บทที่ 214 ทำไมฉันต้องยกโทษให้นาย

บทที่ 214 ทำไมฉันต้องยกโทษให้นาย

“ขอโทษ?”

เมื่อได้ยินคำสามคำนี้ออกมาจากปากมู่เสี่ยวไป๋ หลี่ฝางก็ถึงกับงง จางกงหมิงก็งงเช่นเดียวกัน

มู่เสี่ยวไป๋เป็นคนเย่อหยิ่ง แต่เขากลับพูดขอโทษตน?

หลี่ฝางมองมู่เสี่ยวไป๋ คิดในใจ：ไอ้หมอนี้น้ำเข้าสมองหรือไงเหนี่ย?

แต่ไม่นาน หลี่ฝางก็เข้าใจ

บางที มู่เสี่ยวไป๋อาจจะรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของเขาแล้วก็ได้

พลางมองไปที่รถหรูแต่ละคัน หลี่ฝางคิดในใจ เจ้าของรถหรูพวกนั้น หรือว่าจะเป็นคนที่พ่อของตนพามานะ?

แน่นอน ว่าอาจจะเป็นตระกูลฉินที่พามา

แต่ไม่น่าจะเป็นตระกูลฉิน ถ้าหากเป็นตระกูลฉินละก็ ทำไมมู่เสี่ยวไป๋ต้องขอโทษเขาด้วยล่ะ！

“ขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย” มู่เสี่ยวไป๋พูดด้วยหน้าตาบึ้งตึง

มู่เสี่ยวไป๋ถูกโอ๋มาทั้งชีวิต ไม่เคยก้มหัวให้กับใคร ตอนนี้เขากลับก้มหัวให้คนอื่น?

เพราะว่าเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน มู่เสี่ยวไป๋จึงมีนิสัยยโสโอหัง ไม่เคยชินกับการก้มหัว

กลับกันหลี่ฝาง ลำบากแบบไหนก็เคยเจอมาแล้ว คำดูถูกแบบไหนก็โดนมาหมดแล้ว เป็นคนที่ยืดหยุ่น

หลี่ฝางส่ายหัวพลางยิ้ม มองไปทางมู่เสี่ยวไป๋： “มู่เสี่ยวไป๋ นายเรียกสิ่งนี้ว่าการขอโทษเหรอ?”

“ไม่มีความจริงใจเลยสักนิดจริงๆ ”

“ดูหน้านายสิ ทำหน้าอย่างกับพ่อตาย” หลี่ฝางพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ

“นาย！” เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของมู่เสี่ยวไป๋ ก็บึ้งมากกว่าเก่าทันที

มู่เสี่ยวไป๋กำหมัดตัวเองแน่น

ในขณะนั้นหลี่ฝางก็หัวเราะเหอะๆ ： “ทำไม นายยังอยากจะต่อยฉันเหรอ?”

“มาดิ ลองต่อยดูสิ” หลี่ฝางพูดยั่ว

มู่เสี่ยวไป๋ถึงกลับมาขอโทษเขา นั่นก็แสดงว่ามีความเป็นไปได้มากที่เขาจะรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของตน

หรือว่า เกิดกลัวตนขึ้นมา

ยังไงหลี่ฝางก็รู้จักมู่เสี่ยวไป๋ดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะโดนบีบบังคับอย่างมาก เขาคงไม่มาขอโทษตนหรอก

มู่เสี่ยวไป๋เกิดความกลัวแล้ว งั้นหลี่ฝางก็ไม่ต้องกลัวแล้ว

หลี่ฝางมองไปทางมู่เสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าติดตลก แล้วพูด： “ไม่กล้าใช่มั้ย? ถ้าไม่กล้านายก็อย่ากำหมัดสิ”

“กำหมัดซะแน่นขนาดนั้น นายอยากจะขู่ใครกัน！” หลี่ฝางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

มู่เสี่ยวไป๋ที่กำหมัดแน่น จู่ๆ ก็ผ่อนแรงลง

ในหัวของเขา ก็นึกคำที่คุณปู่พูดขึ้นมาได้

มู่เสี่ยวไป๋รู้ว่า ถ้าหากตนไม่ทำตามที่คุณปู่สั่งให้ทำ ถ้าคุณปู่ไม่ฆ่าเขาตาย ก็คงถูกไล่ออกจากตระกูลมู่

มู่เสี่ยวไป๋มีคู่อริอยู่เยอะมาก ถ้าไม่มีตระกูลมู่คอยหนุน เขาคงต้องตายแน่ๆ

“หลี่ฝาง ขอโทษนะ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย” มู่เสี่ยวไป๋ก้มหัว และงอตัวลง น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นสุขุมขึ้น เต็มไปด้วยความจริงใจ

จางกงหมิงที่เห็น ก็แอบตกใจ

ในใจของจางกงหมิง พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่กี่วันนี้ เขาติดตามมู่เสี่ยวไป๋ และได้รู้ถึงตื้นลึกหนาบางของตระกูลมู่

ในระยะเวลาไม่ถึงเดือน เขาก็พยุงตัวเองขึ้นมาได้ ทำให้ตนเองกลายเป็นคนใหญ่คนโตได้

วิธีแบบนี้ กลัวว่าจะมีแต่ตระกูลมู่ที่สามารถทำได้

แต่มู่เสี่ยวไป๋ ในฐานะผู้ที่มีตำแหน่งสืบทอดหัวหน้าตระกูลมู่ กลับก้มหัวให้หลี่ฝาง แล้วขอโทษ

ภาพนี้ จางกงหมิงรู้สึกว่าเป็นภาพที่เห็นได้ยาก

หลินชิงชิงก็วิ่งเข้ามา เห็นมู่เสี่ยวไป๋โค้งคำนับหลี่ฝางแล้วขอโทษ ในใจคิด ผีหลอกกลางวันแสกๆ แน่เลย?

“พี่ พวกเราไปเถอะ”

หลี่ฝางไม่ได้สนใจมู่เสี่ยวไป๋ แล้วหันไปพูดกับหลินชิงชิง

หลินชิงชิงพยักหน้า แล้วหันหลังกลับเดินตามหลี่ฝางออกไป

มู่เสี่ยวไป๋ก็ร้อนรน

คำสั่งที่มู่เสี่ยวไป๋ได้รับมาจากมู่เจิ้งถังคือ ไม่ว่ายังไง ก็ต้องได้รับการให้อภัยจากหลินชิงชิงกับหลี่ฝาง

ทั้งตระกูลมู่ มีใครกล้าขัดคำสั่งของมู่เจิ้งถัง?

แม้แต่พี่ชายของมู่เสี่ยวไป๋มู่เหวินตงยังไม่กล้าขัดเลย

มู่เสี่ยวไป๋รีบเดินนำหน้าไป ขวางทางเดินของหลี่ฝางกับหลินชิงชิง

“นายจะทำอะไรเหนี่ย?”

หลินชิงชิงมองมู่เสี่ยวไป๋ แล้วพูดอย่างโมโหเล็กน้อย： “เมื่อกี้นายบอกว่าให้ปล่อยฉันไปไม่ใช่เหรอ? เพิ่งผ่านไปกี่นาทีเอง นายก็จะกลับแล้วเหรอ?”

มู่เสี่ยวไป๋ส่ายหน้า แล้วพูด： “ฉันไม่ได้จะกลับคำ”