บทที่ 315 คู่ชายหญิงหน้าไม่อาย

บทที่ 315 คู่ชายหญิงหน้าไม่อาย

ชายหญิงหน้าไม่อายคู่นี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นหลิวจินหยาง แฟนเก่าของเหมิงเหมิง และน้องสาวของหูเฟย

หลิวจินหยางหลังทุกขลาภได้รับแลมโบกินี่คันนั้นมาครอบครองโดยไม่คาดฝัน เขาจึงอวดเบ่งขึ้นมา ในมือยังหนีบกระเป๋า LV เข็มขัดคาดของ Gucci แบรนด์เนมไปทั้งตัว แต่กลับเชยอย่างมาก ดูแล้วคล้ายกับลูกชายหน้าโง่ของเจ้าของที่ดิน

“รีบยกเข้ามา ฉันเดินตั้งครึ่งวัน จนคอแห้งหมดแล้ว”

หลิวจินหยางนั่งลง ก่อนตบโต๊ะอย่างโมโหใส่เจ้าของร้าน

ภายในร้านถือว่าไม่ยุ่งมาก แต่ยังมีแขกหลายโต๊ะที่มาถึงก่อนหลิวจินหยาง เมื่อเจ้าของร้านยกโจ๊กเย็น ไปให้กับแขกคนอื่น หลิวจินหยางโมโหอย่างหนักขึ้น “แม่งมันเถอะ ไม่สนใจคำพูดของฉันหรือไง?”

“ฉันคอแห้งจะตายแล้ว ไม่ได้ยินหรือไง?”

“เอาโจ๊กเย็นในมือแกยกมาให้ฉัน ไม่งั้นฉันจะล้มโต๊ะของแก”

หลิวจินหยางก็บ้าพอตัว ไม่ดูว่าที่นี่คือถิ่นของใคร กล้าพูดจาโอหัง

เถ้าแก่ร้านกลับซื่อสัตย์ เขาเผยสีหน้าหนักใจออกมา ก่อนรีบเอ่ยขอโทษหลิวจินหยาง “เถ้าแก่ คุณโปรดรออีกไม่กี่นาทีนะครับ โจ๊กเย็นของเรา จะถูกยกมาให้คุณเร็วที่สุดครับ”

“ส่วนโจ๊กเย็นในมือผม เป็นของแขกสองท่านนั้น พวกเรามาก่อนคุณ ขอโทษด้วยนะครับ”

เถ้าแก่ร้านยิ่งเกรงใจ หลิวจินหยางนั้นยิ่งดูแคลน

“อย่ามาเพ้อเจ้อ ฉันไม่สนว่าเรื่องหลักการมาก่อนมาหลังอะไรนั้น ฉันรู้เพียง ฉันคอแห้ง ต้องการดื่มโจ๊กเย็นสองถ้วยในมือแกนั้น เข้าใจไหม?”

หลิวจินหยางเอ่ยจบ กำหมัดแน่น เสียงดังกร๊อบแกรบ

“เฮ้ เอาโจ๊กเย็นมาให้ฉัน พวกแกรอไปก่อน ได้ยินไหม?” หลิวจินหยางมองแขกสองคนนั้นด้วยสีหน้าร้ายกาจ พร้อมเอ่ยขึ้น

แขกสองคนนั้นเห็นหลิวจินหยางโอหังขนาดนี้ ไม่กล้ายุ่ง จึงเอ่ยยอมถอย “เอาให้พวกเขาก่อนเถิด พวกเราไม่ได้คอแห้งขนาดนั้น”

“ฮ่าๆ ดูเขาสิมีเหตุผลขนาดไหน อย่ามัวนิ่งอยู่นั้น รีบยกโจ๊กเย็นมา” หลิวจินหยางหัวเราะอย่างภูมิใจ

เถ้าแก่ร้านจึงขยับฝีเท้า ยกโจ๊กเย็นมาให้หลิวจินหยาง

หลี่ฝางทนดูไม่ไหว กำลังจะลุกขึ้น กลับถูกลู่หลุ่ยดึงไว้ ลู่หลุ่ยส่ายหน้าให้หลี่ฝาง พร้อมเอ่ยว่า “อย่ายุ่งเลย ไม่ใช่เรื่องของเรา”

หลี่ฝางจึงล้มเลิก

“แม่งมันเถอะ ทำไมโจ๊กเย็นหวานขนาดนี้ คิดให้ฉันเป็นโรคเบาหวานหรือไง?” หลังดื่มไปสองคำ หลิวจินหยางด่าทออย่างรุนแรงขึ้น

เถ้าแก่ร้านเพียงเข้ามาอธิบาย “ขอโทษครับ เมื่อครู่แขกสั่งเป็นพิเศษ ชอบทานหวาน จึงให้ทางเราเพิ่มน้ำตาล”

“น้ำตาลไม่คิดเงินหรือไง แม่งมันเถอะ หวานขนาดนี้ ฉันจะทานยังไง”

หลิวจินหยางขมวดคิ้ว ยกโจ๊กเย็นคืนให้กลับแขกคนนั้น “ฉันไม่ติดความใจดีของแก โจ๊กเย็นถ้วยนี้คืนให้แก”

“แต่คุณดื่มไปแล้ว”

“ดื่มแล้วยังไง ทำไม แกรังเกียจว่าฉันสกปรกเหรอ รีบดื่มเข้า ไม่ดื่มฉันจะยัดเข้าปากแก” หลิวจินหยางมองคนนี้อย่างร้ายกาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างยิ่ง

“เอามาให้พวกเราใหม่สองถ้วย เร็วๆ ด้วยล่ะ”

“แม่มันเถอะ เสียอารมณ์จริงๆ หวานขนาดนั้น คิดฆ่าฉันหรือไง ฉันมาดื่มแก้กระหาย ไม่ได้มาทานของหวาน”

“ใช่ไหม พี่เสี่ยวน่าว?”

ยามเอ่ย หลิวจินหยางเปลี่ยนสีหน้า มองหูเสี่ยวน่าว น้องสาวหูเฟยอย่างอ่อนโยนเอาใจ

ต่อหน้าหูเสี่ยวน่าว หลิวจินหยางคนนี้ไม่กล้าเหิมเกริม

ก่อนหน้านี้ หลิวจินหยางทำตัวลอยชายมาตลอด นอนกับคนหนึ่งเหยียบอีกคนหนึ่ง แต่สุดท้ายเมื่อพบกับหูเสี่ยวน่าว หลิวจินหยางไม่กล้าเหิมเกริม

หูเสี่ยวน่าวหน้าตาไม่ดี รูปร่างอวบอ้วนเล็กน้อย และบนใบหน้ายังมีปานสองแห่ง

ความจริงเทียบกับเหมิงเหมิงเพื่อนสนิทของลู่หลุ่ยไม่ติด เพียงหน้าอกใหญ่กว่า นอกจากข้อดีจุดนี้ ไม่มีอะไร

ตอนแรกที่หลิวจินหยางต้องตาหูเสี่ยวน่าว เพราะถูกใจหน้าอกคู่นี้ ความจริงคิดเพียงลิ้มลอง ใครจะรู้ ลิ้มลองครั้งเดียว ตนถูกผลักลงไปในหลุมแล้ว

หากหลิวจินหยางกล้าทิ้งหูเสี่ยวน่าว หูเฟยต้องจัดการเขาจนตายแน่

แต่หลิวจินหยางคิดแล้ว เหมิงเหมิงแม้จะสวย แต่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า แตกต่างจากหูเสี่ยวน่าว แม้จะหน้าตาธรรมดา แต่มีพี่ชายที่เก่งกาจ พี่สะใภ้ยังเป็นคนในตระกูลสวี

อาศัยความสัมพันธ์ที่มีกับหูเสี่ยวน่าว หลิวจินหยางรู้สึกว่าหลังแต่งงาน อย่างน้อยตนไม่ต้องดิ้นรนถึงยี่สิบสามสิบปี