ตอนที่ 274
บทที่ 274 ความน่าเกรงขามของหลี่ต๋าคาง
October 21, 2026
บทที่ 274 ความน่าเกรงขามของหลี่ต๋าคาง
เมื่อสวีเถิงเฟยเงยหน้าขึ้นมาเห็นหลี่ฝางจังหวะนั้น เขาก็ตัวสั่นอย่างแรง
มีความรู้สึกร้อนตัวอย่างรุนแรง
หลี่ฝางหรี่ตาแล้วยิ้ม： “สวีเถิงเฟย พวกเราเจอกันอีกแล้ว”
“นั่นสิ ไม่เจอกันนาน......” สีหน้าของสวีเถิงเฟยผิดปกติเล็กน้อย
“ไม่กี่วันก่อนก็เจอกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หลี่ฝางยิ้มอ่อนพลางพูด： “ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนนั้นนายบอกกับฉันว่า ให้ตั้งตาคอย?”
“เหอะๆ ฉันคิดว่านายจะแก้แค้นฉันซะอีกนะ！” หลี่ฝางพูดหยอก
“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันไม่ได้ใจแคบแบบนั้น ถึงยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกัน เรื่องที่ไม่ดีพวกนั้น ก็ปล่อยให้มันผ่านไปตามสายลมเถอะ” สวีเถิงเฟยยิ้มอย่างเลิ่กลั่ก
“นั่นสิ” หลี่ฝางพูดพลางยิ้ม： “ให้เรื่องไม่ดีพวกนั้นทั้งหมด ผ่านไปตามลมเถอะ”
พูดจบ หลี่ฝางก็หันไปทางหวางเฉิน： “สวีเถิงเฟย ท่านนี้คือ?”
“หวางเฉิน พี่น้องฉันเอง” สวีเถิงเฟยพูดแนะนำ
หลี่ฝางยื่นมือไปทางหวางเฉิน พูดพลางยิ้ม： “สวัสดีครับ ผมชื่อหลี่ฝาง”
หวางเฉินลังเลอยู่ครู่ แล้วจึงยื่นมือไปจับมือหลี่ฝาง
หลังจากทักทายเสร็จ หลี่ฝางก็จากมา
หลังจากที่หลี่ฝางไปแล้ว หวางเฉินกับสวีเถิงเฟยถึงจะโล่งอก
หวางเฉินมองสวีเถิงเฟย แล้วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้： “นายแน่ใจเหรอว่าหมอนี่คือไอ้ขี้แพ้นั่น?”
“บ้าเหรอ ถ้ามันไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้นั่น ฉันจะไปฆ่ามันทำไม?” สวีเถิงเฟยพูดขึ้น
“แต่ทำไมเขาถึงได้มีออร่าดูดีขนาดนี้ ออร่าเยอะว่าฉันอีก......” หวางเฉินรู้สึกหวาดกลัวในใจอยู่ตลอด โดยเฉพาะตอนที่มองสายตาของหลี่ฝางเมื่อครู่ ทำให้หวางเฉินรู้สึกผิดปกติ
“นายว่า พวกชุนเซิงทำความแตกแล้วมั้ย? ไอ้หมอนั่นมันรู้เรื่องที่พวกเราจะฆ่ามันหรือยัง?” หวางเฉินถามอย่างกลัวๆ
“เป็นไปไม่ได้ ถ้าหากเขารู้ เมื่อกี้ยังจะคุยกับฉันอย่างใจเย็นได้เหรอ? คงจะซัดฉันไปนานแล้วจริงมั้ย?” สวีเถิงเฟยพูดอย่างดูถูก： “ฉันบอกแล้ว ว่านายอ่ะร้อนตัวเกิน”
“งั้นก็แปลก ทำไมพวกชุนเซิงยังไม่ออกมา......แม่งเอ๊ย โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด” หวางเฉินสบถขึ้นมาหนึ่งคำ
......
หลังจากที่เดินออกมาไกลแล้ว
ฉินวี่เฟยก็มองหลี่ฝางอย่างนับถือ แล้วพูด： “ยิ่งเห็นฉันยิ่งชื่นชมนายเลยจริงๆ”
“ทำไม?” หลี่ฝางถามพลางหัวเราะ
“ต่อคนที่ต้องการจะฆ่านาย แต่สีหน้านายกลับนิ่งได้ขนาดนี้ อย่างกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นแหละ เก่งจริงๆ นะเหนี่ย”
“คนรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเรา น้อยคนนักที่สามารถทำได้” ฉินวี่เฟยพูดขึ้น
“ถ้าหากฉันระเบิดอารมณ์ แล้วลงมือกับสวีเถิงเฟย......นั่นมีแต่จะทำให้สวีเถิงเฟยระวังตัวกับฉัน ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะทำอะไรเขาก็ยากแล้ว และตอนนี้ เขาคงจะวางใจและไม่ระวังฉันแล้ว”
หลี่ฝางหัวเราะอย่างเย็นชา แล้วพูดอย่างอวดดี： “ฉินวี่เฟย เธอเคยได้ยินคำพูดประโยคนี้มั้ย?”
ฉินวี่เฟยถาม： “ประโยคไหน?”
“สู้กันซึ่งหน้ารับมือได้ง่ายแต่ลูกศรที่ยิงมาจากที่ลับนั้นยากต่อการระวัง” หลี่ฝางพูดขึ้น： “ฉันก็คือคนที่ยิงลูกศรจากที่ลับนั่นแหละ”
ฉินวี่เฟยไม่ได้พูดอะไร เธอแค่รู้สึกว่า ครั้งนี้สวีเถิงเฟยแพ้แน่ๆ
ถ้าหากเปรียบหลี่ฝางเป็นสิงโต งั้นสวีเถิงเฟย อย่ามากก็เป็นแค่เสือชีตาห์
ถึงแม้สิงโตจะแข็งแกร่ง แต่เสือชีตาห์นั้นไว สามารถวิ่งหลบหลีกสิงโตได้
แต่เกรงว่า หลี่ฝางสิงโตตัวนี้ จะรู้วิธีหักห้ามใจ
เป็นแบบนี้ เสือชีตาห์สวีเถิงเฟย ไม่ช้าก็เร็วมันก็จะกลายเป็นอาหารของสิงโต
หลังจากที่หลี่ฝางส่งฉินวี่เฟยเข้าห้องพักผ่อนแล้ว ก็ได้พบกับลุงเฉียน
หรือสามารถพูดได้ว่า ลุงเฉียนคอยตามหลี่ฝางอยู่ตลอด
“ลุงเฉียน” หลี่ฝางเดินไปยังด้านหน้าของลุงเฉียน แล้วทักทาย
“เรื่องที่บ่อน้ำพุร้อน เสี่ยวจางเล่าให้ฉันฟังแล้ว”
สีหน้าของลุงเฉียนดูเคร่งขรึมสุดๆ ： “แล้วก็ ฉันบอกลูกพี่ใหญ่แล้วด้วย ลูกพี่ใหญ่กำลังเดินทางมาที่บ้านพักตากอากาศ”
“พ่อผมมาแล้วเหรอ?” หลี่ฝางถามขึ้น
“ใช่แล้ว ภายในครึ่งชั่วโมง ท่านก็คงถึง”
ลุงเฉียนมองหลี่ฝาง แล้วพูด： “เรื่องครั้งนี้ เป็นความเลินเล่อของฉันเอง ฉันคิดไม่ถึงว่าที่บ้านพักตากอากาศยังมีคนกล้าลงมือกับนาย”
“ตรวจสอบชัดเจนแล้วใช่มั้ย? เป็นฝีมือสวีเถิงเฟยใช่มั้ย?” ลุงเฉียนถามพลางขมวดคิ้ว
หลี่ฝางพยักหน้า： “ครับ”
“ตระกูลสวีกล้าดีจริงๆ ......” สีหน้าของลุงเฉียนเข้ม นัยน์แฝงไปด้วยความอาฆาต
“เขาไม่ได้กล้าหรอกครับ เขาก็แค่ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของผม” หลี่ฝางพูด พลางหัวเราะ
“เสี่ยวฝาง ให้ลุงไปฆ่ามันให้มั้ย?” ลุงเฉียนพูดขึ้นอย่างเย็นชา
：
：