บทที่ 322 ส้าวส้วยเป็นอาจารย์ของนาย?

บทที่ 322 ส้าวส้วยเป็นอาจารย์ของนาย?

“นายเป็นใคร?” ลู่เชาชะงักไป ก่อนจะถามอย่างอารมณ์เสีย

“จำผมไม่ได้แล้วหรือ? ผมเป็นแฟนของลู่หลุ่ย....วันรายงานตัว คุณเป็นคนพาผมไปที่อาคารหอพัก”

หลี่ฝางเอ่ยเตือนขึ้น ลู่เชาก็จำได้ทันที “ฮ่าฮ่า ที่แท้ก็นายนี่เอง เจ้าเศรษฐี นายไม่ติดต่อฉันมาเลย ฉันก็เกือบลืมนายไปแล้ว”

หลี่ฝางไม่พูดพร่ำใดๆ เขาเปิด WeChat และโอนเงินหนึ่งพันไปยังลู่เชาทันที

“ผมโอนเงินให้คุณหนึ่งพันใน WeChat คุณรับไว้เถอะ ผมอยากถามสักหน่อย แผนกกระจายเสียงของพวกคุณมีจัดกิจกรรมอะไรหรือเปล่า?” หลี่ฝางอย่างรีบร้อน

“เจ้าเศรษฐี ล้อเล่นอะไรกัน นี่มันช่วงวันหยุด จะมามีงานกิจกรรมอะไรอีก? ถ้าจะมีก็เป็นกิจกรรมที่กลุ่มจัดกันเองไปเที่ยวปิกนิกในฤดูใบไม้ผลิ”

ในใจของหลี่ฝางจมดิ่งลงอย่างกะทันหัน

ลู่หลุ่ยเป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบเก็บตัว กิจกรรมเข้าสังคมกลางแจ้งเช่นการออกไปเที่ยวและปิกนิก อย่าว่าแต่เธอจัดกลุ่มเลย แม้แต่เข้าร่วมยังไม่มีทางเข้าร่วมแน่

เห็นชัดว่า เหมิงเหมิงโกหก

เหมิงเหมิงต้องรู้แน่ว่าลู่หลุ่ยไปไหน และไปทำอะไร อีกทั้งเรื่องนี้ ตนเองรู้เข้าจะต้องไม่พอใจแน่

ไม่อย่างนั้นลู่หลุ่ยคงจะไม่ปิดบังตน ส่วนเหมิงเหมิงเองก็ไม่จำเป็นต้องโกหกแทนลู่หลุ่ยแบบนี้

“ขอบคุณคุณแล้ว” หลี่ฝางขอบคุณเขาก่อนจะตัดสินใจวางสาย

“เจ้าเศรษฐี เรื่องแค่นี้ นายก็ให้เงินฉันหนึ่งพันหยวนแล้ว? นี่ออกจะมากไปหน่อยรึเปล่า” ลู่เชารู้สึกผิดที่ได้รับมาเพราะท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่ได้พูดข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใด ๆ ออกไป

หนึ่งพันได้มาง่ายขนาดนี้เชียว?

ให้ตาย คนรวยมักจะเอาแต่ใจแบบนี้หรือไงกัน?

“ฉันจะให้เงินคุณอีกหนึ่งพัน ช่วยเป็นธุระให้ผมสักหน่อย ว่าลู่หลุ่ยกลับไปที่มหาลัยแล้วหรือยัง รบกวนคุณแล้ว” หลังจากวางสาย หลี่ฝางก็โอนเงินอีกหนึ่งพันหยวนให้กับลู่เชา

ลู่เชาเห็นข้อมูลการโอนเงินก็ถึงกับกลืนน้ำลาย

เสียงเพี้ยะดังขึ้น ลู่เชาตบตัวเองเข้าฉาดหนึ่ง

“ลู่เชา นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง? ตีตัวเองทำไม เสียงดัง!” เพื่อนร่วมห้องของลู่เชาพูดติดตลก

“ออกไปทำธุระกับฉันหน่อย วันนี้ฉันเรื่องหม้อไฟพวกนาย ร้องเพลง...” ลู่เชาได้เงินสองพันหยวนมาฟรีๆ และเปลี่ยนเป็นใจป้ำขึ้นมาทันที

“ฆ่าคนวางเพลิงเรื่องพวกนี้ฉันไม่ทำนะเว้ย”

“ฉันเองก็ไม่ไป คนขี้เหนียวอย่างนาย จะมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงคาราโอเกะ จะต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ จะให้พวกเราไปทำอะไรก็ไม่รู้”

“ไม่ได้ฆ่าคนวางเพลิง แค่ช่วยฉันไปดูหน่อยว่าลู่หลุ่ยอยู่ในมหาลัยรึเปล่า”

“ลู่หลุ่ย ดาวคณะคนนั้น?”

“ง่ายๆ แค่นั้นเองหรือ?”

“ใช่ พี่น้องทั้งหลาย ไปกัน....”

……

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉินวี่เฟยมองไปที่สีหน้าผิดปกติของหลี่ฝาง เลยถามอย่างเป็นห่วง

“ลู่หลุ่ยไปแล้ว”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว ในใจเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

คำโกหกของเหมิงเหมิง ประกอบกับคำพูดของลู่หลุ่ย ทำให้หลี่ฝางมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเกิดขึ้น

ถ้าลู่หลุ่ยเกิดเรื่องจริงๆ เธอสามารถเผชิญหน้ากับเขาบอกเขาได้ อย่างน้อยๆ ตนเองก็จะได้ไปส่งเธอ

“ทำไมถึงไปแล้วล่ะ?” ฉินวี่เฟยถามต่อ

“ฉันเองก็ไม่รู้ แถมตอนนี้ยังปิดเครื่องด้วย ส่งข้อความใน wechatไปก็ไม่ตอบกลับ... ฉินวี่เฟย สถานการณ์แบบนี้ ฉันกำลังถูกสวมเขาอยู่รึเปล่า?” หลี่ฝางกัดริมฝีปากของเขาและสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง

“ลู่หลุ่ยไม่ใช่คนแบบนั้น จุดนี้นายวางใจได้” แม้ว่าฉินวี่เฟยจะมีเวลารู้จักกับลู่หลุ่ยเพียงหนึ่งวัน แต่ก็รู้สึกว่าลู่หลุ่ยเป็นคนที่ไม่เลว

ถึงขนาดที่ เวลาอยู่ต่อหน้าลู่หลุ่ย ฉินวี่เฟยยังรู้สึกละอายใจขึ้นมาเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว ตนเองก็คือมือที่สาม

ตนมีความสัมพันธ์กับหลี่ฝาง แถมยังแกล้งทำเป็นคู่รัก

เมื่อมองไปทางด้านที่ลู่หลุ่ย เธอกลับคิดจะเป็นเพื่อนกับตนเอง?

ฉินวี่เฟยคิดแล้วก็ไม่ค่อยสบายใจ หากลู่หลุ่ยกลายเป็นพี่น้องที่ดีของตนเองขึ้นมา วันหน้าตนเองจะเผชิญหน้ากับเธอได้อย่างไรกัน?

หลี่ฝางถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเอ่ย “อันที่จริงฉันเองก็รู้ดี ลู่หลุ่ยไม่ใช่คนใจโลเลแบบนั้น แต่ครั้งนี้ พฤติกรรมของเธอผิดปกติเกินไป แถมเพื่อนสนิทของเธอก็ช่วยเธอโกหกฉัน พวกเธอรวมตัวกันหลอกลวงฉัน จะต้องมีอะไรอยู่ในเรื่องนี้แน่”

“ไม่ได้การ ฉันจะต้องไปถามเหมิงเหมิงให้ชัดเจน”

ขณะที่หลี่ฝางเพิ่งเดินไปได้ครึ่งทาง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

หลี่ฝางดีใจขึ้นมาทันที เขาคิดว่าลู่หลุ่ยโทรกลับมาหาตัวเอง แต่ไม่คาดคิดว่าพอเปิดโทรศัพท์มือถือมากลับเป็นลุงเฉียนที่โทรมา

เขากดปุ่มรับสาย ลุงเฉียนเอ่ย “เสี่ยวฝาง ลูกพี่ใหญ่อยากเจอนาย นายมาที่นี่หน่อยเถอะ”

“ตอนนี้?”

หลี่ฝางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “รอผมอีกหน่อยได้ไหม”