บทที่ 241 เข้าถ้ำเสือ

บทที่ 241 เข้าถ้ำเสือ

“เจ้านาย คุณเป็นตัวซวยหรือเปล่า?” ส้าวส้วยมองหลี่ฝาง และถามอย่างจริงจัง

“หมายความว่าไง?”

“คุณบอกว่าคุณไปถึงไหน ที่นั่นก็เกิดเรื่องขึ้น นี่ไม่ใช่ตัวซวย แล้วคืออะไร?”ส้าวส้วยหัวเราะ

“แต่คุณดีกว่าโคนันเยอะ โคนันไปถึงไหน ต้องมีคนตายที่นั่น”

“เกิดเรื่องกับจางกงหมิง ไม่ใช่เกิดเรื่องกับผม”หลี่ฝางอธิบายอย่างหมดหนทาง

“นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นกันอีก

“เกิดเรื่องกับจางกงหมิง เกี่ยวอะไรกันผม”

“เจ้านาย ผมคิดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณแล้ว”

ส้าวส้วยหันกลับมาและพูดว่า “ผมกลับไปดูเต้นรำ เมื่อกี้พึ่งเต้นได้แค่ครึ่งเดียว”

“คืนนี้ฉันเลี้ยงแฮมเบอร์เกอร์” หลี่ฝางพูดอย่างจนปัญญา

ส้าวส้วยยิ้มอย่างมีความสุข “เจ้านาย คราวหน้าก็พูดเร็วกว่านี้หน่อย”

จางกงหมิงวิ่งออกมา พึ่งรู้ว่าตัวเองไม่มีกุญแจรถ ช่วงเวลาฉุกเฉิน เขาหยิบอิฐก้อน ทุบกระจกรถG ของหลี่ฝาง แล้วมุดเข้าไป

เมื่อหลินชิงชิงไล่ตามมาถึง จางกงหมิงก็เสียกกุญแจกดปุ่มสตาร์ท และสตาร์ทรถเรียบร้อย

ในขณะนี้ หลี่ฝางได้พาส้าวส้วยไล่ตามมาถึง

“จางกงหมิงอยู่ไหน?” หลี่ฝางเห็นหลินชิงชิง พึ่งรู้ว่ารถเบนซ์G-Classของเขาหายไป

หลี่ฝางตื่นตระหนกทันที “จางกงหมิงขับรถของฉันไปแล้ว? แม่ง กุญแจอยู่กับฉัน เขาทำได้ยังไง?”

“ขึ้นรถก่อน” ส้าวส้วยไม่พูดเรื่องไร้สาระ รีบสั่งทันที

หลังจากขึ้นรถ หลินชิงชิงอธิบายว่า “อันที่จริงแต่ก่อนพ่อของฉันเป็นเซียนขโมยรถ จางกงหมิงติดตามพ่อของฉันมาตั้งแต่เด็ก ต้องเรียนรู้วิชานี้ไปแน่นอน”

“ยังมีเรื่องอย่างนี้” หลี่ฝางขมวดคิ้ว

ในขณะนี้ หลี่ฝางไม่มองเห็นรถเบนซ์G-Calssแล้ว จะไล่ตามก็ไม่ทันแล้ว

ส้าวส้วยเหลือบมองนาฬิกาของตัวเอง และสตาร์ทรถของตัวเอง

รถของส้าวส้วย จะดูเก่าแก่ไปหน่อย แต่ก็เร่งความเร็วได้เร็วมาก

ทันใดนั้น ก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วสุดขีด

“รถดัดแปลง?” หลี่ฝางพูดด้วยความเหลือเชื่อ

“ใช่แล้ว ผมทำสิ่งนี้โดยเฉพาะ” ส้าวส้วยพยักหน้า

“แค่รถเก่าๆนี้ มันคุ้มที่จะดัดแปลงเหรอ” หลี่ฝางยิ้มอย่างเหยียดหยาม

รถเก่าของส้าวส้วย ซื้อมาจากตลาดมือสอง และมีราคาเพียงหนึ่งหมื่นบาท

เป็นรถซานตาน่าที่คนอื่นขับมาเกือบสิบปี

รถอย่างนี้ มันคุ้มที่จะดัดแปลงไหม

“วันหน้าผมซื้อรถหรูให้นายหนึ่งคัน” หลี่ฝางพูด

“ซื้อแฮมเบอร์เกอร์ให้ผมกินอีกสองอันดีกว่า” ส้าวส้วยหัวเราะและปฏิเสธ

รถหรูเทียบแฮมเบอร์เกอร์ไม่ได้?

ดูเหมือนในสายตาของส้าวส้วย แฮมเบอร์เกอร์นี้มีค่ามากกว่าชีวิตเขา

ในเวลานี้ รถเบนซ์G-Class ปรากฏต่อสายตาของหลี่ฝาง

“รถเบนซ์G-Classของผม?” หลี่ฝางมองไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ใบหน้าของหลินชิงชิงก็ประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน

“นายทำได้อย่างไร?” หลี่ฝางหันหัวมา และมองส้าวส้วยอย่างเหลือเชื่อ

ส้าวส้วยหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ผมขับมั่วๆแหละ ใครจะรู้ว่าบังเอิญ เขาก็ขับรถมาในทิศทางนี้ด้วย”

ถนนเส้นที่ไปเขตเกาซิน มีหลายทาง

หลี่ฝางก็ไม่รู้ว่าจางกงหมิงจะไปทางไหน

ส้าวส้วยเดามั่ว?

หลี่ฝางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และโทรหาหวางเห้า “ทางฝั่งนายเตรียมพร้อมหรือยัง?”

“เตรียมพร้อมแล้ว พวกเราออกเดินทางจากประตูหลัง และหลีกเลี่ยงคนเฝ้าประตู” หวางเห้าพูด

หลี่ฝางติดตามหวางเห้า ได้กดจุดตำแหน่งที่อยู่

รถของหวางเห้า ปรากฏอยู่ด้านหลังหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ จางกงหมิงเริ่มเร่งความเร็ว

“เจ้านาย ต้องการแซงหรือไม่” ส้าวส้วยถามเบาๆ

“แค่ตามหลังก็พอ ไม่ต้องแซงเขา” หลี่ฝางพูด

ส้าวส้วยพยักหน้า และขับตามจางกงหมิงอย่างกระชั้นชิด มีหลายครั้งที่จางกงหมิงพยายามขับหนีส้าวส้วย แต่ก็ล้มเหลว

มุมปากของส้าวส้วย มีรอยยิ้มเหยียดหยาม

เขาขับรถด้วยมือข้างเดียว อีกข้างหนึ่งจับเครา ข้างหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัย

เร่งความเร็ว เลี้ยวกะทันหัน สีหน้าส้าวส้วย ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

หลี่ฝางนึกถึงเรื่องฉากในร้านอาบอบนวด