บทที่ 244 หลี่ฝางถูกเยาะเย้ย

บทที่ 244 หลี่ฝางถูกเยาะเย้ย

หินก้อนเล็กกระแทกเข้าที่ข้อมือของเสือ ทำให้ข้อมือของเขา กระแทกจนเป็นรอยเลือด

และหวางเห้า ได้ทิ่มเข็มพิษเข้าไปในคอของเสือ

เพียงครู่เดียว เส้นเลือดบนคอของเสือก็ปูดขึ้น และใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก

“สิ่งนี้ไม่ใช่ยาพิษ แต่ในเวลาอันสั้นสามารถทำให้คนชาทั้งตัว” ส้าวส้วยพูด

ดังนั้น ถ้านายต้องการฆ่าเขา ทางที่ดีคือใช้มีดฟันอีกที” ส้าวส้วยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และเตือนหวางเห้า

หลังจากที่หวางเห้าได้ยิน ก็เก็บมีดจากพื้นขึ้นมา ยิ้มอย่างเย็นชา

“ฆ่าเขาทำไม? แค่ทำให้เขาพิการก็พอ”

หวางเห้ายกมีดขึ้น แล้วลงมือทันที เส้นเอ็นแขนของเสือ เอ็นขา ตัดออกจนหมด

ขณะนี้ เสือกลายเป็นคนพิการอย่างสมบูรณ์

คนพิการคนหนึ่ง ไม่มีภัยคุกคามต่อหวางเห้า

แม้ว่าเสือจะสมควรตาย แต่หวางเห้าก็ไม่ต้องการที่จะเอาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยว

ในเวลานี้ คนของเสือ ต่างตกตะลึงกันหมด

ทุกคนต่างจ้องมองกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

ความแข็งแกร่งของส้าวส้วย ทำให้พวกหวาดกลัว

เสือพิการแล้ว ต้าเป่า เสี่ยวเป่าก็ตายหมดแล้ว… …

คนที่จะแบกภาระหนักก็ไม่มีแล้ว

ในวันนี้หวางเห้า สามารถยึดครองอาณาเขตของเสือได้สำเร็จ

สำหรับคนของห้าวหนาน หากปราศจากความช่วยเหลือของเสือ ก็ไม่กล้าที่จะหาเรื่องจางกงหมิงอีก

… …

เมื่อนำรถของตัวเองกลับมา หลี่ฝางก็ไปที่(วิลล่ากลางภูเขา)

ในเวลานี้(วิลล่ากลางภูเขา)นั้น มีนักศึกษาสาวสวยจำนวนมากมารวมตัวกัน

ในจำนวนนี้ คนที่หลี่ฝางรู้จัก มีหลี่เสี่ยวเสี่ยว หวางเหยา… …

เหตุใดเซี่ยลู่กับหลิวเฉียวเฉียวจึงมาที่นี่ด้วย?

มีสาวงามนับร้อย มาอยู่ตรงนี้

พวกเธอต่างก็มาสมัครเป็นวีเจ

หลี่ฝางใช้โอกาสที่คนเหล่านี้ไม่ทันสังเกต โดยใช้เส้นทางลับเดินเข้าไปวิลล่า

เมื่อพบโจวหยาง หลี่ฝางยิ้มและพูดว่า “ไม่เลวนี่ ในเวลาสั้นๆสามารถหาสาวงามได้มากมายขนาดนี้!”

“มันเป็นคุณงานความดีของคุณทั้งหมดไม่ใช่หรือ?”

โจวหยางยิ้มและพูดว่า “ผมไม่ได้ทำอะไร แค่โพสต์ในเน็ตเครือข่ายการรับสมัคร”

“วิลล่ากลางภูเขาหมายเลข1วิลล่าที่ดีขนาดนี้ ห้องพักและอาหารฟรี แค่ข้อเสนอนี้ ก็เพียงพอที่จะล่อใจแล้ว”

“บวกกับถู่โต้วยังเป็นแพลตฟอร์มการรับส่งข้อมูล ที่มีการดาวน์โหลดหลายสิบล้าน และผู้ใช้งานประจำวันก็มีมากถึงหลายล้าน วีเจที่เซ็นสัญญากับพวกเรา มันแตกต่างจากการเซ็นสัญญากับบริษัทสื่ออื่น”

“การเซ็นสัญญากับบริษัทสื่อธรรมดา เงินที่ได้มา แพลตฟอร์มจะแบ่งไปครึ่งหนึ่งของเงินที่ได้รับ ส่วนครึ่งหนึ่งที่เหลือ จะแบ่งเท่ากันระหว่างบริษัทสื่อกับวีเจ”

“สำหรับพวกเรา เป็นของแพลตฟอร์มโดยตรง แม้ว่าจะเป็นสามส่วนสิบ พวกเขาก็แบ่งได้ไม่น้อย”

หลังจากที่โจวหยางพูดจบ เขาก็เหลือบมองไปที่หลี่ฝาง และถามว่า “จริงสิ ที่คุณซื้อถู่โต้ว ใช้เงินเท่าไหร่?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลี่ฝางส่ายหัว

“พ่อฉันเป็นคนซื้อ” หลี่ฝางพูด

“ถ้าอย่างนั้นพ่อของคุณก็รักคุณมาก ผมถามพ่อของผม ท่านบอกว่า การประเมินค่าของถู่โต้ว อย่างน้อยก็หลายร้อยล้านผมบอกว่าถู่โต้วเชิญผมมาเป็นผู้จัดการ แต่ท่านก็ยังไม่เชื่อ” โจวหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

“หลายร้อยล้าน” ใบหน้าของหลี่ฝางเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันแพงไปหน่อย

แต่สำหรับตระกูลหลี่ ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่

“สักครู่ก็จะเริ่มรับสมัคร จะอยู่ด้วยกันหรือไม่?” โจวหยางถามหลี่ฝาง

หลี่ฝางส่ายหัว และพูดว่า “ช่างเถอะ เรื่องออกสังคม ปล่อยให้นายจัดการเอง”

หลี่ฝางหยิบตั๋วสถานตากอากาศกว่ายี่สิบใบออกจากอกเสื้อ วางไว้ตรงหน้าโจวหยาง

“นี่คืออะไร?” โจวหยางถาม

“ตั๋วสถานที่ตากอากาศ มีมากเกินไป ไม่รู้จะให้ใคร ฝากไว้กับนายดีกว่า ใครก็ตามที่สมัครผ่าน ก็มอบให้เธอหนึ่งใบ ถือเป็นสวัสดิการของบริษัท”

ทันทีที่หลี่ฝางพูดจบ เขาก็ถามโจวหยางว่า “พวกเรามอบตั๋วให้ รู้สึกขี้เหนียวไปไหม?”

โจวหยางหยิบมันขึ้น แล้วดู “ตั๋วสถานตากอากาศหลงเหมิง?”

“ใช่”

“ตั๋วใบนี้อยู่ในเน็ตราคาพุ่งขึ้นมาใบละหกพันกว่าแล้ว อีกอย่าง แม้ว่าจะหกพันกว่า ก็ไม่มีใครอยากขาย” โจวหยางเหลือบมองหลี่ฝาง พูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เพียงแต่ไม่ขี้เหนียว แต่กลับดูมีค่ามาก”

“เพราะว่า ผู้สมัครในวันนี้ ล้วนเป็นแค่วีเจที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง

ในขณะที่พูด สีหน้าของโจวหยาง ก็ตกตะลึง

โจวหยางเงยหน้าขึ้นมองหลี่ฝาง และพูดว่า “ว้าว หลี่ฝาง คุณล้อเล่นกับผมหรือเปล่า”

“ล้อเล่นอะไร?” หลี่ฝางถาม

“ตั๋วพวกนี้ของคุณ ล้วนแต่เป็นตั๋ววีไอพีสถานตากอากาศ คุณรู้ไหมว่าตั๋ววีไอพีใบนี้ราคาเท่าไหร่?” โจวหยางจ้องไปที่หลี่ฝาง อย่างน้อยก็ต้องเริ่มต้นหนึ่งแสน”

อีกอย่างไม่มีใครยอมขายให้คนอื่นต่อ!”

ไม่มีใครยอมขายให้ใคร หลี่ฝางรู้มานานแล้ว

ตั๋ววีไอพีประเภทนี้ ออกมาจากสถานตากอากาศ มอบให้ตงไห่ เมืองเอก ตระกูลที่มีชื่อเสียง ผู้ประกอบการธุรกิจรายใหญ่

คนเช่นนี้ จะขาดแคลนเงินหรือไม่?

คำตอบคือไม่แน่นอน

อย่างไรก็ตามราคาใบละหนึ่งแสน หลี่ฝางคาดไม่ถึงเหมือนกัน

หลี่ฝางถาม “ทำไมมันแพงจัง ก็แค่ตั๋วใบเดียวเอง?”

“ตั๋ววีไอพีประเภทนี้ หลังจากที่เข้าไปแล้วไม่เพียงแต่ให้คุณกินดื่มเล่นฟรีแล้ว ยังสามารถเข้าไปในสนาม พบกับดาราๆดังซึ่งๆหน้า เข้าร่วมในงานเลี้ยงตอนเย็น ปาร์ตี้ งานประมูล”

“อย่าบอกว่าหนึ่งแสน สำหรับคนอย่างพวกเรา ถ้าราคาเพิ่มอีกห้าเท่า มันก็คุ้ม”

โจวหยางเม้มริมฝีปาก และพูดว่า “เช่นเดียวกับตระกูลโจวของเรา ได้รับหนึ่งใบ และมันก็ตกอยู่ในมือของโจวเจ๋

“จะเป็นไร สถานตากอากาศนี้ตระกูลหลี่ของเราเป็นคนเปิด แม้นายจะไม่มีตั๋ว ก็สามารถเข้าไปได้”

หลี่ฝางตบไหล่โจวหยาง และปลอบใจ “นายเป็นน้องชายของฉัน ต่อไปสถานตากอากาศนายเข้าได้ตามสบาย”

“จริงๆเหรอ?”

“ฉันจะไปโกหกนายทำไม?” หลี่ฝางพูดจบ ก็เดินออกไป

ถือตั๋ววีไอพีสถานตากอากาศยี่สิบใบไว้ในมือ โจวหยางส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว