บทที่ 317 มู่เสี่ยวไป๋ออกจากโรงพยาบาล

บทที่ 317 มู่เสี่ยวไป๋ออกจากโรงพยาบาล

ก่อนหน้านี้จางกงหมิงโกรธเคืองหลี่ฝาง หากเขาไม่มีเรื่องใหญ่อะไร คงไม่ติดต่อหลี่ฝางแน่นอน

เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา สีหน้าของหลี่ฝางพลันเคร่งเครียดขึ้น เพราะเขารู้ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่

ลังเลอยู่ชั่วขณะ หลี่ฝางวิ่งออกมาจากร้านขายโจ๊กเย็น เมื่อมาถึงมุมไร้ผู้คน จึงกดรับสาย

“สะดวกคุยไหม?” จางกงหมิงเอ่ยเสียงเบา

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลี่ฝางรู้ว่าจางกงหมิงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่

พูดตามจริง หลี่ฝางกลัวที่สุดว่าจางกงหมิงและหลินชิงชิงจะเกิดอะไรขึ้น

คนหนึ่งอยู่ใต้อำนาจมู่เสี่ยวไป๋ คนหนึ่งถูกมู่เสี่ยวไป๋กัดไม่ปล่อย หลี่ฝางคิดฆ่าไอ้ลูกหมามู่เสี่ยวไป๋ทิ้งเสียจริง

“พี่หมิง ตอนนี้สะดวกแล้ว ฟังจากเสียงพี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลี่ฝางกังวล

“ช่างเถอะ อย่ามัวห่วงฉันเลย ฉันทำงานสายนี้มาหลายปี ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก นายห่วงตัวเองเถอะ” จางกงหมิงเอ่ยจบ เอ่ยเสียงเครียดว่า “มู่เสี่ยวไป๋ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

“เร็วขนาดนี้ นี่เพิ่งไม่กี่วันเอง ไหนบอกว่าแผลสองมีดนั้น ทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด?” หลี่ฝางขมวดคิ้ว นอกเหนือจากความคิดไม่ถึง ยังรู้สึกกดดันอีกด้วย

ตระกูลมู่ ถือเป็นหนึ่งในตระกูลที่ร้ายกาจที่สุดในเมืองเอก

และถือเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง ยากจัดการของหลี่ฝาง

รวมทั้งตอนนี้ต้องการกำจัดตระกูลสวี จัดการเหยสง เวลานี้มู่เสี่ยวไป๋ออกจากโรงพยาบาลแล้ว สำหรับหลี่ฝางถือว่าไม่ใช่เรื่องดี

หากกลุ่มอำนาจสามกลุ่มนี้ร่วมมือกัน หลี่ฝางปวดหัวแน่

“มู่เสี่ยวไป๋ออกจากโรงพยาบาลจริง อาการบาดเจ็บของเขา ปู่ของเขาทำการรักษาให้เป็นพิเศษ ต้องพูดว่านายท่านมู่คือหมอเทวดา กระทั่งผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลยังบอกว่าเขาคือเทวดา เห็นชัดว่าอย่างน้อยอีกหนึ่งอาทิตย์มู่เสี่ยวไป๋ถึงจะลงจากเตียงได้ ตอนนี้เดินได้แล้ว”

“ฉันบอกแกตามตรง มู่เสี่ยวไป๋ออกมา วันเวลาของฉันก็ไม่ดีแน่ ช่วยเหลืออะไรแกไม่ได้ บัญชีของเสือนั้น เขาต้องจัดการกับฉันแน่ นี่มันเป็นธรรมดา หากฉันเกิดเรื่อง เขาก็คงสอบถามเสือ แต่ข้างกายมู่เสี่ยวไป๋ไม่มีอัจฉริยะที่ร้ายกาจ มีแค่ฉันแล้ว ผ่านไปสักระยะ เขาต้องเห็นความสำคัญของฉันอีกครั้งแน่”

“ที่โทรหานาย ไม่ได้พูดแค่เรื่องพวกนี้กับนาย ฉันอยากบอกแกว่าอาศัยความเข้มแข็ง รังแกคนอ่อนด้อยกว่า หลักการนี้นายคงเข้าใจสินะ?”

“มู่เสี่ยวไป๋ซื้อมีดเถื่อนมาหลายกระบอก จากการคาดเดาของฉันและเสี่ยวโจว น่าจะเอาไปจัดการแก”

“นายต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้ถูกยิงหัวล่ะ ไม่งั้นพี่คงไม่ได้เจอแกแล้ว” จางกงหมิงเอ่ย

“แม่ง ผมเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุ้มค่าให้มันคิดถึงขนาดนั้นเหรอ จะจัดการผมยังต้องใช้ปืน” หลี่ฝางปวดหัว เพราะปืนไม่ใช่อาวุธที่ป้องกันได้

หากวันไหนเดินอยู่บนถนน มีคนยิงตนจากด้านหลัง ยิงที่ขาหรือแขนยังพอว่า อย่างมากแค่พิการ

แต่หากยิงหัวดังที่จางกงหมิงพูดนั้น ชั่วชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว

หลี่ฝางหนังศีรษะชาวาบ “พี่หมิง มู่เสี่ยวไป๋รู้สถานะของผมหรือเปล่า?”

“ไม่รู้ แต่คงเดาสถานะของแกได้แปดส่วนว่าไม่ธรรมดา หมายหัวแกครั้งแล้วครั้งเล่า ยังถูกนายท่านบังคับให้ขอโทษนาย มู่เสี่ยวไป๋แม้จะโง่ สามารถเดาอะไรออกมาได้ สรุปแล้ว นายต้องระวัง เอาล่ะ ไม่พูดพล่ามกับนายแล้ว มีคนจับตาดูฉันอยู่ ฉันวิ่งออกมาขี้ แอบโทรหานาย เบอร์นี้ใช้ไม่แล้ว นายจำเบอร์ใหม่ฉันไว้ 136XXXXXXXXX”

“จำได้หรือยัง?” จางกงหมิงเอ่ยถาม

“จำได้”

ตู้ดหลังวางสาย จางกงหมิงล้วงซิมโทรศัพท์ออกมา หักเป็นสองท่อน แล้วทิ้งลงไปในชักโครก

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ จางกงหมิงสวมชุดผู้ป่วย บริเวณพันด้วยผ้าพันแผล

“พี่หมิง ทำไมขี้นานขนาดนี้ หรือทำอะไรลับหลังนายน้อย” คนยากไร้คนหนึ่งตรงประตู มองจางกงหมิงอย่างยิ้มไม่ยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า “นายน้อยให้ผมดูพี่ พี่อย่าทำร้ายผมเลย”

สีหน้าจางกงหมิงเย็นยะเยือก ค่อยๆ เดินไปที่ห้องพักฟื้นของตน

...

หลังวางสาย หลี่ฝางมักรู้สึกไม่ดี ความจริงยังคิดถามว่าหลินชิงชิงเป็นอย่างไร สุดท้ายไม่คิดว่าจางกงหมิงจะวางสายเร็วขนาดนี้

ก่อนหน้านี้บอกแล้วว่า จางกงหมิงสามารถโทรหาหลี่ฝางได้ แต่หลี่ฝางจะโทรหาจางกงหมิงไม่ได้ ไม่งั้นจะเกิดเรื่องขึ้นได้ง่าย

เพราะจางกงหมิงไม่ได้สะดวกตลอดเวลา

หลี่ฝางเพิ่งหันหลัง เตรียมตัวกลับไป กลับเห็นส้าวส้วยอยู่ด้านหลังตน