ตอนที่ 309
บทที่ 309 แกเป็นคุณชายหลี่?
October 21, 2026
บทที่ 309 แกเป็นคุณชายหลี่?
เมื่อเสี่ยวจางได้ยิน “ฆ่าคนแล้ว” สามคำนี้ ก็รีบวิ่งมาอย่างตื่นเต้น
บวกกับทางนี้ก็เป็นวิลล่าของหลี่ฝาง เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากกว่าเดิม
เสี่ยวจางวิ่งมาอย่างรีบร้อน เขาจำฉินหยีหรันได้ รีบกล่าวขึ้น: คุณนายมู่หรง? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
หลังจากที่ฉินหยีหรันแต่งเข้าบ้านของมู่หรงฉางเฟิง ก็ถูกเรียกว่า : ‘คุณนายมู่หรง’
“เอาล่ะ อย่าสนใจว่าใครมาอยู่ที่นี่ยังไง นายรีบเข้าไปดู น้องชายฉันจะถูกทำร้ายจนตายแล้ว!” ฉินหยีหรันถลึงตาใส่เสี่ยวจางไปหนึ่งที แล้วกล่าวอย่างรีบร้อน
“เพียงแต่พวกนายต้องระวังตัวหน่อยนะ ฝ่ายตรงข้ามมีมีด อาจจะเป็นนักเลง” นิ่งไปสักพัก ฉินหยีหรันก็ได้พูดกล่าวเตือน
“อะไรนะ นักเลง คุณพระคุณเจ้า คุณชาย คุณชาย........”
เสี่ยวจางได้ยินคำมีดและนักเลง ก็ตกใจจนหัวใจจะหลุดออกมาแล้ว
เสี่ยวจางไม่คิดอะไรเลย ก็วิ่งเข้าไปในวิลล่าโดยตรง เวลานี้ที่ห้องรับแขกของวิลล่า ในมือของหลี่ฝางถือมีดอยู่ ชี้ไปที่หน้าของฉินจื่อยี่แล้วกล่าว: “มา แกลองมาอวดดีกับฉันอีกครั้งซิ”
แม้ว่าหลี่ฝางก็เข้าใจ ฉินจื่อยี่ที่โกรธขนาดนี้ ก็เพราะตัวเองนอนกับน้องสาวของเขา
แต่แกไม่สนใจอะไรเลย แม้แต่คำอธิบายก็ไม่ยอมฟัง มาถึงก็ลงมือ ยังด่าอย่างเสียๆหายๆ นี่คือสิ่งที่แกทำไม่ถูก
บวกกับที่เขี่ยบุหรี่อันนั้น ปามาที่หัวของหลี่ฝางโดยตรง
แบบนี้ มันก็เกินไปมาก!
หลังจากที่เสี่ยวจางวิ่งเข้ามา หลี่ก็เก็บมีดให้เรียบร้อย
เดินไปที่โต๊ะ หลี่ฝางก็รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ดื่มมันลงไป มองเสี่ยวจางอย่างรังเกียจแล้วกล่าว: “ทำไมนายเพิ่งมา?”
“คุณชาย ผมทำงานไม่ได้เรื่อง ขอให้คุณยกโทษให้ด้วย”
“คุณชาย หัวของคุณเลือดออกแล้ว ผมจะโทรตามหมอมาเดี๋ยวนี้เลย ให้เขามาทำแผลให้คุณ เสี่ยวจางหยิบโทรศัพท์ออกมา” ก็โทรไปหาคุณหมอ
“ช่างเถอะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว อย่าไปรบกวนเขาเลย”
“อีกอย่าง ฉันแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่หนักหนา แกลองถามไอ้หมอนั่นดูว่าต้องการหมอมั้ย” หลี่ฝางมองไปที่ฉินจื่อยี่แล้วกล่าว
ตอนแรกนั้น ฉินหยีหรันเข้าใจว่าคุณชายที่เสี่ยวจากเรียกนั้น เรียกน้องชายของตัวเอง
ฉินจื่อยี่ก็เข้าใจว่าเรียกตัวเอง
แต่ตอนนี้นับว่าพวกเขานั้นเข้าใจแล้ว คนเหล่านั้นเรียกหลี่ฝางต่างหาก
“นายเรียกเขาว่าคุณชาย?” ชี้ไปที่หลี่ฝาง ฉินหยีหรันมองไปที่เสี่ยวจางด้วยสีหน้าที่ตกใจ
“ใช่ครับ เขาก็คือคุณชายหลี่ เป็นเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้” เสี่ยวจางกล่าวอย่างเรียบเฉย
“อะไรนะ?”
ฉินจื่อยี่กับฉินหยีหรันตกตะลึงในเวลาเดียวกัน เขาทั้งสองได้กล่าวออกมาพร้อมกัน: “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”
“เขา เขาเป็นหลานของคุณท่านหลี่หลี่เจียเฉิน?” ฉินหยีหรันไม่กล้าที่จะเชื่อเลย
ในสายตาของเขา หลี่ฝางมันก็เพียงยาจกคนหนึ่งเท่านั้น
ไม่ว่าจะมองยังไง หลี่ฝางก็ไม่เหมือนคุณชายของรีสอร์ตเลย
หลี่ฝางโบกมือ ให้เสี่ยวจางออกไป จากนั้นเขาจึงกล่าวขึ้น: “ยังไง แปลกใจมากใช่มั้ย?”
หลี่ฝางหัวเราะเห่อๆ นั่งลงตรงหน้าของฉินวี่เฟย จ้องไปที่ฉินหยีหรันแล้วถาม: :เธอยังจะแจ้งความจับฉันอีกมั้ย? หากจะแจ้งก็รีบแจ้งเลย”
“ยังมีนาย”
ตามมาด้วย หลี่ฝางก็มองไปฉินจื่อยี่ที่อยู่บนพื้น: “ยังอยากจะทำร้ายฉันอีกมั้ย? ตอนนี้ฉันจะไม่โต้ตอบแล้ว นั่งอยู่ตรงนี้ให้นายลงมือทำร้าย”
หลี่ฝางอ้าแขนออก พิงลงไปที่โซฟาโดยตรง
“หลี่ฝาง ทำไมนายไม่บอกแต่แรก?” ฉินจื่อยี่ตบก้นสองสามทีแล้วลุกขึ้นมา กล่าวด้วยสีหน้าที่ดูแย่เล็กน้อย
“ก็ใช่ไง นายเป็นคุณชายของตระกูลหลี่ ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่ตอนแรก?” บนใบหน้าของฉินหยีหรันก็คล้ำบ้างม่วงบ้าง
“เห่อๆ คนหนึ่งทันทีที่เข้าประตูมาก็ชี้หน้าด่าฉันและสาปแช่งเหมือนคนปากร้าย ยังจะแจ้งตำรวจอีก อีกคนเข้ามาก็ลงไม้ลงมือเลย ไอ้ฉันก็อยากจะบอก แต่ว่าพวกแกให้โอกาสฉันพูดเหรอ?” หลี่ฝางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์