บทที่ 183 ร่วมหุ้นเปิดบริษัท

“หลี่ฝาง นายคงไม่ได้กำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม?”

นาทีนี้ โจวหยางรู้สึกไม่อยากจะเชื่อแล้ว

โดยเฉพาะที่หลี่ฝางบอกว่าเงินสิบล้านเป็นค่าขนม นี่ก็ฟังดูเกินจริงไปหน่อย......

แต่ว่าโจวหยางกับหลี่ฝางรู้จักกันมาหลายปี เขารู้สึกว่าหลี่ฝางไม่เหมือนคนที่ชอบคุยโม้โอ้อวด วันนี้เป็นอะไรไป?

“ทำไม ไม่เชื่อฉัน?” หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ

“หลี่ฝาง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อนาย แต่นายพูดเกินจริงไปหน่อย การเปิดบริษัทถือเป็นเรื่องใหญ่ ทำไมมาถึงปากนายแล้ว อย่างกับแค่เปิดร้านสะดวกซื้อ บอกจะเปิดก็เปิดเลย เหมือนเด็กเล่นขายของเกินไปแล้วมั้ง?”

“ยังมีอีก นายไปเอาเงินสิบล้านมาจากไหน?”

โจวหยางพูดด้วยความสงสัย

ตอนนี้โจวหยางรู้แล้ว หลี่ฝางไม่ได้ถูกลอตเตอรี่เลย เขาก็แค่ขายที่ดินไปผืนหนึ่ง ทำกำไรได้สามล้านกว่าในทันที

สามล้านกว่า หักรถเบนซ์ G-Class คันนั้นออก ก็เหลือแค่ล้านกว่าแล้ว

โจวหยางไม่เชื่อว่าหลี่ฝางมีเงินสิบล้าน

หลี่ฝางกดเสียงให้ต่ำลง แล้วยิ้มออกมา: “โจวหยาง นายน่าจะรู้เรื่องเกี่ยวกับมหาเศรษฐีลึกลับของตงไห่อยู่บ้างใช่ไหม?”

“ฉันเป็นคนตงไห่ จะไม่รู้ได้อย่างไร? ล่าสุดเขาเพิ่งลงทุนไปหลายหมื่นล้านในตงไห่ ข่าวดังมาถึงเมืองเอกแล้วด้วย” โจวหยางพูด

“ความจริงแล้ว ฉันเป็นลูกชายเขา” หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ

“นายพูดอะไรน่ะ?” โจวหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง มองไปที่หลี่ฝางด้วยความประหลาดใจ: “นายว่านายเป็นลูกชายของมหาเศรษฐีลึกลับ?”

หลี่ฝางพยักหน้า

โจวหยางยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดว่า: “หลี่ฝาง คำล้อเล่นนี้ของแกใหญ่ไปแล้วนะ”

โจวหยางรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ถึงอย่างไร มหาเศรษฐีลึกลับมีเงินมากเกินไป เฉพาะตงไห่เมืองเล็กๆแห่งนี้ ก็ลงทุนไปสองหมื่นกว่าล้านแล้ว

เงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้น เศรษฐีทั่วไป ใครกล้าเล่น?

แม้แต่มหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในเมืองจีนยังไม่กล้าทำอย่างนี้เลยมั้ง?

โจวหยางประมาณการ มูลค่าสินทรัพย์ของมหาเศรษฐีลึกลับคนนี้ เกรงว่าอย่างน้อยคงต้องมีหลายแสนล้าน

หลี่ฝางบอกว่าเขาเป็นลูกชายของมหาเศรษฐีท่านนี้ โจวหยางรู้สึกว่ามันเป็นภาพลวงตาในความฝันมากเกินไป ไม่มีความรู้สึกของความเป็นจริงเลยสักนิด

“นายไม่เชื่อ?” หลี่ฝางถาม

“ไม่เชื่อ” โจวหยางส่ายหน้า

หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ พูดว่า: “นายรู้ไหมว่าพ่อของตู้เฟย ตู้ต้าไห่ล้มละลายอย่างไร?”

“รู้”

โจวหยางพยักหน้า: “ได้ยินว่าตู้ต้าไห่ถูกมหาเศรษฐีลึกลับหลอกเอา การลงทุนทั้งหมดที่ทำ กลายเป็นฟองอากาศไปหมด......”

“แล้วทำไมมหาเศรษฐีลึกลับคนนั้นถึงต้องกลั่นแกล้งตู้ต้าไห่ล่ะ?” หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ

“ฉันสอบเอนทรานซ์ได้คะแนนแค่สี่ร้อยกว่า แต่กลับเข้าสุ่ยมู่ได้ นายไม่รู้สึกแปลกใจสักนิดเลยเหรอ?” หลี่ฝางถามต่อ

“เพราะอะไรฉันถึงกล้าผลาญเงินเหมือนผลาญดิน ซื้อรถหรูราคาสองล้านกว่า เลี้ยงข้าวพวกนายมื้อหนึ่งกล้าใช้จ่ายเงินเป็นแสนๆ หรือนายคิดจริงๆว่าฉันเป็นคนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพอมีเงินนิดหน่อยก็ทำตัวโอ้อวด?”

หลี่ฝางหยิบกุญแจรถปอร์เช่ดอกนั้นขึ้นมา: “รู้ไหมว่านี่รถอะไร?”

“ปอร์เช่” โจวหยางตอบ

เขาเป็นถึงทายาทเศรษฐี เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้จักปอร์เช่

“พูดเจาะจงหน่อย นี่คือปอร์เช่ 918 ราคาขายของมันอยู่ที่ประมาณสิบห้าล้าน แต่ซื้อขึ้นมาจริงๆ ราคามันเกือบจะถึงยี่สิบล้าน” หลี่ฝางพูด

“รถคันนี้ไม่ใช่ของถังหยู่ซวนเหรอ?” โจวหยางเหลือบมองไปที่ถังหยู่ซวน

ถังหยู่ซวนยิ้มอย่างอายๆ: “ความจริงรถคันนี้เป็นของหลี่ฝาง หลี่ฝางรู้สึกว่ารถคันนี้ดูเด่นเกินไป ก็เลยโอนเป็นชื่อฉันชั่วคราว”

“จากนั้นก็ซื้อรถเบนซ์ G-Class คันหนึ่ง”

ถังหยู่ซวนพูดจบ โจวหยางมองดูหลี่ฝางด้วยความประหลาดใจ: “กลัวว่าจะเด่นเกินไป ดังนั้นเลยซื้อรถเบนซ์ G-Class?”

แล้วรถเบนซ์ G-Class ไม่เด่นเหรอ?

เบนซ์ G-Class ก็ราคาสองล้านกว่านะ!

ทายาทเศรษฐีทั่วไป ยังไม่มีปัญญาซื้อเบนซ์ G-Class เลยไหม?

โจวหยางกลืนน้ำลาย มองดูหลี่ฝาง: “นายเป็นลูกชายของมหาเศรษฐีลึกลับจริงๆเหรอ?”

นาทีนี้ โจวหยางเริ่มรู้สึกเชื่อขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

หลี่ฝางพยักหน้า

“งั้นก็หมายความว่า สาเหตุที่ตู้ต้าไห่ล้มละลาย เป็นความคิดของนาย?” โจวหยางมองดูหลี่ฝางแล้วถาม

“ไม่ใช่ความคิดของฉัน แต่ก็เป็นเพราะฉัน เพราะตู้เฟยหาเรื่องฉันหลายครั้งหลายหน พ่อฉันทนดูไม่ได้ เลยจัดการทำลายตู้ต้าไห่”

หลี่ฝางพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “เพราะถึงอย่างไรสาเหตุที่ตู้เฟยคุยโม้โอ้อวดที่ตงไห่ได้ ก็เพราะอาศัยว่าตัวเองมีพ่อรวยไม่ใช่เหรอ?”

“เมื่อพ่อของเขาล้มละลาย เขายังนับเป็นตัวอะไร?”

หลังจากที่หลี่ฝางพูดจบ ก็มองไปที่โจวหยาง แล้วถามอีกรอบ: “ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม?”

“เชื่อแล้ว” โจวหยางพยักหน้า

จากนั้น โจวหยางก็หัวเราะเหอะๆ: “พี่ชายฉันคิดมาตลอดว่าลูกชายของมหาเศรษฐีลึกลับคือถังหยู่ซวน ดูท่า พี่ชายฉันถูกพวกนายหลอกซะแล้ว”