ตอนที่ 277
บทที่ 277 หลุมพรางของหลี่ฝาง
October 21, 2026
บทที่ 277 หลุมพรางของหลี่ฝาง
ไม่ถึงครึ่งนาที ในกลุ่มของหลี่ฝาง ก็มีคนเข้ามาเป็นร้อยกว่าคน
“อั่งเปาล่ะ?”
“รีบส่งสิ ทุกคนรออยู่นะ!”
หลี่ฝางหัวเราะเหอๆ แล้วพูด: “โอเค ผมส่งสองหมื่นก่อน”
“โม้อะไรของนาย? ถ้านายกล้าส่งอั่งเปาสองหมื่น ฉันเรียกนายว่าพ่อเลย!” คนในกลุ่มพูดขึ้น
“อั่งเปาสองหมื่น ฉันไม่เคยเจออั่งเปาเยอะขนาดนี้มาก่อน มาเลย เจ้าของกลุ่ม!”
จำนวนคนในกลุ่ม ยังคงเพิ่มจำนวนอย่างไม่หยุด
“เข้าไปก่อน ถ้าหากหมอนั่นขายของ หรือว่าให้เราลงแอปอะไร พวกเราจะออกทันที” มีคนพูดขึ้นประโยคนึง
เมื่อจำนวนคนถึงสองร้อย หลี่ฝางก็ปิดกลุ่ม
“เอาล่ะ ทุกคนเตรียมตัว ฉันจะเริ่มส่งแล้ว”
หลี่ฝางพูดจบ ก็ส่งอั่งเปาจำนวนเงินสองหมื่น แบ่งออกสำหรับหนึ่งร้อยคน
เมื่อหลี่ฝางส่งอั่งเปาออกไป ก็ถูกแย่งทันที
ติ๋งติ๋งติ๋ง......
ไม่ถึงครึ่งนาที อั่งเปาจำนวนหนึ่งร้อยอัน ก็ถูกแย่งจนหมด
และทั้งหมดนั่น ก็เป็นจำนวนเงินสองร้อย!
“เหยดดด เศรษฐี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเคยแย่งอั่งเปาเงินเยอะๆ แบบนี้!”
“เจ้าของกลุ่ม ส่งอีก!”
“ใช่แล้ว ส่งอีก มือช้าไป แย่งไม่ทัน!”
หลี่ฝางหัวเราะเหอๆ แล้วพูดขึ้น: “หลังจากนี้สิบนาที ฉันจะแจกอีกครั้ง”
“โอเค รอ!”
“นั่งรออั่งเปา!”
ในตอนนี้ ทุกคนไม่อ่านหนังสือแล้ว ต่างคนต่างนั่งรอหลี่ฝางแจกอั่งเปา
ถึงแม้คนพวกนี้ ไม่ใช่คนจนอะไร แต่ว่าสามารถแย่งอั่งเปาได้หลายร้อย ก็รู้สึกแฮปปี้ดี
สวีเถิงเฟยกับหวางเฉินก็เข้ากลุ่มเช่นกัน และสามารถแย่งอั่งเปาของหลี่ฝางได้
“ไม่เลวนี่ พวกนายสองคนมือไวดีนี่” หลี่ฝางพูดพลางยิ้ม
หวางเฉินขมวดคิ้ว แล้วมองหลี่ฝาง: “นายนี่รวยจริง สองหมื่นนี้ ก็โยนทิ้งขว้างแบบนี้ นายไม่เสียดายเหรอ?”
“มีอะไรให้เสียดาย นี่แค่เล็กน้อย” หลี่ฝางพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน
สวีเถิงเฟยนอนอยู่หน้าหวางเฉิน แล้วพูด： “สงสัยเงินที่ขายที่ดินของเขา ยังใช้ไม่หมดนะ! ”
หวางเฉินพยักหน้า แล้วมองหลี่ฝาง： “ถ้างั้น นายแจกอีกครั้งสิ? ”
“ได้สิ นายเรียกฉันว่าพ่อ ฉันก็แจกอีก” หลี่ฝางพูดขึ้น
สีหน้าของหวางเฉิน เข้มขึ้นทันที
เขาตบโต๊ะ แล้วยืนขึ้นทันที ในขณะเดียวกัน มือของเขาก็กำหมัดแน่น แล้วมีท่าทีว่าจะลงมือกับหลี่ฝาง
แต่หลี่ฝางไม่กลัว ยังไงก็ยังมีมือดีอย่างส้าวส้วยอยู่ข้างหลังเขา
หวางเฉินเป็นลูกชายของเหยสง ติดตามพ่อมาตั้งแต่เล็กจนโต ก็เรียนรู้วิธีต่อสู้มาบ้าง
เมื่อกี้หลี่ฝางดูถูกเขา เขาก็เตรียมจะจัดการหลี่ฝาง
“หวางเฉิน นายอย่าวู่วาม” สวีเถิงเฟยรีบคว้าตัวหวางเฉิน
แต่หวางเฉิน ก็สะบัดสวีเถิงเฟยออก: “กลัวอะไร? ไอ้หมอนี่มันรนหาที่ก่อน!”
หวางเฉินกำหมัดแน่น จากนั้นก็ง้างหมัดขึ้น
แต่หลี่ฝางไม่แม้แต่จะหยีตา เขาแค่ยิ้มอ่อนที่มุมปาก
สีหน้าของหวางเฉิน ก็เหี้ยมขึ้นทันที
หลี่ฝางไม่สนใจหวางเฉิน ทำให้หวางเฉินยิ่งโมโห！
ไม่ต้องมาดูถูกคนอื่นแบบนี้！
ในขณะที่กำปั้นกำลังจะถูกชกออกไป วินาทีนั้นส้าวส้วยก็ผลักตัวหลี่ฝางออก จากนั้นก็ลงมือ ถีบเข้าไปที่ท้องของหวางเฉินเต็มๆ
เสียงดังผลัวะ ร่างของหวางเฉิน ก็ถูกถีบจนตกไปอยู่ใต้โต๊ะ ไถลออกไปหลายเมตร
“มีเรื่องกันเหรอ?”
ทุกคนเข้ามามุงดู
“เหยด นี่แม่งอย่างโหด！”
มีคนมุงหลายคน มองไปที่ส้าวส้วย ก็ถึงกับช็อก
“คนที่อัดคนนั่น หน้าตาหล่ออยู่นะ” มีผู้หญิงผมสั้นคนนึง มองส้าวส้วย ด้วยสายตาหลงใหล
ส้าวส้วยดูคูลสุดๆ หลังจากที่เขาเตะ ก็หุบขาเข้ามาทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้น
“ทุกคนไม่ต้องกลัวไป！”
“ฉันแจกอั่งเปาให้ ทุกคนใจเย็นก่อน”
หลี่ฝางยิ้ม แล้วรีบควักโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็ส่งอั่งเปาเข้ากลุ่มอีกสองหมื่น
：