บทที่ 294 นายอยากเป็นศัตรูกับตระกูลหลี่หรือ?

บทที่ 294 นายอยากเป็นศัตรูกับตระกูลหลี่หรือ?

หลี่ฝางดูออกว่า ในหัวใจของหลี่ซ่วยซ่วย ยังคงมีไห่เย่นอยู่

หลี่ฝางยังดูออกว่า ไห่เย่นไม่เพียงแต่เป็นหญิงสาวที่ดูถูกคนจนชอบคนรวย ยิ่งไม่มีความรักให้หลี่ซ่วยซ่วย

ดังนั้น หลี่ฝางจึงดึงหลี่ซ่วยซ่วยออกไป เพราะกลัวว่าหลี่ซ่วยซ่วยจะจับมือไห่เย่น

แต่ว่า พอหลี่ฝางจากไป หยิ่นเหล่ยก็ตกใจทันที

“คุณชายหลี่ ท่านอย่าพึ่งไป ท่านยังไม่ได้ยกโทษให้ผมเลย” หยิ่นเหล่ยคว้าแขนของหลี่ฝาง และพูดอย่างกระวนกระวายใจ

แม้ว่าหยิ่นเหล่ยจะเป็นคนที่ชอบเที่ยวเตร่ไปวันๆ ไม่มีทักษะความรู้ใดๆ แต่เขาก็รู้ดีอย่างหนึ่ง คนแบบไหนที่ล่วงเกินได้ และคนแบบไหนไม่ควรล่วงเกิน

คนที่มีสถานะอย่างหลี่ฝาง อยู่ในประเภทของคนที่ล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด

แม้ว่าต้าหัวกรุ๊ปจะเป็นธุรกิจชั้นนำในเมืองเป่ยไห่ แต่ถ้าเปรียบกับตระกูลหลี่ที่ยิ่งใหญ่ เทียบอะไรไม่ได้เลย

หากตัวเองทำให้ตระกูลหลี่ขุ่นเคือง… …

นั่นเท่ากับทำให้ต้าหัวกรุ๊ป มีศัตรูที่แข็งแกร่ง

ความประมาทเพียงเล็กน้อย จะทำให้ต้าหัวกรุ๊ปต้องเผชิญกับหายนะที่ไม่คาดฝัน

ดังนั้น ไม่ว่าในกรณีใด หยิ่นเหล่ยจะต้องได้รับการให้อภัยจากหลี่ฝาง

“ยกโทษให้นาย?”

หลี่ฝางหัวเราะเบาๆ “หลี่ซ่วยซ่วยพูดถูก หยิ่นเหล่ย นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย?พอเกิดเรื่อง เอาความรับผิดชอบทั้งหมด โยนให้ผู้หญิงคนหนึ่ง”

“นายรังแกหลี่ซ่วยซ่วย และตอนนี้ก็อยากปฏิเสธ? คิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง” หลี่ฝางมองหยิ่นเหล่ยอย่างเย็นชา และพูดอย่างคลุมเครือ

“ถ้าอย่างนั้นคุณชายหลี่ ท่านบอกมาว่าผมควรทำอย่างไร ท่านถึงจะพอใจ ถึงจะได้รับการให้อภัยจากท่าน” หยิ่นเหล่ยมองหลี่ฝางอย่างระมัดระวัง และถาม

“ก่อนอื่น นายเรียกพวกเราว่าสวะ… … ดังนั้น อีกสักครู่นายหาพู่กัน บนหน้าผากของตัวเอง เขียนคำว่าสวะ แล้วเข้าร่วมงานปาร์ตี้ในคืนนี้” หลี่ฝางพูด

หลังจากหยิ่นเหล่ยได้ยิน ก็หน้าถอดสีทันที

เขียนคำว่าสวะบนหน้าผากของตัวเอง นั่นหมายความว่ากำลังบอกทุกคนว่า ฉันก็คือสวะ?

หยินเล่ยพูดไม่ออก สิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ ตัวเองจะทำได้อย่างไร?

แต่ถ้าไม่ทำตาม ก็ไม่สามารถได้รับการให้อภัยจากหลี่ฝาง… …

หยิ่นเหล่ยลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า

ต้าหัวกรุ๊ปกับสถานตากอากาศแห่งนี้มีความร่วมมืออย่างใกล้ชิด เขารู้ดีว่าสถานตากอากาศแห่งนี้มีความแข็งแกร่งเพียงใด และรู้ว่าฐานะตัวตนของหลี่ฝางนั้นสูงส่งเพียงใด

ถ้าทำให้หลี่ฝางโมโห และทำลายความร่วมมือระหว่างสองตระกูล พ่อของตัวเอง คงจะถลกหนังของตัวเองแน่ๆ

“โอเค ผมจะเขียนเดี๋ยวนี้”

เมื่อหาพู่กันมา และกระจก ไม่ต้องให้คนอื่นทำ บนหน้าผากของตัวเอง เขียนคำว่าสวะ

หลังจากเขียนเสร็จ หยิ่นเหล่ยก็แสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เดินไปหาหลี่ฝาง “คุณชายหลี่ คุณดูว่าอย่างนี้ได้ไหม?”

หลี่ฝางดูแล้ว ก็หัวเราะเบาๆ

หยิ่นเหล่ยในปัจจุบัน แตกต่างจากคุณชายเหล่ยคนเมื่อกี้ที่หยิ่งยโส เหมือนเป็นคนละคน

“ประการที่สอง ฉันต้องการให้นายคุกเข่าลงและขอโทษหลี่ซ่วยซ่วย” หลี่ฝางพูดอย่างไม่แยแส

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินคำขอนี้ ใบหน้าของหยิ่นเหล่ย เปลี่ยนไปทันที

ใบหน้าของหยิ่นเหล่ย เต็มไปด้วยความโกรธ

หลี่ฝางจ้องไปที่หยิ่นเหล่ย “ทำไม นายไม่ยินยอม?”

หยิ่นเหล่ยมองสายตาที่หลี่ฝางจ้องมา ความโกรธบนใบหน้าของเขา ก็หายไปทันที แต่กลับมีรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“คุณชายหลี่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยินยอม แต่คำขอนี้ มันมากเกินไปหรือเปล่า?”

“ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่ง การคุกเข่ามันต้องทำให้พ่อแม่ จะคุกเข่าให้หลี่ซ่วยซ่วยได้ยังไง?” หยิ่นเหล่ยพูด พลางมองไปที่หลี่ซ่วยซ่วย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

หยิ่นเหล่ยพูดในใจอย่างเย็นชา คุกเข่าให้คนไร้ประโยชน์อย่างนี้ ฝันไปเถอะ?

จากก้นบึ้งของหัวใจ หยิ่นเหล่ยดูถูกคนอย่างหลี่ซ่วยซ่วย

“ยิ่งไปกว่านั้น เขาคงแบกรับไม่ไหว” หยิ่นเหล่ยอดไม่ได้ที่จะพูด

ใบหน้าของหลี่ฝางเย็นชา มองไปที่หยิ่นเหล่ย “หยิ่นเหล่ย เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ?”

“คุณชายหลี่ ผมบอกว่าหลี่ซ่วยซ่วยคงแบกรับไม่ไหวที่จะให้ผมคุกเข่าให้ คุณคิดดูสิ ผมเป็นถึงคุณชายใหญ่ของต้าหัวกรุ๊ป จะคุกเข่าให้เขาได้อย่างไร? แต่ถ้าคุกเข่าให้ท่าน ผมทำได้

“เอาอย่างนี้ไหม คุณชายหลี่ ผมคุกเข่าให้ท่าน ได้หรือไม่?”

อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ไม่ก้มหัวไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโต หยิ่นเหล่ยได้ติดตามพ่อของตัวเอง ได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง

นั่นคือการรังแกคนอ่อนแอและก้มหัวให้กับคนเก่ง

เมื่อพบผู้แข็งแกร่ง ต้องประจบสอพลอ!

ต้องทุ่มเททุกอย่าง เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามโปรดปราน

และเวลาเจอคนอ่อนแอ ก็ต้องรังแก ห้ามใจดีและใจอ่อน

สำหรับคนอย่างหยิ่นเหล่ย ศักดิ์ศรี มันไม่มีค่า