ตอนที่ 367
บทที่ 367 ส้าวส้วยก่อปัญหาลับหลัง
October 21, 2026
บทที่ 367 ส้าวส้วยก่อปัญหาลับหลัง
“หมายความว่าไง?” หลินชิงชิงมองส้าวส้วยอย่างสงสัย และไม่เข้าใจเล็กน้อย
ส้าวส้วยก็ไม่ได้อธิบาย เขาแค่ตบไปที่พวงมาลัย แล้วพูด： “เธอโทรหาพ่อเธอ เดี๋ยวก็รู้”
“บอกว่ามีไอ้บ้าที่ชื่อว่าหวางเฉิน ขายยา และก็ทำร้ายคนจนตาย”
หลินชิงชิงไม่ใช่คนโง่ ถ้าเธอยังไม่เข้าใจละก็ งั้นกี่ปีที่เธออยู่ในวงการนี้มา ก็เสียเปล่าเลยสิ?
พูดอีกอย่าง หลินชิงชิงเติบโตมาในครอบครัววงการธุรกิจสีดำ
หลินชิงชิงขมวดคิ้ว สีหน้าลำบากใจเล็กน้อย： “ยาพวกนั้น พ่อฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง?”
“ยาล็อตนี้หวางเฉินซื้อมาจากลูกพี่หลิน ถ้าหากต้องตรวจสอบขึ้นมาจริงๆ แน่นอนว่าจะต้องสอบไปถึงลูกพี่หลิน” หลี่ฝางอธิบาย
“เธอโทรหาลูกพี่หลินดีกว่านะ”
สีหน้าของหลินชิงชิง เปลี่ยนเป็นเข้มทันที： “ตอนแรกฉันกับจางกงหมิงก็เตือนพ่อแล้ว ว่าอย่าไปเล่นกับของแบบนี้ เขา.....เห้อ ช่างเถอะ ฉันจะโทรหาเขา ให้เขาไปซ่อนก่อนแล้วกัน”
หลินชิงชิงหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาลูกพี่หลิน
เมื่อลูกพี่หลินรับโทรศัพท์ ก็แปลกใจเล็กน้อย： “ลูกสาวที่น่ารักของพ่อ โทรหาพ่อแล้ว พ่อนึกว่าลูกจะไม่เอาพ่อคนนี้ซะแล้วนะเหนี่ย！”
“พ่อคิดถึงลูกจะตายแล้ว เมื่อไหร่ลูกจะกลับบ้าน พวกเราพ่อลูกมานั่งกินข้าวกัน?” ลูกพี่หลินพูดอย่างอ้อนวอน
“ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว ที่หนูโทรหา ไม่ใช่จะสานสัมพันธ์พ่อลูก หนูแค่จะบอกว่า หวางเฉินเกิดเรื่องแล้ว” หลินชิงชิงพูดเสียงเข้ม
“หมายความว่าไง?” ลูกพี่หลินกระวนกระวาย： “เขาถูกจับแล้ว?”
“ยาที่เอาจากเขา ทำให้ลูกคนรวยหลายคนตาย ในเมืองกำลังตรวจสอบแหล่งที่มาของยานี้อยู่ ถ้าไม่อยากถูกจับ ก็รีบออกไปซ่อนเถอะ”
พูดจบ หลินชิงชิงโกรธจนกัดฟันแน่น： “พ่อ หนูบอกพ่อแล้วไม่ใช่หรือไง บอกว่าอย่าไปยุ่งกับมัน ครึ่งชีวิตที่เหลือพ่อยังจะอยากเข้าไปพักผ่อนในคุกหรือไง！”
“ลูกพ่อ เรื่องนี้ได้ยินมาจากใครกัน ทำไมฝั่งพ่อไม่เห็นมีข่าวเลยสักนิด” ลูกพี่หลินถามขึ้น
“ยังไงก็เถอะ ข่าวนี้เป็นความจริงแน่ๆ อยากเชื่อก็เชื่อ ไม่อยากเชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ”
หลินชิงชิงกดวางสาย เสียงดัง
หลังจากถูกวางสายใส่ ลูกพี่หลินก็ขมวดคิ้ว แล้วกดโทรออก： “หมาจื่อ นายมาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย”
ไม่นาน หมาจื่อก็มาถึงห้องทำงานของลูกพี่หลิน
ลูกพี่หลินเงยหน้า แล้วมองหมาจื่อด้วยสายตาเย็นชา： “นายแพ้อีกแล้วเหรอ?”
“ลูกพี่ ไปฟังใครมา? ครั้งก่อนที่ลูกพี่จ่ายให้ผมห้าแสน ตอนนั้นผมก็สัญญากับลูกพี่แล้วว่า ถ้าผมเล่นพนันอีก จะหันมือตัวเองทิ้ง”
“ผมจะไปเล่นอีกได้ยังไง?” บนหน้าของหมาจื่อ มองไม่เห็นความร้อนตัวหรือความรู้สึกผิดใดๆ
นี่คือคนกะล่อนคนนึง
ลูกพี่หลินส่ายหน้าและยิ้มอย่างเย็นชา： “หมาจื่อ นายเคยขายชีวิตให้กับฉัน หลังจากจางกงหมิงไป นายก็คือคนเดียวที่ฉันสามารถไว้ใจได้”
“แต่นาย ทำไมต้องโกหกฉัน?”
“หลัวฉวนเซิ่ง.....สามแสน หลัวฉวนอู่......สี่แสน เหยสง......แปดแสน......”
“นี่คือส่วนใหญ่ และยังมีส่วนน้อยอีก ฉันจะไม่เอ่ยแล้ว” ลูกพี่หลินหยิบกระดาษแผ่นนึง ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ แล้วอ่านมัน
เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหูพวกนี้ หมาจื่อก็ เหงื่อตกทันที
“ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว！”
เสียงดังปึ้ก หมาจื่อคุกเข่าลงต่อหน้าลูกพี่หลิน แล้วอ้อนวอนต่อลูกพี่หลิน： “ลูกพี่ ผม......”
“นายทำไม? นายคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลยใช่มั้ย? นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?” ลูกพี่หลินขมวดคิ้ว แล้วมองหมาจื่ออย่างเย็นชา： “นายนี่มันสารเลว นายอยากจะทำร้ายฉันสินะ”
“ทำร้ายลูกพี่? ลูกพี่ ผมจะคิดทำร้ายลูกพี่ได้ยังไง พื้นที่ในใจของผม มีลูกพี่มากกว่าพ่อของผมอีก” หมาจื่อพูดด้วยสีหน้าถูกกล่าวหา
“งั้นนายทำไมต้องใส่สารประกอบเข้าไปในยา? นายรู้มั้ย ยาที่ส่งออกไปวันนี้ คนเสพกันจนตาย！”
“อีกอย่างคนที่ตายมีแต่ลูกคนรวย！”
“แม่งเอ๊ย ตอนนี้ในเมืองยื่นมือมาตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว”
“ถ้าหากถูกจับได้ ฉันกับนายคงโดนยิงเป้า นายรู้มั้ย?” ลูกพี่หลินตะคอกเสียงดัง
สีหน้าของหมาจื่อซีดลง แล้วเงยหน้าพูดกับลูกพี่หลิน： “เป็นไปได้ยังไง? ลูกพี่ ผมแค่เติมแป้งข้าวโพด เติมผงสีขาว ของพวกนี้จะเสพกันจนตายได้ยังไงกัน?”
“นายถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร? ยังไงพวกเขาตายก็เพราะเสพยาจากพวกเรา”
ลูกพี่หลินกัดฟัน แล้วพูด： “เมื่อกี้ฉันได้ยินมา ว่าหวางเฉินมันหนีไปแล้ว ตอนนี้พวกเราก็ต้องหนีแล้ว”