ตอนที่ 148
บทที่ 148 ทวงความยุติธรรมให้หลี่ฝาง
October 21, 2026
บทที่ 148 ทวงความยุติธรรมให้หลี่ฝาง
สายตาที่ลุงเฉียนมองบอดี้การ์ด ช่างน่ากลัวมาก
บอดี้การ์ดถูกสายตาของลุงเฉียนทำให้กลัว เขารีบปล่อยมือออกจากคอของหลี่ฝาง วางหมัดลง
ในสายตาของบอดี้การ์ด ลุงเฉียนเป็นคนใจดีมากมาโดยตลอด เขาไม่เคยแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบนี้
แต่วันนี้ทำไมเป็นแบบนี้?
ก็เพราะเจ้าหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนจนนอกคอกคนหนึ่งเหรอ?
ลุงเฉียนที่สุขุมหนักแน่น ทำไมจึงร้อนรนขนาดนี้
บอดี้การ์ดมองแจกันลายครามที่แตกอยู่บนพื้น รีบร้อนพูดขึ้นมา: “ลุงเฉียน แจกันลายครามนี้ไม่ใช่ผมทำแตกครับ”
“เขาครับ เขาเป็นคนโยนครับ”
บอดี้การ์ดชี้ไปที่หลี่ฝาง แล้วกล่าว: “ลุงเฉียน หากลุงไม่เชื่อ พวกคุณชายหยูเป็นพยานให้ผมได้นะครับ”
เวลานี้พวกหยูเถิงไม่มีใครพูดเลย
ลูกมหาเศรษฐีอย่างหยูเถิง ความสามารถของเขา อาจจะเป็นการสังเกตสีหน้าคน
คนโง่ยังสามารถดูออก ลุงเฉียนไม่ได้มองไปที่พื้นเลย สายตาของเขา ห่วงใยหลี่ฝางตลอดเวลา
ลุงเฉียนไม่ได้สนใจแจกันลายคราม สิ่งที่เขาสนใจคือหลี่ฝาง
“เสี่ยวฝาง นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” ลุงเฉียนมองหลี่ฝาง ถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง
หลี่ฝางส่ายหัว แล้วกล่าว: “ไม่เป็นไรครับ”
“ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี” ลุงเฉียนจึงได้โล่งอก
หากหลี่ฝางเป็นอะไรขึ้นมา ความรับผิดชอบของตัวเองต้องมากเป็นเท่าตัว
จากนั้น สีหน้าลุงเฉียนก็เปลี่ยนทันที หันหน้ามองไปที่บอดี้การ์ด
แม่ว่าลุงเฉียนดูแล้วจะเป็นคนมีอายุแล้ว แต่จู่ๆ ที่เขาโกรธ ร่างกายก็ได้แผ่รังสีความโหดร้ายออกมา
เสียงดังเพี้ย
ลุงเฉียนได้ใช้ฝ่ามือตบไปที่หน้าของบอดี้การ์ด แล้วสั่งสอนด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ: “ไอ้สารเลว แกอยากตายใช่มั้ย?”
“ลุงเฉียน แจกันลายครามพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือของผมจริงๆ เจ้าหนุ่มคนนี้มันอาละวาด แล้วเป็นคนโยน” บอดี้การ์ดพูดอย่างน้อยใจ
ถึงตอนนี้แล้วเขายังคิดว่า ที่ลุงเฉียนตบเขา เพราะเรื่องแจกันลายคราม
“นายรู้มั้ยว่าเขาเป็นใคร?” ลุงเฉียนชี้ไปที่หลี่ฝาง แล้วถาม
บอดี้การ์ดเพิ่งจะเข้าใจ แล้วรีบถาม: “ลุงเฉียน เขาคือ?”
หลี่ฝางสะดุ้ง นึกว่าลุงเฉียนจะเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของเขาเสียแล้ว
ปรากฏลุงเฉียนบอกว่า: “เขาคือเพื่อนของนายน้อยของพวกเรา!”
“แกมันไอ้สารเลว กินดีหมีดีเสือเข้าไปหรือไง ถึงกล้าไล่เพื่อนของนายน้อย?” ลุงเฉียนกล่าวอย่างเย็นชา
“นายน้อย?”
“หรือว่าจะเป็นหลานชายของคุณท่านหลี่?”
“คิดไม่ถึงเลย เจ้าหนุ่มที่สารรูปดูไม่ได้คนนี้ กลับมีหัวนอนปลายเท้า”
หลายคนแอบตกใจ ภาวนาอยู่เงียบๆ ในใจ โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ล่วงเกินหลี่ฝาง ไม่อย่างนั้น ก็เท่ากับว่าได้ล่วงเกินคนชายตัวจริงไปด้วย
“เสี่ยวฝาง นายบอกลุงมาสิ ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง?” ลุงเฉียนกล่าว
หลี่ฝางได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ให้ลุงเฉียนฟังโดยละเอียด
หลังจากที่ลุงเฉียนฟังจบ ก็ถีบบอดี้การ์ดล้มลงบนพื้นโดยตรง: “ฉันจ้างแกมาปกป้องดูแลคน ไม่ได้ให้แกมาทำร้ายคน”
“ในเมื่อนายรู้สึกว่าตัวเองเก่งขนาดนั้น มา มาสู้กับฉัน!”
ลุงเฉียนพูดอย่างเสียงดัง การถีบของเขา ทำให้บอดี้การ์ดกระเด็นไปไกลหลายเมตร
พวกหยูเถิง ล้วนตกใจกันหมด
ตาแก่คนนี้ ดูแล้วไม่ธรรมดาจริงๆ!
บอดี้การ์ดตกใจมาก รีบกล่าวขึ้น: “ลุงเฉียน ผมผิดไปแล้ว”
เล่นตลกอะไรกัน ตอนที่คัดเลือกบอดี้การ์ดนั้น เขาได้เคยปะทะฝีมือกับลุงเฉียนมาแล้ว
คุณสมบัติของบอดี้การ์ดที่ได้อยู่ต่อ ต้องสามารถต่อสู้กับลุงเฉียนเกินสิบกระบวนท่า ตอนนั้นทหารที่ปลดประจำการมาสมัครตั้งหลายร้อยคน แต่คนที่ผ่านกันคัดเลือกมีเพียงยี่สิบคน
คนที่ถูกเลือกมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์
บอดี้การ์ดรู้สึกว่า ถือว่าลุงเฉียนยังออมมือให้แล้ว ยังไม่ได้ลงมือจริงๆ
หากลงมือจริงๆ อย่าว่าแต่สิบกระบวนท่าเลย ตัวเองนั้นคงไม่สามารถสู้กับลุงเฉียนเกินสิบวินาที
แบบนี้ถึงจะเป็นยอดฝีมือจริงๆ
“ใครอนุญาตให้บอดี้การ์ดทำร้ายคน?” ใบหน้าของลุงเฉียนดุร้ายมา ถามไปหนึ่งประโยค
สีหน้าของตู้เฟยกับหยูเถิง เปลี่ยนไปจนดูไม่ได้เลย
หลี่ฝางหัวเราะเห่อๆ มองไปที่ตู้เฟยกับหยูเถิง: “ทำไม กล้าทำไม่กล้ารับเหรอ? แบบนี้คือเตรียมตัวจะเป็นเต่าหัวหดแล้วใช่มั้ย?”