บทที่ 221 ผมมีบาร์มูลค่าสองพันล้าน

บทที่ 221 ผมมีบาร์มูลค่าสองพันล้าน

ถิงถิงบอกอย่างจนคำพูดว่า “มีสิ บ้านหมายเลขหนึ่งมีเนื้อที่กว่าหนึ่งพันสองร้อยตารางเมตรนะ ใหญ่กว่าที่นี่เป็นสามเท่า คุณจะซื้อเหรอ”

เพิ่งจะพูดจบ ถิงถิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เป็นการหัวเราะแบบเยาะเย้ย

“บ้านใหญ่ขนาดนี้ คุณยังรู้สึกว่าเล็กไป ช่างน่าขันจริงๆ”ถิงๆส่ายหน้า “อย่าว่าบ้านนี้ที่มีเนื้อที่สี่ร้อยกว่าตารางเมตรเลย ถึงจะแค่สี่สิบกว่าตารางเมตร ก็ต้องใช้เงินสองล้านกว่านะ”

“สองล้านกว่า ฉันว่าพวกคุณก็ควักออกมาไม่ได้หรอก”ถิงถิงพูดอย่างดูแคลน จ้าวเสี่ยวตาวได้ยินคำพูดของหลี่ฝาง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

จ้าวเสี่ยวตาวคิดในใจ เจ้าบ้านี่ ไม่มีเงินก็ช่างเถอะ แต่ยังคุยซะใหญ่โต

เมื่อกี้ที่จ้าวเสี่ยวตาวพูดสวนไป บ้านพักหลังนี้ใหญ่ไปหรือเปล่า

พอถึงปากของหลี่ฝาง กลับกลายเป็นว่าเล็กไปซะงั้น

นี่มันกำลังประชดตัวเองชัดๆ

จ้าวเสี่ยวตาวยิ้มเย็นพูดขึ้นว่า “หลี่ฝาง นายไม่มีเงินก็ยอมรับมาเถอะ จะเสแสร้งทำไม ยังรังเกียจว่าบ้านหลังนี้เล็ก นายอยากได้ใหญ่แค่ไหนกันเชียว”

“เมื่อกี้เธอบอกว่าบ้านหมายเลขหนึ่งหนึ่งพันสองร้อยกว่าตารางเมตร ผมรู้สึกว่า บ้านหมายเลขหนึ่งยังพอไหว”

หลี่ฝางมองจ้าวเสี่ยวตาว พูดอย่างเรียบเฉย “บ้านหมายเลขแปดก็ยกให้พวกคุณแล้วกัน ผมจะซื้อบ้านหมายเลขหนึ่งเอง”

“คำโบราณว่าไว้ เจ็ดขึ้นแปดลง เลขที่บ้านหลังนี้ มันไม่ค่อยมงคลเท่าไหร่”หยุดไปชั่วครู่ หลี่ฝางยังจงใจพูดขึ้นอีก

ตอนนี้เอง จ้าวเสี่ยวตาวทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาสบถคำหยายออกมาก “บ้าเอ๊ย นี่นายอยากทำให้ฉันกลัวงั้นเหรอ”

“แปดมีความหมายว่ารุ่งเรือง นายรู้หรือเปล่า”จ้าวเสี่ยวตาวใช้สายตาดุดันจ้องมองหลี่ฝาง ถิงถิงได้ยินคำพูดของหลี่ฝาง ก็โมโหเหมือนกัน

คำพูดของหลี่ฝาง เห็นได้ชัดว่าจงใจทำให้เสียเรื่องชัดๆ

ถิงถิงขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ดูก็ดูแล้ว ฉันว่าคุณรีบออกไปดีกว่า”

“ถ้าคุณยังไม่ไป ฉันจะเรียกร.ป.ภ.แล้ว อย่ามาทำลายบรรยากาศการดูบ้านของคุณชายจ้าว”ถิงถิงพูดแกมข่มขู่

“ช่างเถอะ ให้พวกเขาอยู่นี่แหละ ”เฉียนเป่าเอ๋อพูดขึ้นในตอนนี้เอง

“เป่าเอ๋อ คุณให้พวกเขาอยู่ต่อทำไม ”จ้าวเสี่ยวตาวถลึงตามองไปยังเฉียนเป่าเอ๋อ

“ฉันก็ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าเขามีอะไรบางอย่างน่าสนใจ”เฉียนเป่าเอ๋อมองไปยังหลี่ฝาง สายตามีแววซับซ้อนพูดขึ้นว่า “ฉันก็เคยเจอคนธรรมดาๆที่มันชอบอวดร่ำอวดรวยอยู่ไม่น้อย แต่คนธรรมดาอย่างนี้ พอถึงสังคมที่สูงกว่า ก็จะเปิดเผยฐานะเดิมออกมา”

“คุณดูเขาสิ ดูเป็นธรรมชาติมากนะ น้ำเสียงที่เขาพูดเมื่อกี้ เหมือนกับรังเกียจจริงๆที่บ้านนี้เล็กเกินไป ”

เฉียนเป่าเอ๋อเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ฉันรู้ เขาคงกำลังคุยโม้ อาจเป็นแค่นักต้มตุ๋นคนหนึ่งก็ได้”

“แต่บนตัวเขา เหมือนมีเสน่ห์บางอย่าง ที่ดึงดูดคนโดยเฉพาะ”เฉียนเป่าเอ๋อมองหลี่ฝางอย่างรู้สึกสนใจ

ได้ยินคำนี้ สีหน้าของจ้าวเสี่ยวตาวก็เขียวคล้ำลง

ภรรยาในอนาคตของเขา กล้าพูดต่อหน้าเขาว่า ผู้ชายอีกคนมีเสน่ห์ดึงดูดกว่า

เฉียนเป่าเอ๋อชื่นชอบหนังรักเรื่องหนึ่งมากที่สุด นั่นก็คือไททานิค

และหลี่ฝาง ก็เหมือนกับพระเอกในเรื่องไททานิค แจ็ค

ในหนังเรื่องไททานิค ตอนที่พระเอกเข้าร่วมงานสังสรรค์ของพวกคนรวย ไม่ได้รู้สึกขี้ขลาดหวาดกลัวเลยสักนิด กลับคุยโวโอ้อวด ทำตัวได้เนียนมาก

แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่แตกต่าง หลี่ฝางนั้นขี้โม้ แต่ก็โม้ได้เป็นธรรมชาติมาก

ในใจของจ้าวเสี่ยวตาวโมโหจนลุกเป็นไฟ แต่ก็ไม่กล้าใส่อารมณ์กับเฉียนเป่าเอ๋อ

เพราะการหมั้นหมายของทั้งสองตระกูลจ้าวเฉียน เป็นตระกูลจ้าวที่ทุ่มสุดกำลังเพื่อให้ได้มา ตระกูลจ้าวของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าต้องการดองกับตระกูลที่มั่งคั่งกว่า

ทั้งทางด้านการเงินและฐานะ ได้บ่งบอกถึงสถานะของครอบครัว

แม้ว่าภายหลังจะแต่งงานกันแล้ว ก็ต้องฟังเฉียนเป่าเอ๋อ ทีหลัง จ้าวเสี่ยวตาวต้องทนดูสีหน้าของเฉียนเป่าเอ๋อไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรก็ตาม

“พวกเราไปดูข้างบนกันเถอะ”เฉียนเป่าเอ๋อพูดขึ้น

ตอนที่พูด ยังมองไปยังหลี่ฝาง สายตานั้น เห็นได้ชัดว่ามีแววเชิญชวน

หลี่ฝางส่ายหน้า ปฏิเสธความหวังดีของเฉียนเป่าเอ๋อ “ช่างเถอะ ผมไม่ขึ้นไปดีกว่า”

“เป็นอะไรไป”เฉียนเป่าเอ๋อถามขึ้นอย่างอยากรู้ “ในเมื่อเข้ามาแล้ว ทำไมไม่ดูให้ทั่วล่ะ”

“ผมเพิ่งพูดไป บ้านหลังนี้ เล็กเกินไป ไม่เป็นอย่างที่ผมอยากได้ ฉะนั้นไม่ว่าข้างบนจะตกแต่งได้หรูหราแค่ไหน ผมก็ไม่สนใจ”หลี่ฝางพูดพลางส่ายหัว

“ไปกันเถอะ พวกเราออกไปเดินดูข้างนอกกัน”หลี่ฝางหมุนตัวกลับไป พูดกับหลินชิงชิง พูดจบ หลี่ฝางกับหลินชิงชิงก็เดินออกจากประตูบ้านไป

“เสแสร้งเก่งจริงๆ ผมโตมาขนาดนี้ ก็เพิ่งจะเห็นเป็นครั้งแรก”จ้าวเสี่ยวตาวรู้สึกทนไม่ได้

นี่มันยี่สิบกว่าล้านนะ บ้านสี่ร้อยกว่าตารางเมตร แต่หลี่ฝางรังเกียจบอกว่าเล็กเกินไป

“รังเกียจนั้นรังเกียจนี่ เหมือนกับว่าตัวเองจะมีปัญญาซื้อ ”จ้าวเสี่ยวตาวพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

“ตอนแรกอารมณ์ก็ดีๆอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้ถูกเจ้าบ้านี่ทำลายบรรยากาศซะหมด”

เฉียนเป่าเอ๋อกลับรู้สึกไม่ถือสา “ข้าวชนิดเดียวเลี้ยงคนหลายประเภท สังคมนี้ ไม่มีคนประเภทไหนบ้างล่ะ ฉันว่านะจ้าวเสี่ยวตาว ใจของคุณมันคับแคบไปหน่อยแล้วมั้ง เขาก็แค่บอกว่าบ้านหลังนี้มันเล็กไปหน่อย ก็ทำให้คุณโมโหซะขนาดนี้ ”