเชิญ ก็ขอเชิญคุณออกไปจากรีสอร์ตด้วยครับ รีสอร์ตของเรายังไม่เปิดเป็นทางการ คนนอกยังเข้าไม่ได้ครับ” บอดี้การ์ดยังคงรักษาท่าทีที่สุภาพเอาไว้

“หลี่ฝาง ได้ยินหรือยัง บอกให้นายไสหัวออกไปไง” ตู้เฟยหัวเราะเสียงดัง

คนที่อยู่ในรีสอร์ต ก็ได้ถูกดึงดูดให้มองมา

“มีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้ว”

“เจ้าหมอนี่เข้ามาได้ไงเนี่ย?”

“ดูผู้หญิงคนนั้นสิ ใส่ชุดกีฬามาร่วมงานปาร์ตี้ ช่างตลกจริงๆ เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นผู้หญิงที่นอกคอกแบบนี้”

แต่ว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยไม่เบา แค่แต่งตัวนิดหน่อย อาจจะเป็นสาวงามคนหนึ่งก็ได้

เวลานี้ บอดี้การ์ดได้เดินเข้าไปข้างกายหลี่ฝาง ได้ทำท่าทางที่เรียนเชิญ: “คุณผู้ชาย เชิญคุณออกไปด้วย”

หลี่ฝางเปิดปากพูด: “แล้วทำไมไม่ตรวจของพวกเขาละ?”

บอดี้การ์ดกวาดมองไปที่ผู้คน จากนั้นก็ยังคงพูดกับหลี่ฝาง: “คุณผู้ชาย เชิญคุณออกไปด้วย ไม่อย่างนั้น พวกเราต้องใช้มาตรการความรุนแรงแล้ว”

“อะไรคือมาตรการความรุนแรง?” หลี่ฝางถาม

“ตามชื่อก็คือการบังคับให้คุณออกไป” บอดี้การ์ดกล่าว

หลี่ฝางเป็นอันเข้าใจ บอดี้การ์ดคนนี้ ก็เป็นคนที่ดูถูกคนเหมือนกัน

ก็เพียงเพราะว่าการแต่งกายของตัวเองกับลู่หลุ่ยนั้นแย่ไปหน่อย ดังนั้นบอดี้การ์ดจึงสงสัยฐานะของพวกเขา

เพราะว่าการแต่งตัวของตู้เฟยกับหยูเถิงนั้นดูไฮโซ ดังนั้นบอดี้การ์ดไม่กล้าแม้แต่จะสงสัย เพราะกลัวว่าจะล่วงเกินพวกหยูเถิงและตู้เฟย

หลี่ฝางคิดในใจ คนที่มองคนอื่นต่ำแบบนี้ ไม่เหมาะที่จะเป็นบอดี้การ์ดในรีสอร์ต

ก็ไม่รู้ว่าเจ้าโง่อย่างถังหยู่ซวนไปไหนเสียแล้ว โทรศัพท์ไปก็ไม่รับ ตอนที่หลี่ฝางกำลังจะโทรหาหลี่ต๋าคางนั้น ปรากฏว่าสวีเถิงเฟยได้ก้าวออกมา

“พวกเขาเป็นเพื่อนของผมเอง” สวีเถิงเฟยเข้ามาแล้ว ก็พูดกับบอดี้การ์ด

บอดี้การ์ดได้ยินแล้ว: “ก็กลัวทันที ขอโทษครับ คุณชายสวี พวกผมไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนของคุณ”

“เข้าใจผิด เข้าใจผิด ขอโทษด้วยครับ คุณผู้ชาย” บอดี้การ์ดก้มหน้าขอโทษหลี่ฝางกับลู่หลุ่ย

“ที่แท้ก็เป็นเพื่อนของสวีเถิงเฟยหรอกเหรอ”

“สวีเถิงเฟยนี่มันยังไงกัน ทำไมถึงได้พายาจกสองคนนี้เข้ามา ดูโลโก้บนชุดกีฬาของผู้หญิงคนนั้นสิ โลโก้ตัวอักษรที่ปั๊มผิดแล้ว ชุดกีฬายังใส่ของก็อป?”

“ฮ่าๆ จริงๆ ด้วย”

ขณะที่ผู้คนหัวเราะหลี่ฝางกับลู่หลุ่ยนั้น ก็หัวเราะเยาะสวีเถิงเฟยด้วย

หยูเถิงขมวดคิ้ว สวีเถิงเฟย: “พวกเขาเป็นเพื่อนนายจริงเหรอ?”

“แล้วนายรู้จักชื่อของพวกเขาหรือเปล่า?” หยูเถิงถาม

“ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้ว เขาชื่อหลี่ฝาง เธอชื่อลู่หลุ่ย” สวีเถิงเฟยชี้ไปที่หลี่ฝางกับลู่หลุ่ย

สีหน้าของหยูเถิงมืดมนลงทันที

หยูเถิงหันหน้าไปมองตู้เฟย ตู้เฟยพยักหน้า กระซิบบอก: “ผู้หญิงคนนั้นชื่อลู่หลุ่ยจริง”

ถ้าพูดแบบนี้ ก็แสดงว่าสองคนนั้นเป็นเพื่อนของสวีเถิงเฟยจริงๆ?

แบบนี้แล้ว หยูเถิงก็ไม่สามารถที่จะไล่พวกเขาออกไป

หยูเถิงส่ายหัว มองไปที่ตู้เฟยแล้วกล่าว: “น้องชาย แค้นนี้วันหลังค่อยช่วยนายชำระละกัน”

ตู้เฟยก็รู้ความไม่น้อย พยักหน้ากล่าว: “ไม่เป็นไรครับ พี่ชาย ถึงอย่างไรสองสามวันนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว เขาก็เรียนที่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เหมือนกัน”

“เขาก็เรียนที่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่?” สนุกละงานนี้ หยูเถิงยิ้มอย่างชั่วร้าย

และหลังจากที่หยูเถิงกับตู้เฟยหันหลังเดินจากไปแล้ว หลี่ฝางก็มองไปที่สวีเถิงเฟยแล้วถาม: “นายเป็นใคร?”

“เหมือนฉันจะไม่รู้จักนายนะ”

“ฉันไม่รู้แม้กระทั่งนายชื่ออะไร”

หลี่ฝางหันหน้าไปทางลู่หลุ่ย แล้วถาม: “ลู่หลุ่ย เธอรู้จักเขามั้ย?”

ลู่หลุ่ยนิ่งไปสักพัก มองหลี่ฝาง คิดในใจ คนเขากำลังช่วยพวกเราอยู่ หากเราบอกว่าไม่รู้จักเขา แบบนี้ไม่เท่ากับฉีกหน้าเขาเหรอ?

แบบนี้มันดูไม่ค่อยจะเหมาะนะ

แต่ในเมื่อหลี่ฝางบอกว่าไม่รู้จัก ลู่หลุ่ยก็ต้องพูดตามว่าไม่รู้จัก

แน่นอน ลู่หลุ่ยก็ไม่รู้จักสวีเถิงเฟยจริงๆ

ลู่หลุ่ยจึงได้พูดอย่างจำยอม: “ฉันก็ไม่รู้จักเขา”

ฉึบ ภาพที่เหมือนในละครได้ปรากฏขึ้นมาแล้ว สวีเถิงเฟยโดยฉีกหน้าในงาน